Y & T - Contagious (1987)

Bon Jovi, Slippery When Wet, wereldsucces in 1986. Deze Y&T kwam uit in 1987. Ik heb ze destijds niet gekocht voor de volle pot maar later in een uitverkoopbak gevonden. Ik zie gelijkenissen tussen beide - overwegend grijze - hoezen, ik zie ook die restyling van de groepsleden.
Verder heeft dit niets met Bon Jovi te maken. Ik vind weinig mis met dit album hoewel ik een boontje blijf hebben voor Earthshaker, Black Tiger en Mean Streak. Ik had me oorspronkelijk aan Bon Jovi-achtige muziek verwacht maar de klasse van zanger-gitarist Dave Meniketti overstijgt dat niveau. Veel stoere meezingchorussen maar ook het nog altijd spetterend gitaarwerk van Dave en zijn bluesy zang, het is nog een echte zanger-gitarist van de oude stempel. I'll Cry For You is een kort instrumentaal nummer, iets wat ze volgens mij ook niet veel hebben gedaan. Het zou zo de climax met spetterende solo van één van hun ballads kunnen zijn.
Zolang je niet meer verwacht dan no nonsense hardrock met een zeer melodieus randje, is dit een prima album om je op uit te leven. De nummers zijn weliswaar een beetje onderling inwisselbaar als ik een klein beetje mag kniezen maar ik amuseer me wel. Een betere vergelijkingspunt zou eigenlijk Night Ranger moeten zijn.

Achteraf gezien heeft de dominatie van grunge vanaf het najaar van '91 grote voordelen gehad. Mijn favoriete hardrockende en metalen bandjes van begin jaren '80 waren overgegaan tot gepolijster werk. Namen die vroeger spectaculair werk afleverden, vielen nu te vaak in de categorie "wel aardig". En dat allemaal door een stroming die uiterlijk met getoupeerde kapsels vol haarlak verkoos boven avontuurlijke muziek. Partymetal, glammetal...
Zoals die ene groep met hun hersenloze teksten over meisjes, meisjes, meisjes en een pentagram op je hoes zetten met een umlaut in de groepsnaam. Laat ze lekker, dacht ik aanvankelijk, maar kennelijk moesten ook kwaliteitsgroepen iets van dit succes meepikken: de Amerikaanse kassa's rinkelden, dit soort "metal" was daar hartstikke mainstream.

Maar ook ik was veranderd. De muziekhongerige tiener van 1980 was inmiddels een twintiger. Hij had veel gehoord en was wellicht enigszins verzadigd en misschien daarom kritischer. En toch: zoals Iron Maiden zijn hoekigheid geleidelijk verloor en Saxon zijn Angelsaksische rauwheid, zo verloor het Californische Y&T, dat emotie en hardrock tot bijna perfectie wist te combineren, zijn glans met deze buiging voor de mode. Van een topper naar een middenmoter.

Pas decennia later zou ik Contagious horen. Inmiddels was ik milder, al blij als de groep drie behoorlijke nummers op een plaat zette. Wel, hier zijn er drie die vér boven het maaiveld uitsteken. Dat is veel te weinig voor een klasbak als Dave Meniketti met zijn strot én gitaarsolo- én componeertalent, maar ik tel de pluspunten. Jimmy DeGrasso was de opvolger van Leonard Haze en een prima vervanger, zij het niet zo spectaculair op de basdrums. Maar de voorganger had evenmin een rem kunnen zetten op de hair- of popmetalinvloeden in Y&T's muziek.
Kortom, mijn handen in de lucht voor de stevige nummers Fight for Your Life, Armed and Dangerous en de traditionele slotballade I'll Cry for You die verrassenderwijs instrumentaal is. Zij kunnen zich meten met het werk op mijn instapalbum Earthshaker. Verder enkele aardige nummers met bijvoorbeeld een fraai intro of gitaarsolo maar tevens te braaf als voor een poppubliek, plus miskleun L.A. Rocks - ja, je oma d'r schommelstoel, díe rocks!

Nee, grunge kwam en ook al was dat vaak niet helemaal mijn ding, van de haarlakmetal waren we af. Dat die groepen later terugkeerden met opnieuw infantiele muziek, zij het deze keer de armen dichtgeïnkt met tatoeages in bikerimago, bewees voor mij nogmaals hoe matig getalenteerd deze heren waren. Opnieuw prevaleerde de buitenkant boven de muziek. In tegenstelling tot Y&T, dat zijn eigen weg ging.