Helstar - Nosferatu (1989)

Wat een overdaad aan schitterende, fabuleuze en duizelingwekkende riffs. Een overdaad die nooit schaadt en daarbij het sinistere concept van Dracula er gratis bij. De eerste drie platen waren ook zeker niet mis, de twee die er tot nu toe op volgden moet ik ook nog eens achteraan, maar deze gaat alvast naar de maximale score. Een onvervalste klassieker in mijn ogen/oren.

Hmmm, bij dit album stonden toch al meer berichten?

Volgens mij het beste album van Helstar.

Ik kijk er ook van op Kronos!

Wat een gave plaat is dit zeg, naar mijn bescheiden het beste plaatje van Helstar!

Frappant is dat het album destijds nogal lauw ontvangen werd. Tegenwoordig wordt het door velen geprezen als Helstars beste. Blijkbaar heeft het album, zeker Helstars meest technische, een lange tijd om te rijpen nodig gehad.

Ik was er eigenlijk wel meteen enthousiast over twintig jaar geleden. Zeker door het contrast met het voor mij teleurstellende A Distant Thunder dat hier aan voorafging.

Samen met m'n broers Helstar ooit nog live bezig gezien. James Rivera deed wat denken aan wijlen Ronnie James Dio. Klein ventje met een dijk van een stem.

Het was mijn eerste kennismaking met de band. Het beviel mij ook direct prima. Mijn omgeving was er minder enthousiast over en ook de recensies in de bladen waren niet best.
En Rivera stelt nooit teleur. Hij ademt metal.

Mij toch wel, op The King of Hell.

Daar stelt heel Helstar teleur.
Ik bedoelde eigenlijk Rivera op een podium. Bij Vicious Rumors paste hij ook goed. Dat was helaas van korte duur.

Veruit mijn favoriete Helstar album. Commercieel gezien flopte het album echter.

Rivera heeft mij ooit verteld dat hij een hekel aan dit album heeft.

Het artwork van de plaat vind ik echt gaaf. De plaat zelf vind ik echter wel aardig. Het spat er voor mij nergens helemaal vanaf. Baptized in Blood is denk ik mijn favoriete nummer. Goede zanger en zeker goed gitaarwerk, alleen de plaat pakt mij nergens helemaal.

Het ontbreekt de zanger (james Rivera, nu ook Malice) aan de echte sirene uithalen waar de muziek wel voor uitnodigt. Eigenlijk weet je bij elke song wel waar hij eindigt in de hoogte. Daar is hij dan wel stemvast maar een concurrent van Halford zal hij niet worden.
Het snelle thrashy gitaarwerk wordt afgewisseld met Malmsteenachtige melodische soloos. Echt fantastisch gedaan maar de tijd van de guitar hero zat er wel zo'n beetje op. Dus daar (Larry Barragan) hebben we nog nooit van gehoord. Om een beetje faam te verwerven dien je ook minimaal drie keer van til te veanderen in de metalscene.
Blijft over een kruising tussen thrash met melodic solo's en een power metal zanger zonder eigen stemgeluid.en beperkt bereik. Vanwege de solo's een ruime voldoende.
Album pick : Perseverance and Desperation

Wow. Ik sprak bij het debuutalbum al dat ik nooit een klik heb gehad met Helstar op basis van Burning Star en King Of Hell, maar in de tussentijd is het met drie enorme krakers achter elkaar gewoon duidelijk dat ik de verkeerde albums beluisterd heb. Nosferatu gaat nog een stap verder dan de twee voorgangers als het aankomt op ware technische power/thrashmetalwaanzin. Het musiceerwerk is zo verdomd technisch, maar de band slaat alsnog niet door in te technisch. Vooral het Dracula-thema in de eerste nummers is fantastisch (want waarom noem je het album Nosferatu om daarna gewoon alle Bram Stoker-namen te hanteren?) met als hoogtepunt het instrumentale Perseverance And Desperation. De gitaarsolo's zijn echt om van te smullen en Rivera's naargeestige zanglijnen slaan hier helemaal aan. Een pareltje!

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Van tevoren had ik gedacht dat dit verhaal met 3* zou eindigen, maar warempel, dit is een heerlijke plaat. Nosferatu staat ruim tien jaar in de kast. Ik heb altijd de technische kant wel gewaardeerd, maar de muziek heb ik altijd ontoegankelijk gevonden. Doorgaans houd ik niet van muziek waarop de muzikanten vooral laten horen hoe goed ze kunnen priegelen op hun instrument. Ik kan niet ontkennen dat de heren dat hier niet doen, maar het is heel goed verweven met het concept. Ik heb voor het eerst echt genoten van Nosferatu. Soms heb je gewoon van die albums waar je goed voor moet gaan zitten met een koptelefoon op om in ieder oor een gitarist te horen razen. Fantastisch werk dit! Zo staan er toch heel wat goede songs op waarvan Swirling Madness echt geniaal is. Er zijn slechts een paar inkakmomentjes, maar dat is makkelijk te vergeven. James Rivera zingt krachtig, maar had wel wat meer mogen uithalen. gitaartechnisch zit het akelig dicht tegen perfectie. Dit is toch wel een van de betere power/thrash metalscene.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Gvd, wat een plaat. Er meer over zeggen haalt niets uit #verplichte metal kost.