Triptykon - Melana Chasmata (2014)

Zelf was ik na vier jaar nog niet bepaald uitgeluisterd met Eparistera Daimones, maar toen lag eerder dit jaar opeens Melana Chasmata bij de platenzaak. Met de kwaliteit van Triptykon’s debuutplaat in het achterhoofd heb ik dit nieuwe album dan ook blind gekocht. Of bijna blind dan, Boleskine House en Breathing had ik al via youtube gehoord.

Toen ik op een bankje in de zon (in de hipsterwijk waar ik het album kocht voelde ik me bijna ouderwets, zo met een cd in plaats van een LP in de hand) het album zat te bekijken, de teksten en commentaren te lezen, bleek Melana Chasmata in ieder geval qua layout en artwork bijna een kopie van Eparistera Daimones.
Thuis aangekomen bleek die gelijkenis niet te zijn opgehouden bij de verpakking van de muziek. Melana Chasmata ligt muzikaal ook in het verlengde van Eparistera Daimones. Dat was opzichzelf geen verrassing: ik las ergens (kan me niet meer herinneren waar) dat Fischer zei dat hij op Eparistera Daimones een geluid gevonden had waarmee hij erg tevreden was, en waarop hij wilde doorborduren. Een zwaar, donker en depressief geluid dus, met veel herhaling en veel bas, en lastig in een hokje te stoppen.
Toch is dit niet een één-op-één kopie van z’n voorganger. Er zit meer variatie in de nummers, het tempo gaat wat vaker omhoog, en in al z’n zwaarte is dit album toch wat lichter, makkelijker te beluisteren dan z’n voorganger. Voor mij betekent dat dat het donkere gevoel dat Eparistera op me achterlaat, hier toch minder goed overkomt.
Daarbij vind ik de kwaliteit van de nummers op Melana Chasmata ook wisselender. Tegenover uitschieters (in positieve zin) als Aurorae en Black Snow staan Altar of Deceit en In the Sleep of Death. Met name dat laatste nummer, met zijn klagende, zeurende tekst, kan ik niet waarderen. Soms voelt het nummer bijna aan als een matige My Dying Bridecover. Zelfs een flink aantal luisterbeurten heeft daar weinig aan kunnen verbeteren. Waar Eparistera met The Prolonging loodzwaar (en op het randje van te lang) afsluit, eindigt dit album mooier, op een rustige manier à la Monotheist, met Waiting.

Kortom, in veel opzichten is Melana Chasmata het iets makkelijker te behappen tweelingbroertje van Eparistera Daimones. Het niveau ligt nog steeds hoog, maar ik vraag me toch af dit album dezelfde houdbaarheid heeft als z’n voorganger.

Een ruime vier sterren.

4.0*