Helstar - Nosferatu (1989)

Wow. Ik sprak bij het debuutalbum al dat ik nooit een klik heb gehad met Helstar op basis van Burning Star en King Of Hell, maar in de tussentijd is het met drie enorme krakers achter elkaar gewoon duidelijk dat ik de verkeerde albums beluisterd heb. Nosferatu gaat nog een stap verder dan de twee voorgangers als het aankomt op ware technische power/thrashmetalwaanzin. Het musiceerwerk is zo verdomd technisch, maar de band slaat alsnog niet door in te technisch. Vooral het Dracula-thema in de eerste nummers is fantastisch (want waarom noem je het album Nosferatu om daarna gewoon alle Bram Stoker-namen te hanteren?) met als hoogtepunt het instrumentale Perseverance And Desperation. De gitaarsolo's zijn echt om van te smullen en Rivera's naargeestige zanglijnen slaan hier helemaal aan. Een pareltje!

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star

Van tevoren had ik gedacht dat dit verhaal met 3* zou eindigen, maar warempel, dit is een heerlijke plaat. Nosferatu staat ruim tien jaar in de kast. Ik heb altijd de technische kant wel gewaardeerd, maar de muziek heb ik altijd ontoegankelijk gevonden. Doorgaans houd ik niet van muziek waarop de muzikanten vooral laten horen hoe goed ze kunnen priegelen op hun instrument. Ik kan niet ontkennen dat de heren dat hier niet doen, maar het is heel goed verweven met het concept. Ik heb voor het eerst echt genoten van Nosferatu. Soms heb je gewoon van die albums waar je goed voor moet gaan zitten met een koptelefoon op om in ieder oor een gitarist te horen razen. Fantastisch werk dit! Zo staan er toch heel wat goede songs op waarvan Swirling Madness echt geniaal is. Er zijn slechts een paar inkakmomentjes, maar dat is makkelijk te vergeven. James Rivera zingt krachtig, maar had wel wat meer mogen uithalen. gitaartechnisch zit het akelig dicht tegen perfectie. Dit is toch wel een van de betere power/thrash metalscene.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Burning Star