Grieves - Winter & the Wolves (2014)

Vorig jaar groeide Together/Apart uit tot een persoonlijke favoriet. Muziek, raps en gezongen refreintjes zijn op dat album welhaast perfect in balans, en hoewel Grieves geen bijzonder sterke rapper, een zwakke zanger en redelijke tekstschrijver is, deed en doet dat album me veel. Toen Winter & the Wolves aangekondigd waren mijn verwachtingen ook hooggespannen, met dank aan een Slug-feature.

Het duurde even voordat ik echt in Winter & the Wolves zat. De zang is prominenter geworden (in het bluesy 'The Serpent' rapt Grieves niet eens), de verses korter, de beats iets minder sprankelend, de nummers eigenlijk ook minder pakkend. In zulke kwesties luister ik gewoon stug door en uiteindelijk kwam het wel goed. 'The Serpent' bleek een albumhoogtepunt te zijn, en 'Rain Damage' (die beat! die scratches! die raps!) en 'Shreds' twee echte bangers; een kant van Grieves die nieuw voor me was. Bovendien is 'Whoa Is Me' gewoon hilarisch ('My dog died / “When you were six!” / Really? I guess I never gotten over it / Dark cloud constantly hovering over me').

De wat donkerdere (als in: minder sprankelende) instrumentaties en prominente r&b-invloeden (Grieves' favoriete album is Voodoo en hij namecheckt Anthony Hamilton op dit album) doen eigenlijk wel fris aan. Voor wie een kruising tussen Drake en Atmosphere wil horen is dit de juiste plaat. Bovendien is Grieves tekstueel aanzienlijk sterker geworden; Slugs verse is ouderwets sterk, maar Grieves' eigen verses op 'Astronaut' zijn gewoonweg even sterk.

Toch mist er iets. De refreintjes worden soms een beetje vermoeiend (zie 'Over You' en 'How It's Gonna Go'; beide refreintjes zijn ingezongen door B. Lewis, die zich niet tot een bijster interessant zanger ontpopt). De compositie van het album is niet altijd even fijn, de nummers lijken in een net niet helemaal prettige volgorde te zijn. Er zijn te weinig extraverte nummers; als je de zoveelste beat met aanzwellende synthesizerstrijkers te horen krijgt is het wel weer tijd voor een harder nummer als 'Rain Damage'. Het hele album is, in tegenstelling tot de langere voorganger, gewoon wat te lang.

Winter & the Wolves lijkt een beetje een overgangsalbum te zijn, waarop Grieves enerzijds stappen vooruit zet (Grieves is tekstueel ontzettend gegroeid) en een paar stappen achteruit (de liedjes op zich zijn minder interessant). 'How It's Gonna Go' is illustratief voor die spagaat: sterke situatieschets, maar vervelend refreintje. In andere woorden: ik ben ontzettend benieuwd naar zijn volgende worp, want minpuntjes en stapje terug of niet, de beste man heeft het in zich om zo rond 2016, 2017 met het album van het jaar te komen.