Grieves - Winter & the Wolves (2014)

Hier heb ik wel zin in! Grieves is een goede rapper maar ik ben nog nooit echt weggeblazen door een album van hem. Misschien nu.

ok.

hihi

Ben benieuwd. Het vorige album verraste mij ook aangenaam. Hopelijk deze ook.

Anticipatie, anticipatie. De vorige was supertof en een Slug-feature, dat moet gewoon goed gaan.

Ik ben hier echt heel erg benieuwd naar.

Ik vind Irreversible toch wel een erg goede plaat, en dan met name ook nog de titeltrack, ''Irreversible'' die mij toch echt wel heeft weggeblazen!

Damn, wat is die opener hard!

Wie verzint dit soort toestanden, dik twee maanden dat er nauwelijks wat uitkomt dan CYNE en een week later CL en Grieves op dezelfde dag. Ik heb zo een gevoel dat ik de nieuwe Mobb Deep niet ga beluisteren

Wisselend niveau, sommige nummers zijn heel sterk, anderen doen me helemaal niks. Voor de overlevingsdrang die het album volgens het label ambieert zitten er een flink aantal tamme nummers tussen. Een aantal nummers doen me denken aan Sadistik's Balancing Act, en daar hoor ik dan ook wel die worsteling en het gebroken hart in terug. De vrolijke zangpartijen van Grieves doen daar dan weer afbreuk aan.

Lekker album voor op de achtergrond. Verder duurt het album mij iets te lang helaas, zijn vorige album vond ik toch wat beter klinken, want passie.

De refreintjes staan me soms wat tegen, en af en toe kabbelt het inderdaad wat te veel. Maar toch wel een handvol erg fijne nummer, Rain Damage en Autumn voorop. Typische 3.5*.

Net iets minder dan zijn voorgangers imo en daarmee het minste album in zijn discografie. Neemt niet weg dat ik dit album wel waardeer, maar zoals andere al opmerkte, deel ik de mening dat het album net even wat te lang is, het niveau wisselend en eea soms wat te tam, waardoor het een lekker album voor op de achtergrond is geworden. Met hier en daar een uitschieter, maar helaas niet meer dan dat

Dit heb ik overigens wel vaker met Grieves. De eerste twee albums heb ik wel eens vluchtig doorgenomen en ik vind Grieves een aangename MC maar het is allemaal niet spannend genoeg om het gedegen uit te checken. Zijn EP vond ik door de korte duur dan wel weer ge-ni-aal terwijl together/apart (het enige album van hem dat ik meermaals beluisterd heb) enorm sterk begint maar daarna wat wegzakt.

Na een eerste luisterbeurt heb ik dat hier weer, al zijn de sterke nummers nu wat meer verspreid over het album. Het blijft een interessante artiest en het is zeker niet slecht maar ik heb zo een vermoeden dat ik ook dit album niet grijs zal draaien, al is er kwalitatief weinig mis mee.

Deze man heeft natuurlijk ontzettend veel potentie om een geweldig album af te leveren, maar dit is hem helaas in het verleden nog niet gelukt, en ook met dit album weet hij mijn hoge verwachtingen van hem weer niet waar te maken. Het album begint bijzonder sterk met Rain Damage en opvolgende nummers, maar neemt toch weer wat af na het geweldige Astronauts.

Volgend album iets meer afwisseling, iets minder 'zangerige' refreintjes en een aantal gastartiesten die er af en toe even een flinke dosis energie in gooien.

Ik moet zeggen dat ik het album steeds beter ga vinden. Inderdaad door de hoofdtelefoon terwijl ik op de pc aan het werken ben. Maar Grieves blijft een aangename stem hebben en de producties zijn ook van een constanter niveau dan op together/apart. Ik ga het nog een paar luisterbeurten geven voordat ik echt stem.

Als geheel gezien is dit Grieves minst saaie album tot nu toe. Op zijn eerste twee albums waren een handjevol leuke, en soms erg sterke nummers te vinden en zijn Together/Apart was gewoon slap. Dit album is anders. Winter & The Wolves is een constante, degelijke plaat die mijn aandacht vast kan houden. Een plaatsje in mijn top-10 zal het niet opleveren, maar het feit dat hij mij een album lang weet te boeien is al heel wat. Toch blijft het jammer dat deze getalenteerde MC mij zelden een album lang volledig weet te boeien. De enige keer dat hij dat deed was met Confessions of Mr. Modest, een EP van maar 10 nummers. Maar goed, misschien is dat ook wel zijn max.

Los van misschien hooguit 3 nummers heeft dit album mij totaal niet kunnen boeien. Er word teveel nadruk gelegd op lauwe refreintjes wat mij al snel laat vervelen.
Wellicht dat ik het album wat vaker moet luisteren maar tot nu toe verdient het niet meer dan 2,5 *

Album valt me toch tegen. Te repetitief, te simpele beats en refreintjes. Grieves zelf blijft een goede MC en klinkt gewoon ok. Maar album is me te lang en word daardoor snel saai.

Jammer. Geen heel erg slecht album, maar nergens bijzonder. Op zeker het minste album van Grieves voor mij.

Kom ik later uitgebreider op terug, maar dit is weer gewoon een heel fijn Grieves-album. Halfje minder dan de voorganger omdat dit album toch z'n een paar iets mindere momenten heeft, maar weer gewoon een heel tof album. Fijne balans tussen raps, r&b-achtige refreintjes en beats, en die humor in 'Whoa is Me', ja, dat is erg tof.

Ik zal deze toch even moeten checken! Vanwege alle uitgekomen projecten (CL, Blueprint etc.) ben ik hier nog niet aan toegekomen!

Brother Ali had dit album wat power kunnen geven denk ik. De vergelijking met Sadistik gaat altijd op, en hij had ook wel langs mogen komen op een track. Zo ook MC Type die op een humorvolle track kunnen komen. Misschien zelfs een POS of Mr. Lif die we eerder langs hebben zien komen.

Een gastartiest of zes, zeven had het album inderdaad goed gedaan. Grieves blijft een interessante rapper met een apart en aangenaam stemgeluid. Ook zijn zanglijnen zijn wel speciaal maar het is allemaal zo monotoon. Een korte krachtige EP afleveren, gaat hem beter af. Indien hij op de helft van de tracks het zingen zou laten en er wat krachtige gastartiesten aan zou toevoegen (Brother Ali, Slug, Deacon, Mr. Lif, Evidence, Blueprint,... om er een paar te noemen) dan zou hij wel eens een heel sterk album kunnen afleveren. Nu is het een matig album met hier en daar een hoogtepunt.

Nu een paar maanden later blijf ik nog steeds op mijn stem van 2,5.
Vind het een oninteressant album.

Benjamin moet de volgende keer veel beter zijn best doen met meer gast optredens erbij en niet constant blijven hangen in (voornamelijk) dezelfde liefdes struggle onderwerpen.

Na weer eens op gezet te hebben ben ik toch veel minder te spreken dan eerst. Dit is album is gewoon (weer) saai. Grieves blijft een kundige rapper, maar alleen redt hij het niet. Zeker niet op een full-length. Het is een verademing als Slug voorbij komt. Verder waren zijn onderwerpen op zijn vorige album al compleet uitgemolken. Het constante gehuil over zijn liefdesleven laten mij koud. En zo is de toepasselijke titel het leukste aan dit album.

Vorig jaar groeide Together/Apart uit tot een persoonlijke favoriet. Muziek, raps en gezongen refreintjes zijn op dat album welhaast perfect in balans, en hoewel Grieves geen bijzonder sterke rapper, een zwakke zanger en redelijke tekstschrijver is, deed en doet dat album me veel. Toen Winter & the Wolves aangekondigd waren mijn verwachtingen ook hooggespannen, met dank aan een Slug-feature.

Het duurde even voordat ik echt in Winter & the Wolves zat. De zang is prominenter geworden (in het bluesy 'The Serpent' rapt Grieves niet eens), de verses korter, de beats iets minder sprankelend, de nummers eigenlijk ook minder pakkend. In zulke kwesties luister ik gewoon stug door en uiteindelijk kwam het wel goed. 'The Serpent' bleek een albumhoogtepunt te zijn, en 'Rain Damage' (die beat! die scratches! die raps!) en 'Shreds' twee echte bangers; een kant van Grieves die nieuw voor me was. Bovendien is 'Whoa Is Me' gewoon hilarisch ('My dog died / “When you were six!” / Really? I guess I never gotten over it / Dark cloud constantly hovering over me').

De wat donkerdere (als in: minder sprankelende) instrumentaties en prominente r&b-invloeden (Grieves' favoriete album is Voodoo en hij namecheckt Anthony Hamilton op dit album) doen eigenlijk wel fris aan. Voor wie een kruising tussen Drake en Atmosphere wil horen is dit de juiste plaat. Bovendien is Grieves tekstueel aanzienlijk sterker geworden; Slugs verse is ouderwets sterk, maar Grieves' eigen verses op 'Astronaut' zijn gewoonweg even sterk.

Toch mist er iets. De refreintjes worden soms een beetje vermoeiend (zie 'Over You' en 'How It's Gonna Go'; beide refreintjes zijn ingezongen door B. Lewis, die zich niet tot een bijster interessant zanger ontpopt). De compositie van het album is niet altijd even fijn, de nummers lijken in een net niet helemaal prettige volgorde te zijn. Er zijn te weinig extraverte nummers; als je de zoveelste beat met aanzwellende synthesizerstrijkers te horen krijgt is het wel weer tijd voor een harder nummer als 'Rain Damage'. Het hele album is, in tegenstelling tot de langere voorganger, gewoon wat te lang.

Winter & the Wolves lijkt een beetje een overgangsalbum te zijn, waarop Grieves enerzijds stappen vooruit zet (Grieves is tekstueel ontzettend gegroeid) en een paar stappen achteruit (de liedjes op zich zijn minder interessant). 'How It's Gonna Go' is illustratief voor die spagaat: sterke situatieschets, maar vervelend refreintje. In andere woorden: ik ben ontzettend benieuwd naar zijn volgende worp, want minpuntjes en stapje terug of niet, de beste man heeft het in zich om zo rond 2016, 2017 met het album van het jaar te komen.

Dit meen je toch niet? Tekstueel was Grieves altijd erg sterk op de emotionelere nummers, en tracks als Bottom of the Bottle, Unedible, Scar Gardens, If Luck Was A Lady, The Room We Hide In, Lightspeed, Bloody Poetry, Boogieman, Pressure Cracks en Growing Pains zijn stuk voor stuk tracks die dieper gaan de oppervlakkige liefdestracks op dit album. Waar Grieves op Windchills laat zien metaforisch taalgebruik redelijk onder de knie te hebben:

Black ice forming on the tongue,
this is just another part of life.
Let it melt in the sunshine,
and freeze overnight.

laat hij hier zien het ook allemaal gewoon, simpel te kunnen zeggen. Dit is tekstuele versimpeling die je fijn kunt vinden, maar Grieves was nooit een Aesop Rock wie je soms moeite hebt om te begrjipen. Hij had geen versimpeling nodig.
De refreintjes zijn alleen maar minder geworden (wel langer), net zoals de producties (had Budo er geen zin meer in? Dat kwam op T/A juist naar voren als een gouden combinatie) trouwens. Haal deze nog een halfje naar beneden