Noah Gundersen - Ledges (2014)

Een beetje variatie hopen wij niet vreemd te zijn en daarom eens qua muziekstijl wat anders. Met deze plaat van Noah Gundersen begeven wij ons namelijk meer richting de zogeheten roots-muziek. Dit is niet de eerste plaat van Gundersen, want voordat hij deze onder een groot label kon uitbrengen was er een reeks aan EP’s een LP uit eigen beheer. Waarom dit album zo interesseert en waarom het zo goed op een website als Opus de Soul past? Dat komt door de duidelijk invloed van een bepaalde muziekstroming, en dat is niet soul.
Eigenlijk horen we het al op de klagende opener Poor Man’s Son. Deze prachtige “slavensong” laat horen dat ook roots en gospel niet ver van elkaar kunnen liggen. Precies zoals we dat van gospel en soul gewend zijn. Boathouse is in vergelijking een stuk energieker, een waarlijk cool nummer. Maar dit Ledges grossiert vooral in hele mooie nummers. Isaiah, Poison Vine of First Defeat, het maakt allemaal niet uit. Overal komt de oprechte emotie heel goed binnen. Prachtig is bijvoorbeeld ook het gebruik van de viool in Separator of wat te denken van de prachtige samenzang op de titeltrack. Ook de stemmen in Dying Now passen erg goed bij elkaar.

Mooi, mooi en nog eens mooi. Een woord dat verdacht veel voorbij komt als ik over de nummers op deze plaat praat. Een erg, erg sterk album van Noah Gundersen is dit.

na lange tijd weer eens beluisterd dit "Ledges". het officiële debuutalbum van Noah Gundersen.
alt.country of indiefolk wordt zijn muziek ook wel genoemd. je zou het ook een "roots" album met folk, country en een klein beetje gospelinvloeden kunnen noemen.

11 eigen liedjes, waarbij vreemd genoeg geen credits worden vermeld voor de traditional "Down To the River To Pray", dat geïntegreerd is in de merendeels a-capella gezongen opener "Poor Man's Son".

mijn waardering voor de kwaliteit van de liedjes pakt als volgt uit:

"Poor Man's Son", "Isaiah", "Ledges", "Liberator" en "Dying Now" 4 sterren
"Boathouse", "Separator", "Poison Vine", "First Defeat" en "Cigarettes" 3 sterren

de pathos op de afsluiter "Time Moves Quickly" (2,5 ster) en zijn wat gekunstelde, gekwelde manier van zingen op nummers als "First Defeat" en "Cigarettes" met de herhaald met overslaande stem gezongen tekst "honey you're smooth" staan mij op een zeker moment tegen.

dat de man in staat is een bovengemiddeld goed liedje te schrijven, blijkt wel uit het prijsnummer "Dying Now" met prachtig viool spel en fraaie tweede stemmen van zijn zus/zussen.

zeker geen slecht album, maar op de 1 of andere manier "raken" zijn liedjes mij niet en roepen die weinig emotie op.

Noah Gundersen zal op 14 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg een dubbelconcert geven met collega singer/songwriter David Ramirez. wellicht dat de man "live" een stuk beter bevalt.

Album werd geproduceerd door Noah & Abby Gundersen
Recorded at Stone Gossard's Studio Litho, Seattle, Washington

Noah Gundersen: guitar, piano, bass, harmonica & vocals
Abby Gundersen: violin, cello, piano & vocals
Jonathan Gundersen: drums & vocals
Elizabeth Gundersen: vocals