Als kind van de jaren '70 herinner ik me kinderprogramma
Stuif Es In. Ik stond op de overgang van kind naar puber, toen daar op zekere zaterdagmiddag in 1977 The Flyin' Spiderz waren te zien. Lekkere scheurende gitaren, maar wat ik me vooral herinner is dat de zanger op de grond lag te zingen. Ik leerde: punk uit Nederland.
In het artikel waarnaar de link in het vorige bericht verwijst, valt te lezen dat de onwaarschijnlijke keuze voor een punkband in een kinderprogramma was gemaakt als alternatief voor de aangevraagde Iggy Pop. Die was populair omdat hij bij TopPop met single
Lust for Life de palmboom had gesloopt. Was ik dus niet het enige kind met sympathie voor punk…
Website
bacteria.nl vertelt dat de groep al zo’n drie jaar bestond als Spiders en in een stroomversnelling kwam nadat ze in het voorprogramma van de Engelse The Vibrators spelen. Laat die groep nou mijn vorige
station zijn geweest in mijn reis door new wave en aanverwanten. Een demo werd bij Pim Koopman gebracht. Het lid van Kayak, tevens producer, had een klik met de Eindhovenaren, de groepsnaam werd The Flyin’ Spiderz en na opnamen in Heemstede en Hilvarenbeek kwam Neerlands eerste punkelpee uit bij platenreus EMI.
Hoorbaar is dat dit geen beginnelingen zijn. Het cliché dat punks altijd zeer beperkte muzikanten zijn, blijkt ook hier quatsch. Bovendien konden de vier heren liedjes schrijven.
De muzikanten staan slechts met hun voornamen op de hoes vermeld, maar het label vertelt meer. Guus Buurs (zang, gitaar), Koos Cornelissen (gitaar), Aad van Vught (bas) en Henri Hoeymans (drums) leefden van een uitkering en hadden tijd om te oefenen. Vóór punk maakten ze al stevige muziek, geschikt voor kroegen en jongerencentra. Doe er een schepje bij en het resultaat kon zich prima meten met dat van de overzeese evenknieën.
Verwacht geen politieke statements, maar wel liedjes over vrijheid en relationele zaken.
I Wanna Be with You is dus eigenlijk heel romantisch, het swingende
You Gotta Help Me bevat een hulpvraag want
”I am bored” en het slepend rockende
Stupid Photographs beschrijft plaatjes in tijdschriften. Toen al, een tekst die met alle sociale media weer hartstikke actueel is. Kant 1 sluit af met single
City Boy dat fel rockt. Dit alles met de hees-rauwe stem van Boers, die per nummer een andere kant van de stembanden doet schuren.
Op kant 2 zijn mijn favorieten het springerige
I Don’t Wanna Go, over droomlevens gaat
Movies dat een leuk overzicht van de filmhelden van midden jaren ’70 bevat, plus het grimmiger
Goodbye.
Dankzij EMI en in Frankrijk via Sonopresse kreeg
The Flyin' Spiderz een goede distributie en de groep waarschijnlijk een volle agenda. In coronajaar 2020 verscheen de elpee via Music on Vinyl op roze vinyl, aanleiding voor het artikel in het vorige bericht.
Helaas noodgedwongen ontbrekend in mijn afspeellijst omdat het niet op streaming staat, is The Blitzz. In diezelfde tijd bracht deze groep single
So Fee uit (wel op
JijBuis te vinden), die ik op de radio hoorde en opsloeg in de jukebox in mijn hoofd. Ze brachten het nooit tot een album, maar mede het vermelden waard gezien de achterzijde van hun debuutsingle
So Free met daarop reclame voor deze Spiderz.
Een tweede single volgde, na deze vier nummers was het voorbij voor de Amsterdammers. Wel waren ze in 1978 te vinden op deze
verzamelaar en in 2016 op
I Don't Care - Volume 2. Meer informatie bij
bacteria.
De carrière van The Flyin' Spiderz zou langer duren, ik kom ze later tegen met volgende langspelers. Mijn volgende halte in de muzikale reis door new wave: Ultravox! met hun
tweede album.