Yellowjackets - Greenhouse (1991)

2 stemmen van een halve punt......moet niet gekker worden...topalbum met top musici.

Het mogen dan top musici zijn, ze maken muzak.

Haha, de twee bovenstaande reacties - en vooral hun respectievelijke cijferwaarderingen - geven wel aan dat de Yellowjackets in jazzkringen op zijn minst omstreden zijn.

Hoewel ik een groot fan ben van deze band, snap ik beide gezichtspunten wel een beetje. Ja, het zijn topmusici, en dat hoor je ook op deze plaat terug. Hun instrumentenbeheersing is fantastisch en de weergaloze productie laat elk detail van hun kunnen tot zijn recht komen. In die zin is dit een topplaat.

Maar het blijft natuurlijk smooth jazz. Daar heb ik zelf geen moeite mee, maar dat jazzpuristen als blabla hier van gruwen, begrijp ik ook wel een beetje. Want albums van de Yellowjackets kunnen uitstekend dienst doen als achtergrondmuziek bij een gezellig en gedistingeerd familie-etentje bij kaarslicht. Als je het als achtergrondmuziek beluistert, kan het idd doorgaan voor muzak. Maar als je dit album tot zijn recht laat komen (flink hard op een goeie geluidsinstallatie) is het wat mij betreft toch genieten geblazen.

Bovendien vind ik dit wel een paar treetjes hoger op de jazz-ladder staan dan bijv. Kenny G, Spyro Gyra of the Rippingtons, die veel meer hun heil zoeken in gemakkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Ik vind dit wel 'echte' jazz, hoewel dat een lastige discussie is. Het laid-back karakter van de meeste nummers en de fantastische geluidskwaliteit doen geen afbreuk aan de kwaliteit, maar versterken die juist. Allemaal IMO natuurlijk.

Voor mensen die de band niet kennen, live Greenhouse

Yellowjackets & The Metropole Orchestra - Greenhouse - YouTube

Ongeveer 5 jaar geleden kwam ik voor het eerst met de smooth jazzbands in aanraking. Op een rommelmarkt kocht ik een paar cd’s van onder andere Grover Washington, Shirley Horn en deze van the Yellowjackets voor 1 euro per stuk. Had nog nooit van hen gehoord, cd zag er goed uit en vond het zonde om ‘m voor dat bedrag te laten liggen. Een cd van Marcus Miller kocht ik niet omdat die er niet al te fris uitzag. Toen ik een uur later terug kwam om deze alsnog te kopen (voor 1 euro) was iemand anders me voor geweest. The Yellowjackets waren toch een openbaring voor mij, wekenlang luisterde ik naar hun muziek, kocht later nog een paar andere cd’s van deze band. Ook cd’s van aanverwante groepen als Spyro Gyra en the Rippingtons werden aangeschaft, maar die eerste keer…..daarom alleen al 5 sterren voor Greenhouse. Voor blabla en soledad kan ik begrip opbrengen, alleen moeten ze dit soort muziek niet kopen en beoordelen. Ik bemoei me ook niet met hardrock, hiphop, smartlappen, genres waar ik niks mee heb, maar anderen smullen er van.

Nou ouwekock, laat ik voorop stellen dat ik zelf bepaal wat ik wel en niet moet. Daarnaast: ik beoordeel alleen muziek binnen mijn genre. Zo zul je van mij nooit haatstemmen aantreffen. Voor zover ik weet vallen de Yellowjackets net als Marcus Miller, Charlie Parker, John Coltrane en Kamasi Washington onder de brede waaier van jazz. En zo heb ik ook deze heren ooit een kans gegeven en goed naar ze geluisterd: onbekend in jazzland zijn ze namelijk niet. En volgens mij is dat tevens mijn goed recht: ook als ik het niet zo goed vind.

Anyway: de Yellowjackets zijn volgens mij stuk voor stuk topmusici die alle kanten op kunnen. Maar vooral daarom begrijp ik niet dat ze deze kant op gaan. Ik vind het gevoelloze kitch, kijk mij eens moeilijke snelle noten spelen. Veel te ver uitgedacht, en dan die vreselijk gedateerde synths. Maar vooral: Jazz is gevoelsmuziek pur sang en juist dat mis ik hier zo, het gevoel.

Maar als jij dit briljant vindt dan is dat toch prima? Dat is toch het mooie van muziek, en ook van jazz, dat smaken zo kunnen verschillen?

Ik wilde Yellowjackets, na mijn tocht door de Spyro Gyra-universe eens een kans geven. En het is een echte 'you love it, or you hate it'-band, gezien de stemmen en reacties.

0,5* vind ik echt heel erg laag, maar ik vind 5* echt veel te hoog. Beiden lijken mij onmogelijk oprechte scores voor smoothjazz.
Enfin; deze plaat kon ik niet vinden op Spotify, dus ik zal me van stemmen moeten onthouden, tot ik deze eens op vinyl scoor.

Ik ga me wel werpen op de andere Yellowjacketsplaten.

Noot: met GRP als label weet je wel een beetje wat te verwachten. En ik vind het meestal erg lekker wat er op uit komt. Ik vind bovendien muzak wel een lelijk woord. Een term die ik zou gebruiken is: weinig avontuurlijk maar wel aangenaam. Zoiets?

Uiteraard Soledad, we zitten gewoonweg op verschillende golflengtes denk ik.Bepaalde recensies zal ik met je eens zijn, maar ik zit meer in de smooth jazz hoek, dan in die van Charlie Parker en John Coltrane, hoewel ik van de laatste de cd Ballads hoog waardeer. Het gaat uiteindelijk vooral om genieten van muziek.

Deze snap ik echt niet helemaal Mssr. Renard. Als ouwecock dit beleefd als een 5 sterrenalbum en ik dit als een 0,5 ster, wat is daar onoprecht aan? Het is toch een subjectief getal en geen feit of objectief gegeven? Volgens mij kun je nooit voor een ander bepalen wat oprecht of onoprecht is qua muziekbeleving. Je stelt daarmee tevens dat jouw beoordeling/beleving de enige juiste is, of dat jij kunt bepalen wat een redelijke score is.

Mssr Renard, ik had er wel een verhaal bij; de verrassing van een soort ontdekking. Vandaar de hoge beoordeling. Ik geef toe dat het ook een soort 'wraak' was op de lage cijfers van soledad en blabla. Momenteel ben ik bezig mijn hele bestand cd's en lp's opnieuw af te spelen; veel cd's verdwenen na 2 of 3 speelbeurten in de kast en kwamen er niet meer uit. De lp's staan in dozen op zolder en zijn al jaren niet meer gedraaid. Kan je vertellen dat er inmiddels 25 cd's zijn weggegeven aan een liefdadig doel. Had er niks meer mee. Maar nu de weinig avontuurlijke en aangename smooth jazz, die ik tegenwoordig vaak afspeel. Kom tot de conclusie dat ik Yellowjackets in verhouding hoger waardeerde dan Spyro Gyra. Nogal scheef dus. The Rippingtons ook leuk maar gladder dan de Jackets en Gyra. Dit soort muziek vind ik heerlijk in de avonduren. Muziek van iemand als Keith Jarrett, die ik een fantastische pianist vind, is mij dan te emotioneel. Moet 's nachts ook nog slapen. Nu ik alles aan het 'herontdekken' ben, kan ik je meedelen dat ik over pakweg een week weer een ander genre aanboor. Zo gaat dat.

ouwekock en Soledad,

Iedereen gebruikt stemmen geven op zijn/haar eigen manier. Er zijn heel veel topics al aan gewijd. Ik had er niet hier over moeten beginnen.

Feit is wel, dat er zo weinig fusion- en funk-fans op musicmeter zitten, dat een 0,5 (en een 5) al heel snel een vertekend beeld gaan geven. Gelukkig zijn een 0,5 en een 5 samen een 2,5, maar zelfs dat vind ik aan de lage kant.
Nu is dat puur mijn beleving.

Maar zie het zo: ik wil graag nieuwe platen ontdekken, en wil ook geen geld over de balk smijten. Dan zijn eindscores op sites als discogs en musicmeter (allmusic neem ik niet meer serieus) ijkpunten om te kijken wat wel en niet goed is.

Als ik daar blind op zou varen, zou ik nooit Stanley Clarke, Chick Corea of Yellowjackets moeten kopen, want de community vind het vreselijk.
Hoe kom ik er dan achter wat goede funk/fusion platen zijn? De stemmen van de jazzpuristen negeren? Maar dan hadden deze net zo goed niet kunnen reageren.

De eerste 0,5*-stemmen op het debuut lijken zelfs een soort waarschuwing in te houden. "pas op koop dit niet". Maar ik luister het, en vind het prima. Dan klopt de eindscore toch niet helemaal.
Maar het laatste wat ik wil, is de goede sfeer die altijd bij jazz- en fusion-platen hangen verpesten. Dus misschien moeten we het er maar bij laten.

Ik ben wel benieuwd naar deze plaat omdat ouwekock er zo een goe score aan toe kent, en de plaat in het oeuvre van de band toch een beetje qua score erboven uitsteekt.

Renard, ik kan je in dezen geen raad geven. Ik lees de recensies wel, trek me er weinig van aan. Mijn ervaring kan ik je wel meedelen : toen ik werkte en goed verdiende kocht ik veel Lp’s en cd’s. Kom er nu achter dat veel van die muziek mij niks meer zegt, zoals bijvoorbeeld the Eagles. Heb alleen Hotel California gehouden, de rest naar de kringloop. Toen ik mijn baan kwijt raakte, was ik gedwongen cd’s bij de kringloop en jaarmarkten te kopen voor weinig geld. Ging toen wat meer richting jazz en ontdekte zodoende de aangename en weinig avontuurlijke smooth jazz van the Yellowjackets, David Sanborn en Lee Ritenour. Andere jazz, zoals Miles Davis lag me minder, hoewel Kind of blue en Sketches of Spain waren weer de spreekwoordelijke uitzonderingen. Had daarbij diverse miskopen, maar ach, veel geld was ik niet kwijt en je leert van je fouten.

Gouden tip: laat de waarderingen en de reviews van gaucho zwaar meewegen in je afweging. Die kiest altijd zeer genuanceerd de gulden middenweg, toch? Ik heb trouwens sowieso het idee dat onze smaken qua jazzrock, fusion en funk aardig parallel lopen.

Serieus: ik kom dit probleem zelf ook wel eens tegen: interessante platen die op MuMe laag scoren, terwijl er zo weinig stemmers zijn. Dan is het lastig om in te schatten of het echt een slechte plaat is. Het enige wat je kunt doen is zelf gaan luisteren. Tegenwoordig is dat doorgaans gemakkelijk dankzij de streamingdiensten. En anders zijn er op YouTube wel een paar tracks van het album te vinden.

Ik vind dit album een van de betere van de Yellowjackets. Echt wel een aanrader. Maar ik ben dan ook geen jazzpurist. Ik houd van uiteenlopende muziekstijlen - van (sommige) hardrock tot (sommige) easy listening - en heb bovendien een vrij commerciële smaak, vind ik zelf. Wat bij de koopjesbakken en de kringloopwinkels vaak een groot voordeel is...

Ik denk dat we elkaar dan vaak tegen gaan komen. Maar dat komen wel al.
Ik heb ook wel een zwak voor overgeproduceerde muziek. Ook binnen de rock en blues. Maar van rauw houd ik ook wel. Ik houd denk van een heleboel, maar ik houd ook wel weer van een heleboel niet.

Ik zal me eens wat gaan verdiepen in Yellowjackets, want eigenlijk is het label GRP altijd wel raak bij mij.

Voor een deel volg ik je hoor Mssr. Renard. Ook ik gebruik sites als deze als uitgangspunt om nieuw werk te ontdekken. Maar tegelijkertijd is dat natuurlijk niet voor mij het hoofdmotief om muziek een score te geven: om een afgewogen gemiddelde te creëeren. Ik geef een stem naar mijn eigen muziekbeleving.

Eigenlijk kun je onder de tien stemmen zelden spreken van een heel relevant gemiddelde, zeker niet als alle cijfers zo uit elkaar lopen. Ik heb me op RYM ook weleens verbaasd over sommige lage beoordelingen voor platen die ik zelf innig koester. En dat maakt meteen je hele zoektocht nog ingewikkelder (alsof die nog niet ingewikkeld genoeg was ?).

Het advies luistert dan maar: besteed de rest van uw leven aan het ontdekken en verkennen van nieuwe muziek en laat u een duizendmaal teleurstellen en een duizendmaal verassen en plaats mume stemmers altijd in een kader: Soledad = elitaire jazzlul dus ook niet snel tevreden, wie weet is deze plaat wel wat.

Ik kwam je bij de bop- en freejazz platen inderdaad al tegen.

Ik luister nu trouwens naar Yazz Ahmed. Ben benieuwd naar je mening over zo'n crossoverplaat (Midden-Oosten/Arabië/jazz).

Klinkt zeker niet slecht! Leunt voor mijn persoonlijke smaak soms iets teveel aan fusion, wat gewoon niet helemaal mijn ding is. Maar zeker geen straf om te horen. Overigens ben ik sowieso vaak in voor cross-overs met Arabische, Afrikaanse en Aziatische muziek.