Thelonious Monk - Straight, No Chaser (1967)

Leerde deze plaat kennen omdat Cuby & the Blizzards op hun lp "Sometimes" het titelstuk speelden. Dat vond ik toen goed.

Pas toen ik het origineel hoorde wist ik wel wat beter was.
Was toen mijn eerste kennismaking met meneer Monk.
Jaren later als beginnend percussionistje Straight No Chaser ook nog meegespeeld ( nou ja) tijdens een jazz workshop geleid door Sean Bergin.

Straight No Chaser, leuk gesampled door US3 op hun album Hand On The Torch in het nummer I Go To Work.
Fijne plaat. Ik bedoel deze, maar ook die van US3.

Het titelnummer is ook te vinden om Miles Davis' Milestones, die acht jaar eerder verscheen. Op het eerste gehoor klinkt deze plaat fantastisch. Ben momenteel bij nummer vier: wat een genot voor het oor!

Tot nu toe toch wel het beste wat ik van Monk gehoord heb. Japanese Folk Song is zonder meer het sterkste nummer op de plaat, maar eigenlijk is het hele middenstuk raak. Alleen het openingsnummer gaat er nog niet helemaal in bij mij.

Straight, No Chaser

Volledige docu (90 minuten) over Thelonious Monk's Straight, No Chaser (productie: Clint Eastwood) op YouTube.

Op deze plaat uit mijn geboortejaar 1966 komt de samenwerking tussen Thelonious Monk en saxofonist Charlie Rouse tot (wederom) een hoogtepunt. Straight, No Chaser is een uiterst sfeervol album, met veel verschillende tempo's en melodieën en een fraaie afwisseling tussen solo's van de uitstekende piano van Monk en de sax van Rouse. Hoewel er ook mooie stukken zijn dat ze puur samen spelen, zoals op de briljante titelsong. Daar zit ook nog een hele fraaie bas in. Straight, No Chaser (de song) is echt jazz op z'n best.

Leuk is bijvoorbeeld wel, dat opener Locomotive een wat ander soort nummer is, wat meer complex, maar ook zeer de moeite waard. I Didn't Know About You - Take 4 is vooral een heel mooi nummer. Net als het lange fraaie Japanese Folk Song (Kojo No Tsuki). Hierop is toch echt goed te horen, wat een briljante pianist Monk kon zijn. Between the Devil and the Deep Blue Sea is een uitermate prettig 'tussendoortje' en We See een wat frivool, maar zeker prima einde aan deze lange goede LP. En niet alleen is de kwaliteit van de muziek erg goed, ook de hoes van de plaat vind ik origineel en mooi gedaan. Monk/Straight,No Chaser is een dijk van een jazzplaat.

Een van de positieve herinneringen die ik zal overhouden aan deze vreemde periode zijn avonden als deze wanneer je opnieuw een album van Monk leert kennen terwijl je rustig in de tuin zit. Voor diegenen die op zoek zijn naar een avontuurlijkere expressie door deze Jazzlegende is dit waarschijnlijk het werk bij uitstek. Monk soleert er binnen de groepscomposities op als nooit tevoren, Rouse speelt de sterren van de hemel met zijn langere solo's, Gales en Riley grijpen hier en daar ook hun kans om zich van hun goede kant te laten horen en het samenspel is bij momenten simpelweg verbluffend. Voor wie zich afvroeg of Monk ook met langere uitvoeringen kon boeien is dit het antwoord, en dat doet hij maar liefst een vol uur lang (Intussen zit ik dit bijna drie uur lang te luisteren ).

Over deze uitvoering van het titelnummer:
- Gewoon luisteren!!

Between the Devil and the Deep Blue Sea - die titel alleen al lijkt hem op zijn lijf te zijn geschreven - klinkt alsof de pianist onwennig balanceert op een koord. Hij lijkt zich minder zeker van zijn stuk dan normaal, alsof hij zoekende is naar iets wat altijd daar had moeten zijn. Soms weet je pas wat je zocht eens je het gevonden hebt: hier lijkt het uit te monden in een vruchteloze zoektocht waarbij het zoeken zelf in al haar absurditeit een vondst op zich lijkt te gaan worden. Doorheen het nummer lijkt het geneurie (frustratie) toe te nemen, erna is er het abrupte einde als anticlimax, verloren is die vanzelfsprekendheid: bijzonder interessant om te volgen

This Is My Story, This Is My Song had wat mij betreft op de originele uitgave mogen staan, hoe Monk in zo'n korte tijd zoveel (én meer) kan brengen is onvoorstelbaar. Hier lijkt hij dan toch eindelijk te hebben gevonden waar hij naar op zoek was...

Vrijdagmiddagjazz voor deze vrijdagmiddag. Monk levert een voortreffelijke plaat, die ik op zo’n glimmend schijfje in huis heb gehaald.

In het rijtje van zijn beste albums.

Erg lekker plaatje van Thelonious Monk. De titeltrack is een klassieker, maar ook de lange adaptatie van Japanese Folk Song (waarin bassist Larry Gales ook geweldig naar voren treedt) en de wat zenuwachtig klinkende afsluiter We See zijn heel erg de moeite. I Didn't Know About You is wat melancholischer van aard, opener Locomotive eist je aandacht meteen op en Between the Devil and the Deep Blue Sea is een geslaagde uitvoering van de gelijknamige populaire song uit 1931 van Harold Arlen (muziek) en Ted Koehler (lyrics). This Is My Story, This Is My Song is een korte bonustrack, maar had van mij zeker aan de plaat mogen worden toegevoegd: een kort maar prachtig stukje intiem pianospel van Monk had het perfecte slotakkoord geweest na We See.

Prachtige hoes ook weer!

4 sterren

This is my story... Oftewel: hoe mijn religieuze opvoeding en mijn veel latere interesse voor jazz onverwacht samenkomen. Op een manier die ik niet zag aankomen.

Ik kocht de CD-versie van dit album onlangs op een rommelmarkt. Een van de bonustracks is een kort, intiem pianonummer van Monk. Bij het beluisteren ervan dacht ik meteen: hé, die melodie ken ik ergens van. Moest diep in mijn geheugen graven, maar het blijkt - zo leert ook enig onderzoek op internet - een oude Engelstalige hymne te zijn die ook in een Nederlandse vertaling veel gezongen werd in kerken - en misschien nog wel, maar daar heb ik geen idee van. 'This is my story, this is my song' heet officieel 'Blessed assurance' en in het Nederlands werd dat 'Dit is mijn vreugde, altoos te zijn'. Dat geeft al aan dat ook de Nederlandse vertaling niet van gisteren dateert...;-)

Ik vond er zelfs een blog over, waarin de auteur de stotterende uitvoering vol dissonanten vergelijkt met het levenspad van de feilbare mens. Ik weet vrijwel niets van Thelonious Monk, geen idee of religie een rol van betekenis speelde. Ik heb de indruk van niet als ik zijn Wikipedia-biografie lees. Ook geen idee of liefhebbers van dit album wisten dat die bonustrack een oude hymne was. Maar het leek me een leuke aanvulling om dat hier neer te pennen.

Ook als zondagmiddag jazz aan te bevelen.

Het titelnummer is ook te vinden om Miles Davis' Milestones, die acht jaar eerder verscheen, schreef Karl in 2010.
Tien jaar daarvoor verscheen het nummer ook op Monk meets Mulligan uit 1957. In 1967 dus opnieuw op vinyl gezet door Monk met Charlie Rouse op een tenor saxofoon. Klinkt iets subtieler dan de bariton sax van Gerry Mulligan, denk ik.

Had dit album ooit op lp. Helaas verkocht, toen de cd's verschenen en tot dusver niet opnieuw als cd aangeschaft.