Three Lions - Three Lions (2014)

Frontiers directeur Serafino Perugino stelde deze drie muzikanten aan elkaar voor met het idee om samen een band te beginnen en zo gezegd zo gedaan: Three Lions werd geboren.
Vinny Burns (o.a. ex-Dare en Ten) verzorgde het gitaar- en keyboarwerk, Greg Morgan (tevens ex-Ten) het drumwerk en singer/songwriter Nigel Bailey voor de vocalen en de bas.
De band trad vorig jaar in de U.K. al op als het voorprogramma van Snakecharmer en zal later dit jaar te zien zijn op het eerste Frontiers Rock Festival in Milaan.
Volgens de omschrijving kunnen we muziek verwachten die het melodieuze van Ten combineert met het muzikale erfgoed van o.a. UFO, Thin Lizzy en Whitesnake.
Men heeft al een EPK op youtube geplaatst: YouTube - Three Lions EPK (Official 2014)

De zang is in ieder geval al stukken beter dan die bij Ten. Dat is en blijft wat mij betreft toch nog steeds het zwakke punt bij die band. Na een nummer of 3 á 4 wordt het zó saai en bijna slaapverwekkend. Bij dit Three Lions lijkt dat dus een stuk beter verzorgd. Als ik op de trailer mag afgaan tenminste.

Heb hem nu een tweetal keer beluisterd. Het is wel steviger dan Ten en de zang is best oke, maar op de een of andere manier kan het me (nog) niet bekoren maar ik ben er nog niet uit waardoor het nou precies komt. Later meer.

Ik ben er nog niet over uit. Het is allemaal wel goed, maar het doorbreekt de middenmoot niet echt.

Daarbij vind ik de zang nogal vlak.

Gitaarpartijen en de mooie melodiëen/harmoniëen zorgen toch voor een degelijke en fijne plaat.

Het luistert lekker weg, maar ik heb nog niet de neiging keihard te dansen en mee te zingen/airgitaren.

Prijsnummer is in elk geval het sublieme Twisted Soul.

Kan me er wel in vinden, Ozric. Vind de zang ook vlak blijven, daarnaast vind ik de meeste nummers 13 in een dozijn met soms erg simpele riffs. Ook veel herhalingen van de refreinen waardoor sommige nummers langdradig worden, ondanks de soms lekkere solo's. Nee, niet slecht maar zeker ook niet geweldig. Ik blijf op 3 sterren steken, meer kan ik er niet van maken.

Deze plaat heeft ook veel concurrentie, op dit moment.

Ik vind het een prima plaat, waarbij (eerlijk is eerlijk) een beetje meespeelt dat ik zanger/bassist Nigel Bailey al een tijdje persoonlijk ken. Het was in ieder geval in eerste instantie de reden om te gaan luisteren
Ik vind het openingsnummer Trouble in a Red Dress heerlijk, echt oude 80s rock. Twisted Soul vind ik ook goed, rockt lekker. Verder springt er nergens iets bovenuit. Two Hearts is zo'n nummer wat ik liever niet hoor

Vandaag weer eens de plaat op gezet, en het raakte meer dan eerst.

Ik vind de plaat steeds beter en sterker worden.

Misschien komt het door het late tijdstip, maar dit album doet het hem op dit moment echt prima bij mij. Fijne hard rock die, zoals zovelen, teruggrijpt naar het geluid van de jaren ’80. Vooral het mooie “Two Hearts Beat as One” doet het bij mij goed. Het is goed te horen dat deze mannen al een poosje in het genre meedraaien. Mooi werk voor de nostalgische rockliefhebbers.