Ian Anderson - Homo Erraticus (2014)

Zo te zien wordt het weer een jaar met mooie symfo-releases. Ian Anderson is altijd een flinke favoriet van me, en aangezien Tull op sterk water staat, doen we het gewoon met zijn soloplaten, en die zijn altijd stuk voor stuk meesterwerkjes.

Ik verwacht hier ook wel het 1 en ander van. Er schijnen ook wat verschillende versies van te komen (cd, 2 cd, box, lp)

Het schijnt wederom een conceptplaat te worden, geschreven door Gerald Bostock.

Ik las het ja, aan de ene kant niet echt origineel maar goed we wachten nog even af

Vandaag de snippets van de nummers beluisterd via
SoundCloud - Hear the world?s sounds

Ik moet zeggen dat ik razend enthousiast ben geworden! Als groot JT en IA liefhebber vielen de uitgaven van de afgelopen decennia me toch wat tegen. TAAB2 was eindelijk weer eens een album waar af en toe echo's van het Tull verleden te horen waren en al met al een redelijk album met een aantal hoogtepunten maar ook matige stukken...(kan ook komen omdat m'n verwachtingen te hoog gespannen waren).
Op basis van de korte stukjes van alle nummers van dit nieuwe album die ik nu heb gehoord verwacht ik een geweldig album die met kop en schouders boven TAAB2 uit kan steken!

Duurt nog lang tot 14 april....

Ergens in 1976, luisterend naar radio Caroline (voor de jeugdigen onder ons, dat was zo'n "illegale zeezender"), hoorde ik voor het eerst een tamelijk vreemde band. Ze draaiden daar nummers als "Songs from the Wood", "Aqualung" en "Too old to Rock 'n roll...", die nogal verschillend klonken, maar toch door dezelfde band werden gemaakt. Dat bleek Jethro Tull te zijn.
Het baaske van die band, Ian Anderson heeft nu dit nieuwe album uit.
Ian speelt fluit en hij is ook de zanger, speelt acoustische gitaar, en een heleboel andere dingen, en is bovenal de componist. (En nog meer vooral de baas...)

Ok, Ik ben dus al jarenlang fan, en ken dus zijn truukjes wel.
Ook op dit album vis je die kunstjes er moeiteloos tussenuit, dit is een oude rot met een nieuwe ProgRock plaat.
De vraag is dan of het iets fris brengt, en niet weer meer van hetzelfde is.
En ja, dat doet het, maar vooral wanneer Anderson de vocalen deelt met Ryan O’Donnell, de vocalist die zijn intrede deed bij de vorige concert-tour.
Ian kampt al sinds de jaren tachtig met ernstige stemproblemen, en hij lijkt dit nu eindelijk gedeeltelijk op te lossen door de zangpartijen niet meer alleen te doen. Dit zal de fans veel goed doen, maar bovenal levert dit de beste nummers van deze nieuwe release op:

1. New Blood, Old Veins
Een lekker jazzy nummer, mooi combo met de ritme sectie, piano en zowel de zang als fluit zijn he-le-maal top. Het ProgRock stempel dringt zich wellicht iets teveel op tijdens het stevigere gedeelte van het nummer, een wat meer ingehouden remix zou wel heel interessant zijn.

2. Meliora Sequamur
Daar heb je dat bijna ongrijpbare "middeleeuwse" Tull gevoel. "My God" van Aqualung, maar nu met twee echte zangers. Mooie folky samenklanken, in een andere, parallele wereld, ver weg van de huidige muziekindustrie, een vette nummer één hit. Hier wordt je blij van.

3. The Turnpike Inn
Stevigere kost, maar boordevol wendingen, scherpe gitaar en fluit en bovenal zijn de vocalen uitermate goed gemixt, waardoor ze elkaar goed versterken. Dat wil je live horen!

Dit zijn mijn favorieten, maar ik ben erg enthousiast over dit album. Ian Anderson bewijst eens te meer garant te staan voor kwaliteit.
Maar toch mis ik Martin Barre, en dan met name dat stukje dwarsheid waardoor Tull zo gewaardeerd werd. Dit album is iets minder clean geproduceerd dan TAAB2, de band speelt bijzonder adequaat, maar het had wel iets scherper gekund.

In tegenstelling tot bijna iedereen (merk ik) vond ik de Tull-albums J.Tull.com en Roots to Branches sterke platen. Erg sterk zelfs.

Ook de soloplaten Rupi's Dance, Twelve Divinities en Secret Language of Birds vind ik waanzinnige platen.

Thick as a Brick 2 was ook weer een superb werkje. Deze Homo Erraticus staat deze dag lekker op repeat.

Wat me opvalt is dat er geen world-invloeden meer aanwezig zijn en dat Ian echt een beetje teruggrijpt naar de tijd van Songs from the Wood, Heavy Horses en Stormwatch.
Echte progressieve folkrock. Ik verdiep me nooit zo in teksten, want dat vind ik nogal secundair, en Ian staat er ook onbekend nogal te spotten met geloof, hier en daar.
Waar het mij om gaat is de muziek en de sfeer, en die meer dan voldoende.

Na een aantal luisterbeurten kan ik niets anders zeggen dan dat dit een zeer geslaagd album is geworden! Sommige nummers pakken meteen, anderen groeien.

Van Tull vind ik met name de periode tussen Aqualung en Heavy Horses de toptijd met de absolute hoogtepunten Thick as a Brick en de Folk rock plaat Songs from the Wood. Dit nieuwe album geeft eindelijk weer eens dat typische "tull" gevoel. Die heerlijke opbouw in de nummers en de meesterlijke twistjes, geweldig! De kleurklanken van dit album doen mij nog het meest terugdenken aan zeer sterke Songs from the Wood met zijn heerlijke folk geluid.

Het gebruik van elektronische geluiden/effecten valt gelukkig erg mee! (maar mag van mij altijd nog minder...)

TAAB2 was een goed album maar begon me na een aantal luisterbeurten al snel te vervelen. Dit album daarentegen lijkt verder te groeien en in zijn geheel boeiender, een 4.5 lijkt mij daarom op zijn plaats.

Ik had ook direct Songs from the Wood-flashbacks.

Echte Tull-fans zullen zich aan deze plaat geen buil vallen.

Halfje erbij. Hij is minstens zo goed als Thick As a Brick 2.

Ik moet wel zeggen dat zijn laatste solowerk moeilijk vergelijkbaar is met zijn andere solowerk.

Het lijkt wel heel erg op de folkrock-periode van Jethro Tull.

Ik houd wel van dit soort muziek op zijn tijd, ik had bij mijn eerste luisterbeurt tegen het einde alleen wel even het idee dat ik klaar mee was. Het duurt misschien net even iets te lang. Toch vind ik het een van de meer interessante releases de laatste tijd. Klinkt erg mooi. Hopelijk stijgt de waardering nog in de loop van de tijd.

Zeker geen slecht album maar ook niet een spannend album.

Het is altijd een genot om naar deze unieke artiest te luisteren, maar het album lijkt inderdaad wat minder spannend dan de vorige twee. Kan me vergissen natuurlijk, en blijf het nog proberen.

Blijft een ijzersterke plaat. En het blijkt ook nog eens een heerlijke zomerplaat te zijn. Ian's fluitspel heeft nog nooit zo goed geklonken.

Niet voor niets dat deze plaat in mijn eindlijst eindigt.

Gaat verder waar Jethro Tull ophield?? Prima album en het blijft uiteraard een Jethro Tullachtige sound hebben die mij zeer bevalt

Dit dubbelalbum in volledige afzondering op de late avond beluisterd!
Genieten, niet alleen het fluitspel is voortreffelijk maar ook de sleet zit m.i. nog niet op z'n stem!
Nog een paar keer draaien en dan gaat ie mogelijk naar de volle mep!
De hoes vind ik eveneens schitterend!

Dubbelalbum?

Vinyl wel ja.

Oh dat. Okay. Ik denk bij lp's altijd alleen aan pre-jaren 90.

Had eens een artikel gelezen dat het geen zier uitmaakt, hoe je muziek nu luistert. Mp3, cd of lp. De geluidskwaliteit is nauwelijks hoorbaar. Maar daar zijn meningen over verdeeld.

Ik gun de lp-verzamelaars het wel, dat bepaalde platen ook op lp verkrijgbaar zijn. Het is alleen allemaal zo duur.

Elders al aangeven, het zwarte goud is enorm in opkomst!
Ondanks de vaak belachelijk hoge prijzen, heb ik het er graag voor over!
Oké, je kunt niet skippen zoals met de CD maar ik koop enkel LP’s als ik de hele plaat kan waarderen!
Bovendien hoef ik geen loep te gebruiken om de teksten van het CD-boekje te ontrafelen.
Zo zweer ik bij analoog afspelen en zijn er nog wel wat voordelen op te noemen!

Ik snap ook wel wat lp-fanatici beweegt.
Ik snap ook prima, waarom mijn honderden lp's onbespeeld staan te verstoffen. Zo nu en dan leen Ik ze uit, en krijg ze nooit terug. Ik mis ze niet. Al moet je geleend spul natuurlijk wel teruggeven.

Ik was wel ooit een echte lp-koper. Nu is bij mij alles digitaal.

Als je ze weg doet, laat het me weten!

Na het concert van Jethro Tull n.a.v. 50 jarig bestaan van deze groep ben ik langzaam aan wat meer materiaal aan het verzamelen. En kwam ik deze cd voor een zacht prijsje tegen. Eerlijk gezegd, dit is totaal langs me heen gegaan zo'n 6 jaar geleden evenals de voorganger. Intussen toert Ian Anderson gewoon weer net Jethro Tull rond, deze plaat onder eigen naam is 100 % Jethro Tull. En dan de Jethro Tull, die een ieder zich nog herinnert. Heerlijke mix van folk, rock, jazz met vele omwentelingen in een nummer en vanzelfsprekend het fluitspel van Ian. Bij deze plaat krijgt hij wel hulp van een extra zanger, want dat bleek wel uit het optreden in Tilburg, goed zuiver zingen lukt (al lang) niet meer. Verder klinkt het als vanouds, opvallend vind ik wel dat het jaren 70 orgeltje goed hoorbaar is, zodat je echt denkt te luisteren naar een plaat uit dat decennium. Er zit een heel verhaal achter deze plaat, soort opvolger van Thick As The Brick deel 2, op zich leuk om dat te weten. Ian heeft altijd veel te vertellen en doet dat ook op deze plaat, die onder andere handelt over drie tijdperken van de Engelse geschiedenis. Ik luister er met veel plezier naar en heb het idee dat Ian er ook met veel plezier aan gewerkt heeft.

Deze heb ik nu dubbel, 1 keer als stand-alone album (dubbel-vinyl) en één keer uit de boxset '8314' die onlangs is uitgekomen. Gek genoeg is de lp in die boxset een enkele lp. Dat betekent dat er meer dan 25 minuten per plaatkant op staat, wat doet vermoeden dat de geluidskwaliteit er onder lijdt, maar dat is niet het geval. De boxset-versie heeft een half-speed mastering, wat mij eerlijk gezegd (nog) niet veel zegt. Dit betekent dat ik weer eens iets heb op uit te zoeken. Het prikkelt wel mijn interesse.

Jethro Tull is altijd wat langs me heen gegaan in de jaren '70. Toch net iets te jong voor geweest denk ik. Kwam laatst deze cd tegen in de kringloop en las toch wat enthousiaste reacties hier.
En ik moet zeggen dat ik dit een prima album vind. Dit had ook in de vroege jaren '70 kunnen zijn gemaakt lijkt het wel.
Beetje folk inslag vind ik OK, vroeger wel veel Steeleye Span geluisterd en die sfeer vind ik hier ook terug. Goh, zo kom je weer eens een album tegen die weer even in de repeat stand gaat.