Jules and the Polar Bears - Fanĕtĭks (1979)

Ik meen me te herinneren dat ik indertijd een interview met Jules Shear las waarin hij vertelde dat hij de teksten van deze plaat fonetisch op de binnenhoes had laten afdrukken om te voorkomen dat mensen alleen maar op die teksten zouden letten in plaats van ze samen met de bijbehorende nummers tot zich te nemen. Kennelijk stoorde hij zich er aan dat luisteraars en/of critici bij het Polar Bears-debuut Got no breeding (1978) meer aandacht voor de teksten dan voor de muziek hadden gehad, maar volgens mij was de impact van die plaat op de charts sowieso minimaal, dus èlke vorm van aandacht zou welkom moeten zijn geweest. (Zouden die fonetisch weergegeven teksten er ook de reden van zijn dat Spotify ze niet op voorraad heeft?)
        Hoe dan ook, dit tweede album borduurt min of meer voort op zijn voorganger, met pakkende powerpop (en één in 1979 obligaat reggae-nummer) opgebouwd rondom Richard Bredice's afwisselend poppy en scherpe gitaarlicks, Stephen Hague's kleurrijke synthesizers, Jules Shears enigszins afgeknepen stem en zijn lange teksten over relaties en de vele mogelijke barstjes en barsten daarin. De allereerste tekstregel van het allereerste nummer somt het al op: "Snug in my chair I try digesting you", maar gelukkig grossiert hij in zwartkomische observaties en penetrante inzichten waarbij hij zijn eigen tekortkomingen niet schuwt, en larmoyant wordt het sowieso maar zelden.
        Got no breeding had indertijd wekenlang mijn draaitafel niet verlaten, dus Fenetiks kocht ik direct bij de release, maar uiteindelijk was dit toch een lichte teleurstelling: compositorisch was het wat minder verfijnd, en qua sound leken de gelikte synthesizers wat meer de overhand te krijgen. Bij hernieuwd bezoek zoveel jaren later valt het met dat laatste eigenlijk wel mee, want bij de intro's, de algehele structuur en de solo's zitten toch voldoende passages waarin de gitaar flink los mag gaan, maar de compositorische wiebeligheid blijft, want met name kant 2 wordt wel opgehouden door een paar mindere broeders (het gebroken ritme van What do you belong to, het stroperige Real enough to love en de gehaaste double-time van Brave enough). Desalniettemin is toch een leukere plaat dan ik me herinnerde, en sowieso hadden de vele sterke momenten hier toch best een succes van mogen maken. Maar ja, zo werkt het natuurlijk niet in deze business – elke serieuze muziekliefhebber zal wel minstens één favoriete onterecht veronachtzaamde artiest hebben.
        Opnames voor het derde album werden pas in 1996 onder de titel Bad for business uitgebracht, dus feitelijk was het voor deze band na Fenetiks helaas al over en sluiten. Zonde. (In 2006 werd Fenetiks opnieuw uitgegeven door Wounded Bird Records met als bonustracks het B-kantje van de single Good reason en de vier nummers van de EP Jules and the Polar Bears' economy package.)