Magna Carta - Lord of the Ages (1973)

Pfff, referenties. Als ik wil beginnen met referenties, ben ik een tijdje bezig.
Magna Carta heeft met dit album wat weggepikt van vele artiesten en daar een wervelend, eigen geheel van gemaakt. Nick Drake, Pink Floyd, Fleetwood Mac en King Crimson (in kleine mate) zijn maar een paar die in me opkomen.

Lord of the Ages is voor mij een halfuur durend sfeerbeeld van kleurige heiden, waar wij begeleid worden door onze gidsen die kauwend op gras geweldige, folky nummers zingen.
Het scala aan instrumenten is uitgebreid en zo ook de nummers. Waar het persoonlijke en warme Two Old Friends extreem uitnodigt om op een warme zondagochtend terug je bed in te kruipen, is het titelnummer bij vlagen een koud, statig en majestueus nummer.

Gedateerd valt het in ieder geval niet te noemen, en dat is best noemenswaardig aangezien veel vergelijkbare muziek uit deze tijd verzuipt in jolige knulligheid. Desondanks is jammer genoeg niet ieder nummer van het gewenste niveau. Zo grenst opener Wish It Was enigszins aan standaard en doet Falkland Grene toch echt te middeleeuws aan om serieus genomen te kunnen worden.

Hoogtepunten? Onder andere het als Simon and Garfunkel aandoende Father John en Two Old Friends, al valt niet te ontkennen dat het wervelende titelnummer qua niveau nog hoger staat.

Nick Drake, Pink Floyd en King Crimson? Dan liggen de verwachtingen toch vrij hoog. Misschien iets te hoog.

Lord of the Ages is namelijk best wel goed maar boeit toch niet de complete speelduur. De opener is echt niks en hetzelfde geldt voor Falkland Grene wat toch wel heel erg saai is. Het hoogtepunt is toch wel Lord of the Ages, wat een geweldig nummer is dat.

Maar om dit niet gedateerd te noemen ben ik het niet mee eens. Het heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan net als de 3 namen hier bovenaan. Ik vind het allemaal een beetje te vrolijk. Ik heb liever de depressieve Nick Drake of de Franse groep Harmonium en dan vooral Si On Avait..... Maar toch 3,5 ster voor dit album.

De naam Magna Carta slaat meteen een brug naar lang vervlogen tijden (lees: de middeleeuwen), maar op het eerste gehoor is “Lord of the Ages” eigenlijk een moderne folkplaat, van 38 jaar oud.
LotA heeft het voordeel dat de groep voor variatie ging en kundig omspringen met de instrumenten. Al vroeg is de versnelling in het titelnummer een goede zet, en wordt het geluid feeërieker à la Uriah Heep, wat het bij de eerste twee nummers – althans tegen mijn verwachtingen in – niet deed.
Isn’t it Funny is terug naar af, een braaf deuntje dat net als Two Old Friends toch maar weer Simon & Garfunkel oproept. Song of Evening daarentegen doet vreemd genoeg denken aan The Byrds, zelfs in hun periode van “Sweetheart of the Rodeo”.
Father John start als een madrigaalachtig stukje maar de samenzang en de gitaarbehandeling maken het tot een folky lied, haast een meezinger (het kerkelijke intermezzo!), om in sereniteit te eindigen. Een gebrek aan vindingrijkheid kun je de jongens van Magna Carta niet verwijten.
That Was Yesterday had het album mooi kunnen besluiten, met de conclusie dat LotA voor een aangename folkplaat een heel volle, rijke sound heeft, en af en toe gewaagd blijkt gezien de wisselende atmosferen.
Er is echter nog een appendix. Falkland Greene, dat uiteindelijk het enige is dat je constant doet denken aan hoofse tijden (wat de tekst ook oproept). Nota bene dit nummer doet er niet toe.
“Lord of the Ages” is zo’n welkome plaat ter afwisseling, maar niet essentieel. Net goed voor wat verstrooiing.

Rustig voortkabbelend plaatje met een wat middeleeuwse sfeer. Ligt aangenaam in het gehoor maar glijdt ook zo voorbij. Alleen het titelnummer onderscheidt zich echt qua opbouw en met een wat steviger stuk. De andere nummers zijn redelijk inwisselbaar.

Isn't It Funny valt nog op door de leuke tekst en tijdens Falkland Grene waan je je daadwerkelijk op de binnenplaats van een oud kasteel.

Echt een sfeeralbum voor op de late avond.

Ik heb deze week de drie beste studio-albums van Magna Carta achter elkaar beluisterd. Eerst het fijne Seasons, en daarna het consistente Songs from Wasties Orchard.

En daarna uiteraard deze Lord of the Ages. Wordt toch in het algemeen als hun magnum opus beschouwd. En dat is terecht. Ze hebben zich duidelijk doorontwikkeld. Gebleven zijn de wat traditionelere songs, zoals onder andere Wish It Was, Two Old Friends, That Was Yesterday en afsluiter Falkland Grene.

Maar met het fantastische titelnummer tonen ze aan dat ze ook buiten de gebaande folkpaden durven te bewandelen. Waarvoor hulde!