Willy DeVille - Victory Mixture (1990)

Niemand heeft hier blijkbaar van Willy Deville gehoord, dat kan toch niet ? Ik dacht dat dit hier een site was voor muziekfanaten. Mensen die zich niet tot één genre laten beperken maar open staan voor véél muziekjes (om het met Raymond van het Groenewoud te zegen !) ????
Blijkbaar niet, want ik ben de eerste die Willy Deville bespreekt en kwoteert.
Nou, dit is één van zijn betere, mochten jullie hem willen ontdekken, aarzel niet als je dit plaatje tegenkomt !
4.5 sterren !

Ha, weer als eerste en enige besproken door Evanshewson. Hij heeft groot gelijk. Wie kent Willy Deville nou niet?
Dit is een live-album. Sfeervol en opwindend van de eerste tot de laatste noot. New Orleans mardi grass sijpelt er hier en daar lekker doorheen met Doctor John op de piano pingelend zoals hij dat alleen maar kan. En een lekker vette blazerssectie. beating for my tomtom blijft mijn favoriet op deze cd. Maar een zwakker nummer zoek je er vergeefs op. Willy op zijn allebest in de beginjaren 90.

5 ******

ok, maar om nu bij ieder de ville album te schrijven dat men blijkbaar niet van deville heeft gehoord en dat het toch een muzieksite is blablabla...

lijkt me wat overdreven

toch ben ik wel nieuwgierig naar deze man

ik ken uiteraard zijn grootste hit, maar iemand die zolang meedraait heeft meer in zijn mars dan dat

dus ik ga het eens langzaamaan ontdekken

ook denk ik dat de ville zonder snor makkelijk door kan gaan voor een knappe vrouw, maar dit terzijde

Denk niet dat een live album is Bertus, maar wel heel goed...
28 juni in Antwerpen (OLT)

Even bertus99 quoten die op zijn beurt mijn oude alter ego had "gekwoot "(??), om maar te zeggen dat dit anno 2009 helaas compleet vergeten album een pure parel is, die gerust door wat users uit het stof gehaald mag worden.
Prachtplaat, van Willy met hulp van The NIghttripper dr. John op piano. Dit swingt en maakt je vrolijk.


(maar het is geen live album, bertus, het is studio!)

Ja klopt. Dat had ik intussen ook in de gaten gekregen. Het klinkt allemaal zo direct en podium-achtig dat ik dat altijd zo heb aangenomen. Misschien moeten we het een live studio-album noemen.

Toch is het dan raar dat dit album onder de rubriek Live/verzamel staat gerubiceerd.......

Nà veel te lange tijd - dat krijg je met zo'n grote collectie hé - nog eens uit de kast getrokken en nèt zo genoten als toen ik dit schitterend must-have album voor het eerst hoorde.
Willy, R.I.P. en we hebben je nog niet vergeten!





PS; Ik mocht de beste man ooit nog live op North Sea Jazz bezig zien en horen.... machtig concert, en wie trad er nog samen op met hem? Dr. John, jawel, en na de pauze special guest Rickie Lee Jones!

Aah... Father, dat moet een machtig mooie belevenis zijn geweest. Ik vind de bijdrage van Dr John op dit album en ook op Big Easy Phantasy fantastisch. Zou er heel wat voor over hebben om van die band een DVD te hebben.
Nee, we vergeten Willy zeker niet. Ik heb zijn werk veel gedraaid afgelopen half jaar. Vooral ook de Mink Deville-albums die ik eerst niet allemaal zo goed kende. Maar zijn solowerk staat ook als een huis en is een monument in de amerikaanse muziek.

Het overlijden van Dr. John deze week bracht me vandaag bij deze plaat. Of eigenlijk had ik de CD vorige week al in mijn handen gehad, waardoor de naam van Mac Rebennack was blijven hangen.

Wat een muzikaal feestje blijft dit toch. Het is 1990, Willy is in New Orleans gaan wonen en ontmoet daar nieuwe muzikale vrienden. Ze blijken uitstekend bij elkaar te passen, want ook de muziek - en vooral de stem - van Willy heeft altijd al iets zuidelijks, swampy en romantisch gehad. Zoals hij de stadssfeer van new York aanvoelde, zo past ook de smeltkroes van New Orléans hem als een goedzittende jas.

Het gezelschap, onder wie dus Dr. John, leden van The Meters en nog een hele reeks andere muzikale grootheden, heeft er hoorbaar plezier in. Ik kwam er pas later achter dat Willy zich hier heeft ontfermd over allemaal New Orleans-klassiekers, maar ze klinken fris, levendig én doorleefd. Zijn stem is in vergelijking met zijn oudere werk wat breekbaarder geworden, je kunt in sommige nummers haast horen hoe de heroine aan hem vreet. Maar het past bij de muziek en het klinkt allemaal prachtig. Mijn sterren gaan naar Beating like a tom-tom en Every dog has its day.

Ik heb er geen last van dat het een coverplaat is. Ik ken verreweg de meeste nummers niet eens. En Willy had al eerder laten horen dat hij met gemak een definitieve versie van een stokoud nummer kan neerzetten (Little girl, Stand by me, You better move on). Vergelijken kan ik dus niet, maar dat van die definitieve versies zou zomaar waar kunnen zijn...

Dit is een swingend album met gepassioneerde zang en fraaie muzikale omlijsting, zoals heerlijk piano getokkel en blaasinstrumenten.

Geweldige plaat!

Wat was dit album een verademing na het bloedeloze Miracle album, zo wilden ( en willen ) we Willy horen.

Maar wat is het vreselijk jammer dat de techniese jongens hier de bal hebben laten vallen. Ik wou eerst de mastering de schuld geven, maar het zit toch ook in de opname zelf dat de bas soms prakties niet te horen is. Vooral als het hondenhok tevoorschijn komt laat de techniek het opzichtig afweten, bij sommige frequenties verdwijnt het geluid gewoon in dat van een ander instrument. Ik draai het laag dan ook altijd vors op want anders zit er gewoon geen bodem in het geluid.

De muziek zelf is natuurlijk niks op af te dingen. New Orleans ( in de persoon van Mac "Dokter Jan" Rubbernek ) en ome Willy is een gouden kombi. Geen zwak moment te vinden op dit album.

"Victory Mixture" is een complete stijlbreuk vergeleken met de voorganger, het door Mark Knopfler geproduceerde "Miracle" dat meer als een modern popalbum klonk met lichte r&b en soul invloeden.

dit album met zijn onvervalste r&b, soul, jazz en blues klanken is een zeer geslaagde hommage van Willy DeVille aan de muziek van New Orleans. stuk voor stuk fraaie covers van nationale en regionale New Orleans grootheden met o.a. 2 nummers van de onvolprezen Allen Toussaint, het up-tempo "Hello My Lover" ook bekend van Boz Scaggs van zijn album "My Time" en "Ruler of My Heart", 2 nummers de ballad "Key to My Heart" en "Every Dog Has It's Day" van pianist Edwin Bocage (aka Eddie Bo), het funky "Beating Like a Tom-Tom" van de uit het oog verloren r&b zanger Ernest Kador (artiestennaam Ernie K. Doe), het heerlijke up-tempo "Teasin' You" van bluesgitarist/zanger Earl King en de afsluitende r&b piano ballad "Junkers Blues" van de blues en boogie-woogie pianist Willie Hall.

bij het aanstekelijke "Who Shot the La-La" met zijn Mardi Gras klanken waande ik mezelf terug in New Orleans en zag ik French Quarter, Bourbon Street, Decatur Street etc. weer voor me. een stad met "good vibes" waar ik een paar jaar geleden Oud en Nieuw mocht vieren en de "New Year's parade" met zijn vele brass bands mocht meebeleven. ook de namen van andere New Orleans legendes, zoals Dave Bartholomew, Fats Domino, Lloyd Price en Professor Longhair schieten je te binnen bij het beluisteren van dit album.

de muziek laat zich niet vergelijken met die van "Miracle", maar ook "Victory Mixture" is goed voor 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Carlo Ditta
Recorded & mixed during the summer of 1990 at Sea-Saint Recording Studio, New Orleans, Louisiana

de liner notes van Willy DeVille:

"It was one of those long hot and sweaty summers in New Orleans. Anyone who has been there in July or August will tell you it's so hot the banquettes (sidewalks) seem to buckle. The paint on the shotgun houses looks like it will blister, and it does. The sun beats down punishing anyone still walking or staggering around the French Quarter. I was fortunate enough to be in the coolest place in town, 3809 Clematis Ave. which is Sea Saint Recording Studio where the likes of Allen Toussaint, Eddie Bo, Mac (Dr. John) Rebennack, all professors of New Orleans, along with Barbara George, Earl (Trick-Bag) King, Leo Nocentelli and George Porter of the Meters and a crew of famous and infamous pirates of the Gulf Coast gathered conjuring up Voodoo Rhythms, second line feels, and lost gold from the city that care forgot. Surely a "Victory Mixture", a treasure and a tribute to New Orleans"