Gamma Ray - Empire of the Undead (2014)

Leuk: laatste album, To the Metal!, vind ik erg sterk. Qua hoes iets meer 'basic', maar de hoes van To the Metal! is ook wel héél moeilijk te overtreffen. Wellicht iets meer heavy metal en iets minder powermetal? Ik merk het wel.

Het titelnummer is in ieder geval al geweldig. Ik kijk hier toch wel weer naar uit stiekem.

Ah, nieuwe Gamma Ray! Ik vond To the Metal eigenlijk vrij matig. Hopelijk is dit weer wat fijner.

de videoclip voor het nummer Hellbent is nu online .

YouTube - Gamma Ray 'Hellbent' Official Lyric Video from the new album 'Empire Of The Undead'

Hellbent klink toch wel weer erg lekker, als de rest van het zelfde niveau is wordt dit weer een top album!

alleen dat "hellbent for metal" is toch wel een beetje cheesy

Master of Confusion en Empire Of The Undead zijn ook al op Spotify te vinden. Vind ze alle drie al beter klinken dan zowat alles van de vorige plaat!

Lekker nummer inderdaad, dat Hellbent. Wel weer echt die typische Priest-sfeer die vanaf 1999 eigenlijk vast onderdeel geworden is van deze band. Dat vind ik persoonlijk wat jammer, maar met dit nummer kan ik goed leven.

Op het eerste gevoel is mijn positieve verwachting zeker uitgekomen. Op de zeikballad na (Time for Deliverance) staan verder toch alleen maar toffe nummers op de cd. Het vuur lijkt in ieder geval weer wat meer te branden bij Kai na het wat ongeïnspireerde To The Metal!, al staat ook dit album weer vol met gejatte riffs en zanglijnen. Bonuspunten voor de geweldige opener, kan zich wat mij betreft meten met de andere epossen van de band als Rebellion in Dreamland en Armageddon, en voor het feit dat je een nummer genaamd I Will Return opent met Ahnuld's 'I'LL BE BACK'.

Deze vind ik eigenlijk gewoon erg goed. "Avalon" mag zich inderdaad meten met een "Rebellion in Dreamland", en met "Pale Rider" is er weer een heerlijke commerciële track neergezet. De ballad "Time for Deliverance" is een welkom rustpuntje en doet wat denken aan "We Are the Champions" van Queen. Verder natuurlijk de nodige Priest-tributes met "Hellbent" en "Empire of the Undead", maar wat het belangrijkst is, is dat vrijwel elk nummer op zijn eigen manier erg lekker is. Dat miste ik enorm bij voorganger To the Metal.

Het einde van de marathon en een bevestiging dat Gamma Ray met gemak nog een van mijn favoriete bands blijft. Wel valt op dat de laatste drie albums het toch niet redden bij de klassiekers van weleer, al komen Hansen en kompanen op dit album met een aantal tracks heel goed in de buurt. De pracht en schoonheid van Avalon is moeilijk uit te drukken en het nummer staat bijna op gelijke voet met Rebellion In Dreamland. Hellbent For Metal en Empire Of The Undead horen bij de vurigste tracks die de band ooit heeft geschreven, terwijl afsluiters Seven en I Will Return in het rijtje powermetalklassiekers geplaatst kunnen worden. Hansen zingt daarnaast ook echt weer goddelijk, waardoor ik hem de misstappen op LOTF2 in ieder geval met gemak kan vergeven.

Helaas zijn tracks als Pale Rider en Master Of Confusion wat matiger, waardoor het album geen hogere score krijgt. Als de band in ieder geval zo constant blijft, ben ik al blij zat.

Eindstand:
1. Land Of The Free 5*
2. Power Plant 5*
3. Majestic 4.5*
4. Somewhere Out In Space 4.5*
5. Heading For Tomorrow 4.5*
6. No World Order 4*
7. Sigh No More 4*
8. Empire Of The Undead 4*
9. To The Metal! 4*
10. Land Of The Free II 3.5*
11. Insanity And Genius 3.5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Virgin Steele 4,13*
10. Bruce Dickinson 4,08*
11. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
12. Manilla Road 4*
13. Stratovarius 4*
14. Brainstorm 4*
15. Symphony X 4*
16. Magnum 3,92*
17. Helloween 3,9*
18. Iced Earth 3,88*
19. Black Sabbath 3,6*
20. Rainbow 3.5*
21. Solitude Aeturnus 3.5*

Doet toch wel een beetje pijn om te concluderen dat Gamma Ray zijn hoogtepunt wel echt achter zich heeft. Niet dat de recente platen slecht zijn, maar ze zijn vooral gevuld met redelijke nummers en enkele goede. Dat had ik liever andersom gezien. Avalon en Seven zijn hier de hoogtepunten. Daar hoor je dat Kai Hansen nog steeds weet hoe je goede muziek moet schrijven, maar de rest klinkt wederom degelijk of er wordt te duidelijk een band geëerd. Waarom Hellbent luisteren als je ook Judas Priest hebt? Een keer is dit leuk, maar Gamma Ray maakt me er teveel een sport van.


Eindstand:
1. Powerplant 4,5*
2. Somewhere Out In Space 4,5*
3. Majestic 4*
4. Heading For Tomorrow 4*
5. No World Order 4*
6. Land Of The Free 4*
7. Sigh No More 4*
8. Empire Of The Undead 3,5*
8. To The Metal 3,5*
9. Land Of The Free II 3,5*
10. Insanity And Genius 3*