Ian Anderson - Homo Erraticus (2014)

Elders al aangeven, het zwarte goud is enorm in opkomst!
Ondanks de vaak belachelijk hoge prijzen, heb ik het er graag voor over!
Oké, je kunt niet skippen zoals met de CD maar ik koop enkel LP’s als ik de hele plaat kan waarderen!
Bovendien hoef ik geen loep te gebruiken om de teksten van het CD-boekje te ontrafelen.
Zo zweer ik bij analoog afspelen en zijn er nog wel wat voordelen op te noemen!

2014. Na jarenlang (heavy) rock en consorten minder aandachtig te hebben gevolgd, was de liefde daarvoor weer teruggekeerd. In die periode was Jethro Tull eveneens op de achtergrond geraakt, maar aangezien ik inmiddels in een knus huisje was komen te wonen met een deel van de groepsnaam in de naam van het dorpje, besloot ik in de herfst om eens door hun discografie heen te gaan.
De groep had toen al elf jaar geen nieuw album meer uitgebracht, maar het was dit artikel in Classic Rock Magazine dat mij erop attendeerde dat Ian Anderson solo nog volop actief was. Titel Homo Erraticus bleef hangen: de fouten makende mens, ja, dat herken ik wel. Bij mezelf en anderen.

Het uitzoeken van Tulls discografie werd verslavend leuk. Een groep met een volstrekt eigen geluid; dat wist ik wel van mijn eerste kennismakingen, begin jaren '80. Nu echter drong meer van de omvang hiervan tot me door. Soms zijn er overeenkomsten met Kansas; het zit 'm in de jazz en barok die subtiel in de muziek doorsijpelen. Op dit album hoor ik ook iets van hetgeen Deep Purple eveneens doet.

Na conceptalbum Thick as a Brick 2 / TAAB2 van het jaar ervoor gaat Anderson verder met de hoofdpersoon daarvan, Gerald Bostock. In de woorden van Classic Rock: "Bostock has reunited with his would-be biographer, (...) penning (...) lyrics for this follow-up album (...) to be ‘based on an unpublished manuscript by amateur historian Ernest T. Parritt (1865-1928)".
Oftewel, het fictieve karakter van Bostock schreef voor dit album de teksten op basis van een manuscript van een fictieve historicus. Ian Anderson had scenarioschrijver moeten worden.

Ook muzikaal was de inspiratie groot. Met de stevige opener Doggerland (prachtige gitaarsolo van Florian Opahle!) wordt meteen de toon gezet. Net als in de hoogtijdagen van veertig jaar eerder klinkt een krachtige combinatie van rock, klassieke muziek, folk en vleugjes jazz. Veel ruimte is er ook voor toetsenist/accordeonist John O'Hara, waarbij David Goodier en Scott Hammond de pittige taak hebben om de groep koersvast door alle tempowisselingen en pittige maatsoorten heen te leiden.
Enige verschil met vroeger is dat Andersons stem minder dynamiek en bereik heeft; als componist schreef hij echter de muziek om zijn stem heen, zodat dit nauwelijks een handicap is.

Hoogtepunten kiezen is moeilijk: bij vaker draaien komen meer en meer fraaie details boven - keuzestress! Ik heb sterretjes gezet bij The Pax Britannica, Tripidium ad Bellum en het akoestische miniatuur In for a Pound. En zelfs de gesproken voordracht Per Errationes ad Astra verhoogt de sfeer als ouverture van slotstuk Cold Dead Reckoning. De groepsleden kleuren één en ander prachtig in. De relatief korte nummers zitten zo desondanks helemaal in de hoek van progrock, van een toegankelijke variant wel te verstaan. En zo is Homo Erraticus een nummer met vrij gecompliceerde rock die desondanks niet zwaar op de maag ligt.

Ondertussen zat ex-Jethro Tullgitarist Martin Barre ook niet stil. In 2015 verscheen Back to Steel.