Noah Gundersen - Ledges (2014)

Fabelachtig mooie plaat. Een must voor liefhebbers van Damien Rice, Ryan Adams e.d.

Eerste indruk is erg goed, ik zal het nog een paar keer moeten luisteren voordat ik er sterretjes op plak.

Heerlijk album inderdaad!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Noah Gundersen - Ledges - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Op zaterdag reserveer ik deze BLOG over het algemeen voor rootsplaten die in eigen beheer zijn uitgegeven en nog niet heel veel aandacht hebben weten te trekken. Noah Gundersen heeft een platencontract en heeft met Ledges tot dusver al redelijk wat aandacht gekregen; met name in Engeland waar de critici driftig met superlatieven strooiden voor een muzikant die volgens deze critici zomaar in de voetsporen van Ryan Adams zou kunnen treden. In Nederland is het tot dusver relatief stil rond Ledges en dat is zonde. Ledges is immers een fantastische plaat, die inderdaad wel wat doet denken aan de inmiddels al bijna vergeten Ryan Adams. Ledges is niet het debuut van Noah Gundersen. De muzikant uit Olympia, Washington, bracht in 2008 in eigen beheer al een plaat uit en heeft ook een live-plaat en een aantal EP’s op zijn naam staan. Ze zijn lang niet zo goed als zijn officiële debuut Ledges, dat direct vanaf de eerste noten indruk maakt en hier pas mee stopt wanneer de laatste noten van de laatste track al een tijdje zijn weggeëbd. Gundersen legt de lat direct hoog en opent met een deels a capella en een deels sober ingekleurde track, waarin hij samen met zus Abby verrast met doorleefde vocalen en een rootsgeluid dat is verrijkt met gospel. Invloeden uit de gospel hoor je vaker terug op Ledges. Noah Gundersen is afkomstig uit een zeer religieus gezin, waarin gospel lang de enige toegestane muziek was. Dat heeft zijn sporen nagelaten en geeft de Gundersen uiteindelijk een bijzonder eigen geluid. Na de eerste paar coupletten ben je verkocht en is het duidelijk dat Noah Gundersen met Ledges een hele bijzondere plaat heeft gemaakt. Het is een plaat die zich vooral laat beïnvloeden door Amerikaanse singer-songwriter muziek uit vervlogen tijden. Noah Gundersen slaagt er hierbij in om meerdere invloeden te combineren. Deze variëren van de al genoemde gospelinvloeden uit het diepe Zuiden van de Verenigde Staten tot invloeden uit de singer-songwriter muziek uit de Canyons rond Los Angeles, West Coast pop, countryrock uit de Californische woestijn en een vleugje modernere alt-country. Ledges is uitgebracht als een soloplaat van Noah Gundersen, maar de naam van zijn zus Abby had wat mij betreft ook best op de cover mogen prijken. Haar vioolspel geeft Ledges immers een prachtige melancholische ondertoon en hiernaast tillen haar achtergrondvocalen de zang van haar broer naar grote hoogten. Ledges is een pure plaat zonder poespas. Noah Gundersen maakt Amerikaanse rootsmuziek zonder echt verrassende uitstapjes, maar compenseert het gebrek aan vernieuwing door heel veel emotie in zijn songs te leggen. Ledges doet ook mij zoals gezegd wel wat denken aan de muziek van Ryan Adams en dan met name aan de man’s briljante debuut Heartbreaker. Vergeleken met Ryan Adams moet Noah Gundersen het doen met een aanmerkelijk bescheidener budget, maar de eenvoud is misschien wel de grote kracht van Ledges. Ik heb persoonlijk een voorkeur voor de songs met flink wat dynamiek, maar ook als de songs van de Amerikaan wat rustiger voortkabbelen houdt hij de aandacht moeiteloos vast en hoor ik opeens wel wat van Damien Rice in zijn muziek. Ik heb Ledges inmiddels heel vaak beluisterd en twijfel al lang niet meer over mijn oordeel. Ledges is met name door de eenvoud en de emotie met gemak één van de beste rootsplaten van het moment. Dat hebben we in Nederland tot dusver nog niet door, maar dat is een kwestie van tijd. Let maar op. Erwin Zijleman

Helemaal goed Erwin. Idd een bijzonder goed album. Voorbeeld hoe mooi eenvoud kan zijn. Geef Ledges nog enkele draaibeurten voordat ik oordeel. Het is geen album waar ik meteen een kant en klaar oordeel over heb. Moet ff inwerken. Ik hoor op momenten ook zeker de emotie die Damien Rice is zijn songs legt.

Prachtige plaat. Goede stem en dito liedjes: alles wat echt nodig is. Tapt zoals hierboven aangegeven uit dezelfde Americana-kraan als Ryan Adams maar zonder te imiteren. Soms groot(s) en meeslepend, dan weer klein en breekbaar. Plaat van het jaar so far!

Dit album is toch wel een groeibriljante. Vaak gedraaid de afgelopen tijd en het pakt me steeds meer. Mooie, ogenschijnlijk simpele composities maar o zo gloedvol en bezield gespeeld. 4* is te mager. Vooruit naar 4,5* met Ledges. Gaaf. Wie boekt deze artiest voor een rondje Nederland? Ik ben er bij.

Waarom neem jezelf geen contact met de artiest op? En regel dan zelf optredens voor hem?! Dat heb ik pas gedaan voor Naomi Wachira.

Mss zou je je ervaring kunnen gebruiken om Noah Gundersen ook te boeken? Ben nogal lui Geintje Lura Ik zal eens een mail sturen naar een zaal als De Roepaen in Ottersum of De Effenaar (Kapel) in Eindhoven. Daar treden dit soort artiesten vaker op.

Zelf had ik ook totaal geen ervaring hiermee. Trouwens zijn er in Nederland ontzettend veel gelegenheden waar dit soort artiesten optreden. Volgens mij heb ik er ongeveer 100 aangeschreven. Probleem is echter wel dat de meeste programmeurs heel erg ver vooruit programmeren. Ook een zaal bij jou in de buurt waar hij zou kunnen optreden is The blue room sessions in Den Bosch.

Holy cow, wat een plaat! Zijn stem kruipt onvermijdelijk onder de huid. Lang geleden dat ik zo ben gegrepen door de eenvoud en fijnzinnigheid van een prachtstel muzikanten. Onmogelijk om me met iets anders bezig te houden tijdens het beluisteren. Van begin tot eind boeiend.

Mooi dat het album je zo kan pakken. Bij mij is het helaas iets anders verlopen. Ik ken dit album nu een week of 6 denk ik. Het titelnummer werd in het rootstopic geplaatst. Dat was reden voor gematigd optimisme. Ik vond wanneer hij het gefluister, wat je aan het begin van dat nummer hoort, op de rest van het album achterwege laat dat het wel eens een briljantje kon worden. Helaas heeft vrijwel elk nummer zijn fluistermomenten, waardoor ik het langzaamaan niet meer trek. De opener vind ik direct al 3 keer niks en dat is meestal een veeg teken. Velen zullen zijn manier van zingen intiem en integer vinden. Dat zal ook zo zijn,maar ik ben meer van de open vocalen. Zie de nieuwe Adam Faucett die herhaaldelijk helemaal los gaat. Af en toe kan ik wel eens een plaat met gefluister hebben. Een plaat als Dark so gold van The Pines is ook een grote fluistertrip,maar die raakt me wel. Dat gebeurt hier helaas niet. Na een week of 6 hou ik het op een krappe voldoende. Ik had er meer van verwacht.

Na aanvankelijk enthousiasme en een paar weken luisteren naar dit album moet ik vast stellen dat het me een beetje te intiem en emotievol is wat Gundersen laat horen. Dat gevoel wordt benadrukt door de nogal persoonlijke teksten, die zwanger lijken van betekenis maar mij niet raken. Ik vind het commentaar van Hendrik68 daarom wel begrijpelijk want het door hem genoemde gefluister en moduleren krijgt na verloop van meerdere draaibeurten iets pathetisch. Alsof hij voor zich zelf zingt en niet richt op de luisteraar. Talent zat dus wellicht komt het goed als hij wat ouder en beschouwender wordt. Halfje eraf.

Een beetje variatie hopen wij niet vreemd te zijn en daarom eens qua muziekstijl wat anders. Met deze plaat van Noah Gundersen begeven wij ons namelijk meer richting de zogeheten roots-muziek. Dit is niet de eerste plaat van Gundersen, want voordat hij deze onder een groot label kon uitbrengen was er een reeks aan EP’s een LP uit eigen beheer. Waarom dit album zo interesseert en waarom het zo goed op een website als Opus de Soul past? Dat komt door de duidelijk invloed van een bepaalde muziekstroming, en dat is niet soul.
Eigenlijk horen we het al op de klagende opener Poor Man’s Son. Deze prachtige “slavensong” laat horen dat ook roots en gospel niet ver van elkaar kunnen liggen. Precies zoals we dat van gospel en soul gewend zijn. Boathouse is in vergelijking een stuk energieker, een waarlijk cool nummer. Maar dit Ledges grossiert vooral in hele mooie nummers. Isaiah, Poison Vine of First Defeat, het maakt allemaal niet uit. Overal komt de oprechte emotie heel goed binnen. Prachtig is bijvoorbeeld ook het gebruik van de viool in Separator of wat te denken van de prachtige samenzang op de titeltrack. Ook de stemmen in Dying Now passen erg goed bij elkaar.

Mooi, mooi en nog eens mooi. Een woord dat verdacht veel voorbij komt als ik over de nummers op deze plaat praat. Een erg, erg sterk album van Noah Gundersen is dit.

Aangename muziek, maar voor mij iets te vlak.
Hij zou iets vaker de turbo aan mogen zetten.

Hij is live nóg beter dan op cd! Tijdens het Newport Folk Festival was hij dé absolute sensatie, samen met Hozier en Shakey Graves.

Vanochtend tijdens een lange wandeling geluisterd naar een drietal albums van 'loners'. Althans, zo noem ik voor mezelf muzikanten die mij met één album destijds erg geraakt hebben, maar waarvan ik voorgaande en/of opvolgende albums een heel stuk minder vond. Vraag is: is dat nog zo? Of valt dat - in hindsight - best mee? Bij deze wandeling ging het om het dit album van Noah Gundersen, John Fullbright - Songs en Thomas Denver Jonsson - Barely Touching It.

Te beginnen bij dit album. Het opent met een bijna a capella gezongen gospel. Ik kan dit goed hebben, het wekt mijn interesse. Maar als je graag wilt dat mensen naar jouw low low budget plaat gaan luisteren, dan is zo'n begin niet echt handig. Het is ook niet nodig omdat er een handvol prima songs op staan, zoals onder andere First Defeat, Dying Now en het titelnummer.

Maar omdat er ook enkele mindere nummers op staan, blijft mijn drie en een halve ster gewoon lekker staan.

na lange tijd weer eens beluisterd dit "Ledges". het officiële debuutalbum van Noah Gundersen.
alt.country of indiefolk wordt zijn muziek ook wel genoemd. je zou het ook een "roots" album met folk, country en een klein beetje gospelinvloeden kunnen noemen.

11 eigen liedjes, waarbij vreemd genoeg geen credits worden vermeld voor de traditional "Down To the River To Pray", dat geïntegreerd is in de merendeels a-capella gezongen opener "Poor Man's Son".

mijn waardering voor de kwaliteit van de liedjes pakt als volgt uit:

"Poor Man's Son", "Isaiah", "Ledges", "Liberator" en "Dying Now" 4 sterren
"Boathouse", "Separator", "Poison Vine", "First Defeat" en "Cigarettes" 3 sterren

de pathos op de afsluiter "Time Moves Quickly" (2,5 ster) en zijn wat gekunstelde, gekwelde manier van zingen op nummers als "First Defeat" en "Cigarettes" met de herhaald met overslaande stem gezongen tekst "honey you're smooth" staan mij op een zeker moment tegen.

dat de man in staat is een bovengemiddeld goed liedje te schrijven, blijkt wel uit het prijsnummer "Dying Now" met prachtig viool spel en fraaie tweede stemmen van zijn zus/zussen.

zeker geen slecht album, maar op de 1 of andere manier "raken" zijn liedjes mij niet en roepen die weinig emotie op.

Noah Gundersen zal op 14 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg een dubbelconcert geven met collega singer/songwriter David Ramirez. wellicht dat de man "live" een stuk beter bevalt.

Album werd geproduceerd door Noah & Abby Gundersen
Recorded at Stone Gossard's Studio Litho, Seattle, Washington

Noah Gundersen: guitar, piano, bass, harmonica & vocals
Abby Gundersen: violin, cello, piano & vocals
Jonathan Gundersen: drums & vocals
Elizabeth Gundersen: vocals