Michel Fugain et Le Big Bazar - Les Années Big Bazar (2013)

Ach jawel, dat moet kunnen, 5***** voor het complete werk van Michel Fugain en zijn Big Bazar.

Het is Franse (uiteraard) chanson pop/rock met een theatrale insteek. En iedereen van mijn leeftijd kreeg er op de middelbare school mee te maken omdat het voor de Franse les zo aardig was om een live-concert van Fugain op video te laten zien. Daar stak je nog wat van op.

Ik ben het overigens pas later meer gaan waarderen.
Fugain, de hippie huisvader, presenteert eigenlijk een beetje een wat verlaat Frans antwoord op albums als Hair etc. Er was met Le Big Bazar sprake van een links progressief collectief dat in woord en daad een beter leven predikte. In vrij vrolijke nummers overigens en dat in een tijd van behoorlijk polarisatie in de politiek, begin jaren '70. In Frankrijk waren de communisten nog een belangrijke factor van betekenis en stakingen waren aan de orde van dag.

En Fugain (1942) en zijn bende bestookte de wereld vol met anti establishment liedjes gecombineerd met romantiek en bijpassende show.
Heel veel hits had hij overigens niet, een handjevol tussen 1972 en 1977.

Ik denk toch, dat de Franse taal én het feit dat het cabareteske gehalte toch nog behoorlijk jaren '60 aan deed, een echte grote internationale doorbraak wat in de weg heeft gestaan. Protest kwam van Engelstalige bands anders verstond je het niet. Jammer, ik had het ze wel gegund, eigenlijk.

Na al die jaren eindelijk eens goed overzicht (en in goed geluid) van wat er in die jaren allemaal is gemaakt. Ik vind de gedateerdheid overigens nogal meevallen. Ik ben alleen bang, dat de Franse geschiedenisles, die begint met de studentenopstand in mei 1968, een beetje in de vergetelheid begint te raken.

Dat lot hoeven de kinderen van de revolutie wat mij betreft niet te ondergaan. Ook zonder die wetenschap blijft dit overzicht van Fugain et le Big Bazar een mooi luisteralbum. Nu nog het verbeteren van de kennis van de Franse taal.....

De Franse versie van Bots .

Heb deze verzamelaar ook aangeschaft voor mijn Franse vrouw. Michel Fugain & Le Big Bazar hebben 4 gewone platen uitgebracht en een heleboel live platen.
Dat laatste is wel begrijpelijk, want de live optredens waren vol energie.
Ik heb wel de gewone platen op vinyl, want die zijn zeker in Frankrijk makkelijk te verkrijgen in kringlopen en dergelijke. Soms lijkt het wel of half Frankrijk deze platen ooit heeft aangeschaft.
Maar op cd heb ik enkel de eerste plaat kunnen vinden. De anderen eigenlijk nooit gezien op cd.
Dus toen ik via het bericht hier van musician las, op zoek gegaan naar deze verzamelbox. En via een Nederlandse Discogs gebruiker nog gevonden ook.
De 4 platen staan hier integraal op, maar wel door elkaar. Waarom men daar voor gekozen heeft weet ik niet, het maakt trouwens met deze muziek ook niet zo veel uit.
Michel Fugain laat hier vooral vrolijke muziek horen, tegen het establishement. Een vrolijk en zonnig hippiedom, met wat kritiek op de maatschappij. Maar dat ziet er wel anders uit dan de avant garde folk van Catherine Ribeiro + Les Alpes, die in deze zelfde tijd een veel agressiever, experimenteler en anarchistisch geluid en boodschap lieten horen. Daar was niets lieflijks aan.
Maar bij Michel Fugain blijft het allemaal toch wat meer binnen bepaalde kaders en in Frankrijk is hij er een grote ster mee geworden. Hier had hij maar een enkele hit, maar in Frankrijk wel een tiental, die vanzelfsprekend op deze box staan en door mijn vrouw luidkeels mee worden gezongen. En als je deze drie cd's beluistert klinkt het gezellig, vrolijk, soms naïef.
Ik heb een aantal jaar geleden (4 of 5) Michel Fugain live gezien op een 1 mei bijeenkomst in een arbeidersstadje in Noord Frankrijk, georganiseerd door onder andere de communistische partij aldaar. Hij had opnieuw een groep jonge muzikanten om zich heen verzameld en het was een feest van herkenning. BIj een andere plaat van Michel Fugain & The BIg Bazar heb ik daar al over geschreven. Zelfs toen de stroom uitviel ging Michel Fugain gewoon akoestisch verder. Een rasartiest. Ik vroeg me wel af in hoeverre hij nog wel paste als redelijk rijke artiest op zo'n 1 mei bijeenkomst. Maar hij was ook niet te beroerd om nog een echt communistisch strijdlied te zingen. Enkel ontbrak Le Printemps, dat had ik toch zeker wel verwacht op een 1 mei bijeenkomst.
Al met al een zeer sympathieke artiest toen en nog steeds.