Triptykon - Melana Chasmata (2014)

Hier ben ik behoorlijk benieuwd naar! Alvast een luguber uitziende hoes.

Weer een hoes van Giger. Negen nummers, een speelduur van 67 minuten. Op 17 maart zal er een single verschijnen met twee nummers van het album: Boleskine House en Breathing.

Er zijn twee tracks van dit album te beluisteren!

Boleskine House
Breathing

Echt twee fenomenale tracks die mij nog benieuwder maken naar de rest. Boleskine House is een prachtige doomy track en Breathing is furieuzer dan het hardste materiaal op Eparistera Daimones met logge riffs en een groove waar je U tegen zegt.

Ik heb die twee nummers ondertussen ook eens een keertje geluisterd, en het valt me zeer zeker mee. Het slaagt niet in als een bom, maar dat deed 'Eparistera Daimones' nu ook niet meteen; die plaat heeft zich geleidelijk meer op de voorgrond gewerkt.
Ben benieuwd, maar verwacht eerlijk gezegd behoorlijk veel.

Vanaf 14 april te koop zie ik nu. Daarom dat ik er gisteren tevergeefs naar zocht in de winkels.

Maar heel erg enthousiast ben ik niet over een nieuwe van Triptykon. Hoewel hun vorige geweldig goed is draai ik dat album bijna nooit. Je hebt ook van die ijzersterke films die je niet voor de lol een tweede keer bekijkt. Hoewel best melancholiek blijk ik een veel te blijmoedig mens te zijn om vaak neer te dalen in de duistere krochten vervuld van bittere haat, die Eparistera Daimones bevat. En Melana Chasmata (volgens Fischer is dat Grieks voor black, deep depressions/valleys) zal ook weer geen luchtige kost zijn.

Leuk plaatje nu het voorjaars zonnetje zich van zijn beste kant laat zien

Net als Kronos leg ik Eparistera Daimones ook weinig op, ondanks dat ik het een dijk van een album vind. Heeft bij mij echt met een combinatie van mijn stemming en bijvoorbeeld het weer te maken. Ik kan dit echt niet luisteren als de zon een pit in je reet brand, dit is herfst/winter muziek.

Ik laat deze nieuwe Melana Chasmata daarom even links liggen, om 'm in het najaar voor het eerst te gaan beluisteren...

Een veelzeggende hoes. Duister en grimmig. Wederom een sterk album, dat met het oog op het weer van de komende week lekker in het gehoor ligt. Een uur lang zware, logge, lompe, gitzwarte gitaarpartijen pakken me volledig. Dit kan wel eens mijn voorjaarstopper gaan worden.

Mijn eerste idee is dat dit album wat lichter (in de zin van minder indringend) is dan de voorganger. De emoties van Tom 'Warrior' Fischer lijken toch wat geluwd te zijn wat zijn weerslag heeft op de muziek. Misschien dat het daarmee fijner is om af te spelen, maar het laat op mij lang niet zo'n verpletterende indruk na.

Lees mijn recensie van Melana Chasmata op Zware Metalen.

De hoogtijdagen van Celtic Frost heb ik niet meegemaakt, dus ik maakte in 2010 kennis met de muziek van Tom G. Warrior door Eparistera Daimones, het debuutalbum van Triptykon. Na 72 minuten kwam ik er compleet overdonderd uit. In tijden had ik niet zoiets duisters en groots gehoord, vooral The Prolonging sloeg als een bom in. Nu, vier jaar later, is er een tweede plaat genaamd Melana Chasmata. De verwachtingen liggen heel erg hoog...

Deze mening kan ik gedeeltelijk volgen. In die zin dat het ultieme verstikkende eraf is. Wat overblijft is gemakkelijker te behappen en ligt derhalve weer ietsje dichter tegen de oude Frost aan. Zij het wat minder onstuimig. Dat wil zeggen: meer snelle, thrashy passages en dus minder doom.

Niettemin is het een bijzonder fraai album geworden. De manier waarop akoestische passages ingeweven worden in het totaalplaatje is een eenvoudig middel met een sterk effect. De furieuze momenten komen dientengevolge ook erg sterk uit de verf. Het overrompelende is er wel vanaf. En het experiment lijkt even gestokt te zijn. Duidelijk is dat Eparistera Daimones niet overtroffen is maar dat wil niet zeggen dat Melana Chasmata geen welkome gast in mijn platenkast is. Integendeel. Warrior heeft bewust of onbewust de lat simpelweg gewoon veel te hoog neergelegd.

Mja, na nog een paar luisterbeurten ben ik nog steeds weinig enthousiast. Het klinkt allemaal goed maar verrast mij nooit en voorlopig weet het niet te beklijven. Maar als de lat zo hoog gelegd is zijn de verwachtingen daar ook naar natuurlijk. Ik zal die dus moeten loslaten en het zou me niet verbazen dat Melana Chasmata dan uiteindelijk toch nog heel erg gaat meevallen.

In ieder geval ben ik er nu al blij mee. Maar toch ook blij dat ik niet voor die dure 'Ltd. Deluxe CD Box Set' met allerlei prullaria in ben gegaan. Daar heb ik even mee in mijn handen gestaan. Voorlopig hou ik het enkel bij de 'Special Edition CD Mediabook'. Misschien later ook nog de 'Gatefold black 2LP'. Om de verzameling een beetje compleet te houden.

Uiteindelijk heb ik er toch 4, 5 ster voor over. Het is toch een behoorlijk verslavend album. Mijn review staat inmiddels ook online. Liefhebbers kunnen die hier lezen.

Erg goede recensie, we zijn het grotendeels met elkaar eens. Ik heb hem ook in de CD mediabook editie gekocht, zo'n editie voor 50 euro vind ik eerlijk gezegd behoorlijk overbodig. De tracks die op Roadburn voor de eerste keer live gespeeld werden (Black Snow, Tree of Suffocating Souls) kwamen erg goed uit de verf, vooral Tree of Suffocating Souls is echt voor liveoptredens gemaakt.

Deze plaat heeft de elfde plaats in de Nederlandse albumlijsten behaald! Ik heb zo'n voorgevoel dat de verkochte exemplaren op Roadburn hier ook bij zitten.

Zonet weer beluisterd en een half sterretje mag er nog wel bij. Hoewel het niet zo'n indruk maakt als de voorganger valt hier wel meer plezier aan te beleven. Met de bijna twintig minuten durende afsluiter The Prolonging vind ik Eparistera Daimones toch echt wat te zwaar op de hand om genietbaar te zijn. Melana Chasmata is uiteraard ook geen lichte kost, maar wordt met Waiting bijna sereen beëindigd. Dat nodigt meer uit om de duistere trip nog eens opnieuw te maken.

Gezellig tussen jacqueline govaert en di-rect in.

Ik maak er gewoon lekker 5 sterren van. Mijn artikel doe ik nog altijd gestand: afgezet tegen Eparistera Daimones is de overrompeling en de intensiteit minder. Maar wat overblijft blijkt ontzettend verslavend te zijn en nog altijd vele andere metalreleases nog ver te overstijgen. Zie het als een 5 tegenover een 4,9. Die rond ik dus gewoon af.

Voor mij werkt het helaas niet verslavend. Integendeel, ik lijk het album al snel beu te worden omdat het zo monotoon is en de nummers vaak teveel herhaling bevatten.

Hun eerste album had enkele geniale nummers, maar vond ik wat lastig om volledig uit te luisteren. Deze daarentegen heeft minder échte uitschieters maar blijft over de hele lijn een erg hoog niveau aanhouden zonder vermoeiend te worden. Fantastische luisterervaring!
Ik vind het allesbehalve monotoon, trouwens.

Nadat ik eerst alleen Boleskine House en Breathing had gehoord, was ik allerminst onder de indruk. In de context van het album vind ik die nummers echter al veel beter tot hun recht komen. Mijn eerste indruk van Melana Chasmata is positief: er lijkt wat meer variatie te zijn dan op de voorganger. Aan de andere kant vind ik In the Sleep of Death een duidelijk minpunt op dit album, met name qua tekst en zang. Wellicht groeit het nog wat de komende tijd.

Wat een plaat! Nadat ik Aurorae, Boleskine House en Breathing al via allerlei kanalen had gehoord en goed bevonden, heb ik me deze plaat blind aangeschaft en dat is me niet tegengevallen. Dit album zit echt goed in elkaar, met geen enkel zwak nummer en bij alleen maar sterke nummers. De gebruikte riffs zijn echt wel sterk. Ik start met een 4.5* hetgeen niet vaak voorkomt bij mij.

Zelf was ik na vier jaar nog niet bepaald uitgeluisterd met Eparistera Daimones, maar toen lag eerder dit jaar opeens Melana Chasmata bij de platenzaak. Met de kwaliteit van Triptykon’s debuutplaat in het achterhoofd heb ik dit nieuwe album dan ook blind gekocht. Of bijna blind dan, Boleskine House en Breathing had ik al via youtube gehoord.

Toen ik op een bankje in de zon (in de hipsterwijk waar ik het album kocht voelde ik me bijna ouderwets, zo met een cd in plaats van een LP in de hand) het album zat te bekijken, de teksten en commentaren te lezen, bleek Melana Chasmata in ieder geval qua layout en artwork bijna een kopie van Eparistera Daimones.
Thuis aangekomen bleek die gelijkenis niet te zijn opgehouden bij de verpakking van de muziek. Melana Chasmata ligt muzikaal ook in het verlengde van Eparistera Daimones. Dat was opzichzelf geen verrassing: ik las ergens (kan me niet meer herinneren waar) dat Fischer zei dat hij op Eparistera Daimones een geluid gevonden had waarmee hij erg tevreden was, en waarop hij wilde doorborduren. Een zwaar, donker en depressief geluid dus, met veel herhaling en veel bas, en lastig in een hokje te stoppen.
Toch is dit niet een één-op-één kopie van z’n voorganger. Er zit meer variatie in de nummers, het tempo gaat wat vaker omhoog, en in al z’n zwaarte is dit album toch wat lichter, makkelijker te beluisteren dan z’n voorganger. Voor mij betekent dat dat het donkere gevoel dat Eparistera op me achterlaat, hier toch minder goed overkomt.
Daarbij vind ik de kwaliteit van de nummers op Melana Chasmata ook wisselender. Tegenover uitschieters (in positieve zin) als Aurorae en Black Snow staan Altar of Deceit en In the Sleep of Death. Met name dat laatste nummer, met zijn klagende, zeurende tekst, kan ik niet waarderen. Soms voelt het nummer bijna aan als een matige My Dying Bridecover. Zelfs een flink aantal luisterbeurten heeft daar weinig aan kunnen verbeteren. Waar Eparistera met The Prolonging loodzwaar (en op het randje van te lang) afsluit, eindigt dit album mooier, op een rustige manier à la Monotheist, met Waiting.

Kortom, in veel opzichten is Melana Chasmata het iets makkelijker te behappen tweelingbroertje van Eparistera Daimones. Het niveau ligt nog steeds hoog, maar ik vraag me toch af dit album dezelfde houdbaarheid heeft als z’n voorganger.

Een ruime vier sterren.

4.0*

Van mij ook ruim vier sterren. Nu de hoge verwachtingen wat weggeëbd zijn kan ik hier wel meer van genieten. Dat het lichter verteerbaar is dan Eparistera Daimones ervaar ik zeker niet als minpunt. Het is meteen na aanschaf al snel een beetje aan de kant blijven liggen maar misschien moet ik dit nu maar eens wat vaker gaan draaien.

en hoe moet deze geplaatst worden tussen Behemoth, Indian, Thou, Pallbearer, Yob, Agalloch, Woods of desolation?
Zelf zie ik dit als het beste metalalbum van dit jaar.

Mooie hoes van HR Giger, die ook Alien ontworpen heeft. Wat zijn er toch veel popartiesten die zijn kunst gebruikt hebben.

Zoveel zijn dat er toch niet? Giger was overigens erg goed bevriend met Tom G. Warrior.

Beste plaat van het jaar? Het zal tussen deze en de laatste worpen van Mayhem, Abigor en Behemoth gaan

Vorige week de 2-LP binnengekregen en nu eindelijk de tijd om dit album in me op te nemen. Na de eerste drie draaibeurten rest één woord. Overrompelend.........

Naast de deluxe CD box nu ook de vinyl versie aangeschaft. Live gezien op Roadburn, graspop en volgende maand Eindhoven Metal Meeting. Voor mij het album van 2014!

Deze extreme metal bewonder ik vooral vanwege de machtige sound en de hoorbare connecties met het verleden. Ik ga alleen niet meer los op deze uitbundige versnellingen en dodelijke vertragingen. Respect blijft er zeker voor Tom G. Warrior. Hij flikt het maar mooi om na zijn trendsettende platen met Celtic Frost zoveel jaar later met een actuele sound te laten horen dat hij het nog niet verleerd is. De duisternis van Aurorae is het beste wat deze CD te bieden heeft voor mij. Uuhhh.

Na anderhalf, bijna twee jaar kan ik concluderen dat als ik Triptykon wil horen, mijn voorkeur uitgaat naar Eparistera Daimones. Die is over de gehele linie sterker dan z'n opvolger, en heeft ook meer indruk gemaakt als album waarmee ik op het spoor van Triptykon/Frost's Monotheist kwam.

Over het geheel gezien is het een prima album met heerlijke duistere tonen. Het ligt allemaal ook prima in het verlengde van Eparistera Daimones. Er zit voor mijn gevoel alleen wat meer snelheid in Melana Chasmata. Dat uit zich al bij het openingsnummer. Mijn voorkeur gaat echter toch uit naar de lange meeslepende nummers. Op deze plaat vooral Black Snow. De afsluister is ook erg mooi, maar het is allemaal net niet zo goed als de voorganger.

De opvolger van Eparistera Daimones laat weinig verandering horen. De productie vind ik warmer en de composities liggen iets minder zwaar op de hand. Dat maakt de beluistering fijner maar ook wat minder intens. Mijn voorkeur gaat tegenwoordig wel hier naar uit omdat het muzikaal meer aangekleed is.

74/100



-----------


Overzicht albums Hellhammer / Celtic Frost / Triptykon:


Celtic Frost - Into the Pandemonium: 96/100
Celtic Frost - To Mega Therion: 93/100
Celtic Frost - Emperor's Return: 90/100
Celtic Frost - Morbid Tales: 88/100
Triptykon - Melana Chasmata: 74/100
Hellhammer - Apocalyptic Raids: 72/100
Triptykon - Eparistera Daimones: 70/100
Celtic Frost - Monotheist: 65/100