Curtis Harding - Soul Power (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Curtis Harding - Soul Power - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het leek er lange tijd op dat één van de betere soulplaten van het jaar dit jaar helemaal niet in Nederland zou verschijnen, maar aan het einde van het jaar is er gelukkig toch nog sprake van gerechtigheid.

Ik heb het natuurlijk over Soul Power van Curtis Harding, dat in de Verenigde Staten eerder dit jaar als een ware sensatie werd onthaald.

Curtis Harding groeide op in Saginaw, Michigan, maar werkt inmiddels al weer geruime tijd vanuit Atlanta, Georgia. De afgelopen jaren werkte Harding samen met muzikanten als Cee Lo Green en Outkast, maar op Soul Power blijkt hij toch uit net wat ander hout gesneden.

Soul Power laat zich voor een belangrijk deel beluisteren als een vintage soulplaat uit de late jaren 60 of vroege jaren 70, maar kan op een ander deel alleen maar uit het heden stammen. Curtis Harding slaagt er op zijn debuut in om het onweerstaanbare soulgeluid van de allergrootste soulzangers van weleer te reproduceren, maar hij verrijkt zijn soulgeluid op hetzelfde moment ook met invloeden uit de jazz, rock, neo-soul, funk en garagerock.

Het ene moment is Soul Power heerlijk zwoel met een moddervette ritmesectie, een zuigend orgeltje, warmbloedige blazers en subtiel gitaarwerk, het volgende moment regeren de rauwere gitaarriffs. Er verandert eigenlijk maar één ding niet en dat is de heerlijke soulstem van Curtis Harding. Het is een stem die herinnert aan meerdere grote soulzangers van weleer (en vooral aan Curtis Mayfield), maar de stem van Curtis Harding heeft ook wel wat van die van Robert Cray. Het is een stem die iets met je doet, of je dat nu wilt of niet.

Zeker in combinatie met de traditioneel aandoende soulklanken is de stem van Curtis Harding bijna onweerstaanbaar, maar ook wanneer de Amerikaan kiest voor wat rauwer werk maakt hij in vocaal opzicht indruk. Wanneer Curtis Harding kiest voor vintage soul verleidt hij bijzonder makkelijk met heerlijk zwoele en broeierige klanken, terwijl je bij de wat rauwere tracks op het puntje van je stoel zit.

Soul Power is een opvallend veelzijdige plaat en dat maakt het een hele sterke plaat. Het ene moment ben je terug in een ver verleden, het volgende moment zit je weer midden in het heden, maar altijd overtuigt Curtis Harding met speels gemak.

Dat is deels de verdienste van de geweldige muzikanten die zijn komen opdraven voor deze plaat, met een hoofdrol voor de ritmesectie, de organist en de gitarist (die zowel rauw als ingetogen kan schitteren) en deels de verdienste van het prachtige, bijna live klinkende, geluid op de plaat, maar het is de gedreven performance van Curtis Harding die Soul Power naar een hoger plan tilt.

Waar de meeste van zijn soortgenoten kiezen voor een plaat die met twee benen in het heden of met twee benen in het heden staat, zet Curtis Harding één been in het verleden en één been in het heden. Het levert een plaat op die overloopt van urgentie, zeggingskracht en vooral pure soul. Heerlijke plaat. En een verdomd goede plaat. Natuurlijk vooral op vinyl. Erwin Zijleman

En zo gaat het vaker, ineens, op de valreep van het jaar is daar dan toch nog zo'n bijzonder mooie plaat. En het leuke is, dat het ook nog eens een debuutplaat is. Een debuut van een zanger met een wel erg fraaie stem. Hij brengt ons funky soul, met een rock sausje. Soms ligt de nadruk wat meer op het één, dan wat meer op het andere. Het zorgt voor een heerlijk afwisselende plaat. Curtis Harding deed ook zelf de productie, die werkelijk top is.

En hij schreef (mee aan) alle (!) songs. Je zal gelijk maar met zoveel (steen-)goede songs aan komen zetten. Het hele album is gevuld met hele mooie tot erg lekkere nummers. Opvallend goed zijn opener Next Time met een fijn orgeltje, Castaway met een geweldige gitaar, de heerlijke drumbeat in Keep On Shining, de haast garagerock van het briljante Surf (houdt hij van Ty Segall?), de mooie soul van Beautiful People, de haast psychedelische drum van The Drive, het Neil Rodgers gitaartje in Heaven's On My Side, het tegendraadse in Drive My Car & de funky bas in het ijzersterke I Need A Friend. Dit is een fantastische debuutplaat van een groot talent, waar we hopelijk in de toekomst nog veel plezier aan kunnen beleven.

Een recensie schrijven van een plaat die bijna niet uit zou komen in Nederland. Ik ben blij dat ik dit toch uiteindelijk kan, want Soul Power van Curtis Harding is een plaat waar ik al een tijdje naar uit heb gekeken. Dat is dan zeker een recensie waard natuurlijk. De hoes is in ieder geval als erg gaaf en die zet voor mij persoonlijk toch altijd wel een sfeer neer. Mijn associatie is een soort kruising tussen Cody ChessnuTT en Raphael Saadiq. Of dat muzikaal ook klopt blijft natuurlijk nog de vraag, maar voor de hoes is dat mijn idee.



Stiekem bewijst Next Time dat ook wel een beetje. De producties van Saadiq met net wat meer gitaar en de zang van Cody. Muzikaal zit het erg goed in elkaar. Fijn orgel, goede drums en lekkere gitaar. Stem van Curtis past er ook heel erg goed bij.

Met Castaway horen we wel wat anders. Na een rustig begin ontaard dit nummer in een soort funkrock. De zang is soulvol de gitaren zijn duidelijk aanwezig. Die soul klinkt dan in ieder geval een stuk meer door in het ritmische Keep on Shining. Groovende gitaartjes, stuiterende drums en genoeg boogie-woogie-troogie om je aan het dansen te krijgen. Erg, erg fijn nummer.

Bij het rustige Freedom kunnen we dan weer op adem komen. Falsetto stem ten top van Harding, vocaal vaardig maar niet alleen geënt op de techniek. Het is immers de beleving die telt en die neemt hij duidelijk mee in zijn zang. Lekker relaxed gitaartje ook. Wederom een erg sterk nummer.

Dan worden we toch wel weer wakker geschud op Surf. Dit is gewoon vette funkrock. Stilstaan is verboden, tijd voor vooruitgang, tijd voor het verbranden van je calorieën. Funk mee met Curtis Harding en funk dan meteen lekker door op I Don’t Wanna Go Home. Ja, gewoon lekker in één ruk door. Hoppa!

Al nahijgend mogen dan gelukkig weer even bijkomen van Curtis Harding. Is het jullie ook al opgevallen dat Curtis een goede voornaam is van een soulartiest? Om eerlijk te zijn wilde ik al heel vaak Mayfield typen in deze recensie. Dat laat ik maar even achterwege. Beautiful People is een mooie relaxing soulsong. The Drive pakt die vibe op en hier wordt ook een sterke soulsong neergezet. Ben zo langzamerhand wel erg positief aan het worden over deze plaat. Harding zet hier duidelijk goed werk neer.

Bovenstaande wordt nog maar eens bewezen met Heaven’s On the Other Side. Een muzikaal rijke soulsong zoals die in de grote souljaren gemaakt werden. Fantastische track dit. Leuk is daarna om te horen dat Curtis zich ook in de blues interesseert. Die stijl horen we namelijk duidelijk terug op Drive My Car.

Het album sluit uiteindelijk af met twee sterke soulsong. Ten eerste het groovende I Need a Friend en ten tweede het stampende Cruel World.



Mijn verwachtingen waren hoog en ik moet zeggen dat Curtis Harding die florissant inlost. Wat is Soul Power een fijne plaat geworden zeg! Een plaat vol met soul en vol met power. De stijlen laveren van soul naar funkrock, van blues weer terug naar soul. Heerlijke plaat!

(bron: Opus de Soul)

Deze plaat paar weken geleden gekocht. Klinkt gewoon goed. Zeer benieuwd naar t concert in Februari!

Bedankt voor de tip thelion, die ga ik zeker eens luisteren. Dit kan ik namelijk bijzonder goed waarderen! Een recensie:

Curtis Harding is voor mij een interessante naam. Normaal ben ik namelijk niet zo van de soul-muziek, hoewel ik best goed naar dingen als Curtis Mayfield kan luisteren. Maar dit album komt uit op het Burgers-label, een 'beroemd' garagerock label, waar ook Nederlandse helden Mozes & the Firstborn en Traumahelikopter hun albums laten uitbrengen in de USA. Dat zorgt voor interesse puntje 1. En ten tweede de 'samenwerking' die deze Harding heeft met de Black Lips (wederom een garage-rock bandje), dat hem in eerste instantie in contact bracht met het Burgers-label. En als dan de eerst single (Keep On Shining) ook nog eens onwijs lekker klinkt, zijn dat redenen genoeg voor een recensie lijkt me zo.

Het album begint met een een vrij straight-forward 'rock'-drum ritme, maar na een halve minuut komt de mooie warme stem Harding er bij. De rest van het nummer luistert lekker weg, met in het refrein een fijn klinkende solo-gitaar en blazers. Die stem van Harding is wel bijzonder trouwens. Warm, rauw en doorleefd, maar tegelijk ook heel ontspannen en relaxt. Ook het tweede nummer (Castaway) is van hoog niveau. Een behoorlijk stuk rustiger dan Next Time, hoewel de gitaar er in het refrein lekker doorheen knalt. Op dit nummer zijn duidelijk de twee invloeden te horen (soul & rock). En dan de single Keep On Shining, zoals in de intro al gezegd: een heerlijk nummer. Vanaf het begin al die stuwende drums, blazers die precies de juiste accenten leggen en die mooie stem van Harding die hier nog lekkerder lijkt te klinken. Het meest up-tempo nummer tot nu toe, en dat bevalt me bijzonder goed! Vooral die drums blijven het hele nummer in een constant ritme maar door beuken, en zorgt daarmee voor een heerlijke groove. Rock invloeden zijn er duidelijk te horen op Surf, waarbij vooral het begin gewoon een garage-rock nummer is. Het rammelt, de gitaren zitten vol feedback en de stem van Harding past ook hier heerlijk tussen. En natuurlijk kan het nummer I Don't Wanna Go Home niet ontbreken, wat in samenwerking met de Black Lips is geschreven (en ook daar op het album is verschenen). Hier echter iets minder ruig dan de Lips versie, wat me eigenlijk wel beter bevalt. De stem van Harding is ook vele male fijner om naar te luisteren dan die van Jared Swiley (van de Lips). Een zeer toffe toevoeging op het album! Naast soul en rock horen we verderop ook nog funk (Heaven's On The Other Side, wederom een heerlijk nummer trouwens) en blues (Drive My Car). Harding laat hier horen eigenlijk ieder genre aan te kunnen en overal op zijn gemak te klinken.

Voor mij is dit eigenlijk wel een ontdekking. Curtis Harding is een heerlijke zanger met toffe nummers, de ritme-sectie is bijzonder goed en het hele album stuitert van het ene genre naar het andere. Juist die afwisseling maakt het album zo fijn om naar te luisteren. Een puur soul-album gaat mij vaak vervelen. Dat komt misschien ook door mijn associaties: vaak associeer ik soul-muziek toch met de wat 'gladdere' muziek, terwijl dit bijzonder rafelig is, wat mij meteen een stuk beter bevalt. Harding is niet te vangen in één genre, wat dit tot een heerlijk album maakt, dat eigenlijk continue spannend blijft.

Pat-sounds: Album Curtis Harding - Soul Power (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Gisteren naar het concert van Curtis Harding in Tivoli geweest. Mijn god wat was het slecht. Meneer kwam te laat, en de start was uiterst rommelig. Daarnaast maakte hij totaal geen contact met zijn band, wat verplicht contact met het publiek, mopperde hij over het licht dat te fel was, zijn mic standaard die niet goed stond, en uiteindelijk ook over zijn publiek die hij betichtte van niet dansen. Als dan je live act waanzinnig goed is...
Niet dus.

Hoe kun je mensen vragen te dansen op je soul muziek zonder soul?

Daar waar de nummers op z'n plaat Soul Power lekker mooi ingekleurd zijn met koperwerk en hier en daar een orgeltje, klonk het live ( met slechts een drummer, een gitarist en basist) flets en inspiratieloos.
Dat de man daarnaast een uiterst onsympathiek, en chagrijnig voorkomen heeft zorgt ervoor dat ik ook een stuk minder kan genieten van zijn muziek op plaat.
Noem het flauw maar als je er live zo'n bende van maakt, ga dan als de wiedeweerga aan je live act werken voordat je met je nieuwe plaat komt. Of donder op, en ga weer lekker backing vocals zingen.