Ella Fitzgerald - Sings the Cole Porter Song Book (1956)

Vanaf vandaag draai ik het vanaf vinyl: zo'n lekker oud exemplaar dat nog prima klinkt.
Juist bij dit soort muziek vind ik dat dan wel meerwaarde hebben. Dan mag een kraakje of een tik best en dan mogen de binnenhoezen ook 'verweerd' zijn

Ik ken dat gevoel. Ben eigenlijk te jong om nostalgisch te zijn maar het voegt inderdaad echt wat toe. Bird en Billie Holiday klinken ook zo mooi op oud vinyl.

Cole Porter was een van de grootste liedjesschrijvers uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Veel van zijn melodieën zijn standards geworden en de teksten zijn bijzonder leuk. Ella Fitzgerald heeft een soort bijbel van het populaire lied aangelegd met haar songbookalbums. Ze was de hardste werker onder de jazzzangeressen, waardoor ze op termijn ook het meest indrukwekkende oeuvre op plaat heeft vastgelegd. Met haar zin voor swingende ritmes, improvisatie en een laagje romantiek wist ze die wijsjes tot de hare te maken en er een dimensie aan toe te voegen. Persoonlijke favorieten zijn Ev'ry Time We Say Goodbye (romantisch) en You're the Top (komisch).

De wonderschone zangkusten van Ella Fitzgerald werden vanaf de jaren 30 de wereld in gebracht. Ze groeide op in Westchester County, New York en er ontstond een liefde voor dansen en muziek, met Louis Armstrong en The Boswell Sisters als favorieten. Ze kreeg op jonge leeftijd al de traumatische gebeurtenis van het overlijden van haar moeder te verwerken, maar de jazz trok haar uiteindelijk uit het verdriet. Na jarenlang de straten van Harlem te hebben opgefleurd met haar zang kwam ze in aanraking met het optreden in theaters, waar ze ook bandleider Chicken Webb ontmoette. Het bracht haar muziekcarrière in een stroomversnelling, eerst als onderdeel van Webb’s band en later als leider van hetzelfde orkest. Honderden nummer kwamen in die tijd van haar hand, altijd voorzien van haar zuivere en foutloze zangpartijen. In 1942 koos ze voor haar solocarrière, waarna ze samenwerkte met The Ink Spots en Norman Granz. De jazz veranderde in die tijd van de big bands naar bebop toe, waar ze haar zangpartijen ook op afstelde. Halverwege de jaren 50 werkte ze nog steeds samen met Granz, waarmee ze eindelijk de juiste strategische keus trof. De oprichting van Verve Records bracht haar tot het opnemen van haar interpretaties van de Great American Songbook, een overzicht van invloedrijke Amerikaanse muziek en jazzstandards van begin 20ste eeuw.

Het eerste werk uit deze reeks is geïnspireerd op het werk van de songwriter Cole Porter, voornamelijk bekend van zijn werk uit de musicalwereld. Fitzgerald’s interpretatie van zijn werk is van ongekende schoonheid, haar heldere stemgeluid en perfecte uitspraak creëren met haar warme zang een reeks aan fascinerende muziekstukken. Let’s Do It (Let’s Fall in Love) van de musical Paris brengt ze in de diepgeliefde klanken van het orkest van Buddy Bregman. Zijn arrangementen drukken een duidelijk stempel op de ontspannende en melodieuze toonzetting van het album. De muziek en teksten van Porter werken uitstekend in combinatie met Fitzgerald’s heldere zang. Neem I Get a Kick Out of You, perfect balancerend tussen de jazzy klanken en het fijnzinnige van haar stem. Met een kleine twee uur een uniek document voor die tijd en met recht mag Ella Fitzgerald de Queen of Jazz worden genoemd.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Prachtige verzameling topsongs gebracht door een begenadigd zangeres.

Dit jaar overleed mijn vader en de familie vroeg mij om de muziek voor de uitvaart samen te stellen. Mijn vader was geen uitgesproken muziekliefhebber en had weinig LP's, laat staan andere muziekdragers, dus het was nog niet zo'n makkelijke opgave.

Ik herinnerde mij echter wel dat als er vroeger een enkele keer wel muziek opstond het dikwijls Ella Fitzgerald was, soms in de combinatie met Louis Armstrong. Het leek mij dus een goed idee om in ieder geval een door Fitzgerald gezongen nummer te laten weerklinken bij de crematieplechtigheid.

Mijn keuze is gevallen op Ev'ry time we say goodbye.

Prima keuze.