The Vibrators - Pure Mania (1977)

Prima punk album wat in de loop der jaren een beetje in de vergetelheid is geraakt.Onterecht naar mijn mening want Pure mania is een semi-klassieker die in de verte wel een beetje te vergelijken is met Pink Flag van Wire.Dat hele hoge nivo haalt deze plaat dan misschien niet maar nummers als Into the future,London girls en Whips and Furs bewijzen dat de Vibrators toch één van de betere punkbands waren uit de begintijd.

Londense punkpioniers die in 1976 begonnen als livebegeleiders van Chris Spedding en ook te horen op zijn geflopte single Pogo Dancing uit november '76, hier bij Musikladen in playbackversie.
In juni 1977 debuteerden The Vibrators met Pure Mania. In mei dat jaar ging single Baby Baby vooruit, een liedje van frontman Knox oftewel Ian Carnochan. Heel meezingbaar én romantisch, bepaald niet wat je associeert met punk, maar geen hit.

Die meezingbaarheid geldt voor het gehele album. Tegenwoordig zouden we het punkpop noemen: herkenbare melodieën, liedjes met kop en staart in energieke uitvoeringen met bescheiden scheurende gitaartjes. Veel nummers duren zo'n 2 minuut 17 en dan valt op dat je in die korte tijd veel kunt doen.

Het debuut brengt vijftien nummers, uitgebracht via Epic in Europa en Columbia in Noord-Amerika. Te beginnen met de zeven van kant 1: van hakkende riffjes in Into the Future... (op de Nederlandse persing Sex Kick (Into The Future) getiteld, hier kon kennelijk meer) tot uptempo klaagzang She's Bringing You Down. Op kant 2 acht nummers, van fysieke brandstofproblemen in Petrol tot het nog geen twee minuten durende rock en rollertje Bad Time. Daartussen zit ook Stiff Little Fingers, het nummer waar een bekende Noord-Ierse groep zijn naam aan ontleende.
The Vibrators zijn hier niet de groep die uit is op een politieke revolutie. Wat dat betreft is het echt pop: verhalen over jongen, meisje, verliefdheid en gebroken harten. Met twee gitaristen aan boord, te weten Knox en John Ellis die ieder hun eigen kanaal hebben in de stereomix, is dit een aangenaam album. Een gefrustreerde tekst klinkt in I Need a Slave, in 1977 kon een punkband dit zingen; niet te serieus nemen en dankzij de akoestische gitaar nét anders dan de rest.
In 2004 verscheen via Captain OI! een cd-versie met vier bonusnummers. MuMe vermeldt een uitgave met maar liefst 27 tracks, maar ik heb niet kunnen vinden waar en wanneer die fysiek is verschenen.

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam ik vanaf het debuut van Ultravox! en vervolg met meer punk bij het debuut van de Nederlandse The Flyin' Spiderz uit eveneens 1977.