Hallo Venray - Show (2014)

Inderdaad, een plaat van Hallo Venray is altijd goed voor het humeur!

Best verrassend, deze Show. Nummers als 'Airy', 'Show' en 'Daybreak' klinken anders dan ik van ze gewend ben (maar ik ken niet alle platen). 'Favorite Uncles', 'Bob Dylan Lyrics' en 'Two Feet' zijn vintage Hallo Venray. Deze plaat heeft bovendien met 'Controversy' een song die net zo klassiek kan worden als het onvergetelijke 'Tuck, the Man'.

Opvallend trouwens dat bij de credits de songschrijver niet staat vermeld. Ik gok op All songs written by Henk Koorn...

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hallo Venray - Show - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hallo Venray vierde twee jaar geleden haar vijfentwintigjarig bestaan met een reissue van haar doorbraakplaat The More I Laugh, The Hornier Due Gets uit 1992 en een tour waarin dit album integraal werd vertolkt. Dat Hallo Venray ook nog nieuwe platen kan maken die er toe doen, bewijst de band uit Den Haag met het geweldige Show, dat onlangs verscheen. De openingstrack Airy zet direct de toon. Heerlijke lome gitaarklanken en dromerige zang, met hier dwars doorheen een tegendraads gitaarloopje dat de track een typische Hallo Venray twist geeft, maar ook wel wat heeft van één van de meest onderschatte bands aller tijden: The Feelies. Ook in de tracks die volgen blijft Hallo Venray citeren uit de geschiedenis van met name de Amerikaanse rockmuziek, maar blijft het ook volledig zichzelf. In Favourite Uncles komt Lou Reed weer even tot leven (en hij komt op de plaat nog een paar keer terug), terwijl de track die volgt weer meer aan Neil Young doet denken. En zo hoor je in iedere track wel iets van een grootheid uit het verleden, maar hiernaast altijd heel veel Hallo Venray. De band was de afgelopen jaren niet heel productief, maar klinkt op Show als een goed geoliede machine. De band beschikt in de persoon van voorman Henk Koorn over een uitstekende zanger en ook het gitaarwerk op de plaat is van grote klasse. De kracht van Hallo Venray schuilt op Show vooral in de veelzijdigheid en eigenzinnigheid. Alle tracks klinken weer net wat anders en het zijn stuk voor stuk tracks waarmee Hallo Venray ook best een hele cd had mogen vullen. Persoonlijk vind ik de tracks met een dromerige mix van Americana en psychedelica het meest indrukwekkend, maar ook de wat stekeligere songs en de opvallend rauwe tracks overtuigen vrij makkelijk en zelfs als Hallo Venray zich op unieke wijze vergrijpt aan Controversy van Prince blijft de band met gemak overeind (sterker nog: de versie van Prince verbleekt bij deze prachtige onderkoelde versie van Hallo Venray). Het is op zich niet eens zo makkelijk om te beschrijven wat Show nu precies zo’n bijzondere plaat maakt. Wat ik vooral bijzonder vind aan de plaat is dat Show direct bij eerste beluistering klinkt als een plaat die je al decennia kent, maar hiernaast ook iedere keer weer sprankelt en verrast. Hallo Venray springt op Show van de hak op de tak, maar alle 14 tracks op de plaat zijn raak. En goed ook. Hallo Venray heeft de afgelopen 27 jaar haar plekje in de Nederlandse popmuziek weten te veroveren, maar wordt over het algemeen toch net wat lager ingeschat dan de echte top. Met Show bewijst de Haagse band dat het wel degelijk tot deze top behoort. Show is een gitaarplaat met internationale allure. Het is een gitaarplaat die in eerste instantie misschien over komt als een wel erg bonte mix van stijlen, maar uiteindelijk vind ik het toch een coherent geheel met een buitengewoon hoge kwaliteit als verbindend element. Show is door de Nederlandse muziekpers al overladen met superlatieven. Daar ga ik niet overheen proberen te komen, maar ik concludeer bij deze wel dat er geen woord van gelogen is. Hallo Venray vierde haar jubileum met een reissue en een tour, maar zet met Show pas echt de kroon op haar werk. Geweldige plaat. Erwin Zijleman

Zo zie je maar weer: je kunt nog zoveel muziek luisteren, je blijft altijd nieuwe dingen ontdekken. Ik had dus nog nooit van Hallo Venray gehoord. Maar dan ook echt nooit. Niet de naam voorbij zien komen op internet sites, geen youtube-filmpje gekeken, gewoon echt helemaal niets. Een diep donker gat. Het blijkt dus dat deze (Haagse) band al sinds 1987 bestaat, en maar liefst 13 albums heeft uitgebracht. 6 jaar na het uitbrengen van hun vorige album is er nu dus hun nieuwste: Show. De omschrijving op de luisterpaal? Veteranen van de rock & roll, punk, psychedelisch... klinkt goed toch?

En dan begint het album met Airy, maar dat is toch compleet anders dan ik had verwacht. Geen opgefokte gitaar, rammelende drums en 'schreeuwende' gasten (om het stereotype punk maar eens te souffleren). In plaats daarvan rustige drums, subtiel gitaarspel en een hele mooie warme stem. Een positieve verrassing mag ik wel zeggen! En nergens komt mijn stereotype punk naar voren. In plaats daarvan is het rustiger, donkerder en dreigender. Maar soms zit daar een heel fijn psychedelische inslag in. Deze komt misschien wel het mooiste naar voren in het nummer Bob Dylan Lyrics (wat een mooie titel van een liedje toch ook). Heerlijke lome gitaar, beetje monotone manier van zingen, wat beiden in dit nummer wat perfect bij het nummer past. Ook in de rest van het album blijft die psychedelische inslag terugkomen. Niet altijd even duidelijk op de voorgrond, maar wel altijd aanwezig. Hierdoor is het een ontzettend fijn album om te luisteren, vol afwisseling.

Hier ga ik de komende tijd nog heel veel plezier aan beleven. Geen idee hoe dit album staat ten opzichte van de rest van hun repertoire, maar daar ga ik snel achter komen. Dit is namelijk een briljant album dat precies in mijn straatje past. Schandalig eigenlijk dat ik dit nu pas ontdek...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het waren eind jaren '90 Nederlandse gitaarbands als Daryll-Ann, Bettie Serveert en Hallo Venray die het muzieklandschap kleur gaven. Toch is die laatste naam, ondanks ruim 25 jaar speelervaring, bij jongere muziekliefhebbers enigszins in de vergetelheid geraakt. Dikke kans dat daar met hun dertiende plaat Show weer verandering in gaat komen. De Haagse band heeft een nieuw jasje aangetrokken en zichzelf opnieuw uitgevonden. Het resultaat is een catchy rockplaat met een rauw randje, gebracht met jeugdig enthousiasme. Soms klinkt Hallo Venray fel en strak als The Stooges of Wire in het met venijn gebrachte 'Buildings' en in het springerige 'Simple', dan weer poëtisch en sfeervol als Lou Reed in het coole 'Two Feet' of 'Drunken People'. Het hoogtepunt is er een uit onverwachte hoek: een cover van Prince-klassieker 'Controversy', in een haast onherkenbare, sobere en onheilspellende versie van dik zes minuten. We willen er zelfs de term 'monumentaal' voor uit de kast halen. Show is een onverwacht sterke en gevarieerde Hallo Venray plaat met 3/4 steengoede liedjes. De laatste drie liedjes komen een beetje als mosterd na de maaltijd. Het zij zo. Show is een plaat waar je hart voorzichtig een sprongetje van maakt.

Van: Daans Muziek Blog