Waylon - Heaven After Midnight (2014)

Nooit gedacht dat ik het album van The Common Linnets goed zou gaan vinden maar het is toch echt zo. Ook de stem van Waylon vind ik daar heerlijk en het mengt allemaal zo mooi met Ilse.
Dat ze artistiek blijkbaar niet mengen weten we allemaal wel. Het duo dat Nederland die prachtige tweede plaats op het Songfestival bezorgde vinden elkaar toch niet zo lief als ze deden geloven op dat grote Europese podium.

Omdat ik het album van The Common Linnets zo waardeer was ik erg benieuwd naar dit solo album. Ik geef toe: ik heb een beetje een antipathie tegen de manier waarop Waylon zichzelf presenteert, dat had ik al bij The Common Linnets (met Ilse heb ik overigens ook niks) en zijn reactie op de hele affaire wringt ook een beetje bij me.
Toch vind ik dat je open moet luisteren want het gaat uiteindelijk om de muziek en de hoop was hoog dat dit me ook zo zou verrassen net als zijn medewerking aan het gelegenheidsduo.

Laat ik dan beginnen met zijn zang: ik heb niks tegen rauwe randjes maar dit vind ik niet prettig luisteren en zijn klankkleur spreekt me ook niet erg aan. Ja, ik was toch wel verbaasd dat het zo bij me binnenkwam.
En dan de nummers. Tja, te glad misschien of toch te ver buiten mijn belevingswereld. Dat laatste is ook verrassend daar ik The Common Linnets gelijk wist te omarmen terwijl dat ook niet helemaal binnen mijn straatje past.

Okay, niet fijn misschien om die ene naam er continue bij te halen. Beetje AU misschien, maar voor mij was het onvermijdelijk; anders was ik helemaal nooit bij Heaven after Midnight terecht gekomen.
Het valt me tegen helaas. Een tweede keer verrassen zit er niet in.

Te glad, niet indrukwekkend, niet sympathiek en te rasperig Rod Stewart. Ik geloof het verder wel.

Wat een tegenvallend album! Bij The Common Linnets vond ik Waylon goed tot zijn recht komen, maar alleen is het echt veel te veel van het goede. Dit album heb ik ook in 3 dagen moeten afluisteren. Jammer. Giving Up Easy is wel mooi

Aan aandacht geen genoeg de laatste tijd voor Waylon. Was er eerst het grote Songfestival succes met Common Linnets, was er daarna wel de onenigheid met deze zelfde personen. Daarnaast ook privé gedoe. Terugval in drugsgebruik? Andere vriendin? Het ging eigenlijk niet meer zoveel over muziek. En dan te bedenken dat deze nieuwe plaat er al een tijdje had moeten komen. Er kwamen wat zaken tussen zullen we maar zeggen.
Waylon werd natuurlijk bekend door Holland’s Got Talent en daarna geplugd als Motown-artiest. Live was hij een verademing en erg sterk en hij liet duidelijk horen dat zijn muzikale hart vooral richting de country klopt. Daar is dit album dan het product van. Ik kon altijd wel genieten van de stem met het randje van Waylon. Opener Let it Pour mist duidelijk intensiteit. Ik hoor hierin nog niet die pure plaat die Waylon voor ogen had. Eerder een inwisselbaar en glad geproduceerd popliedje. Ook Ain’t Got Nothing On Me gaat die kant op. Kan zo de hitparades in natuurlijk, dat dan weer wel.
Een stuk meer vermaak ik mij met Easy Over You. Een prettig nummer, muzikaal erg fijn en sterke vocalen. Ook het groovende This Rodeo doet me goed. Vooral in verhouding met het niet al te bijzondere Sad Song of het Ilse deLange achtige Somewhere in the Middle.
De single Love Drunk brengt dan weer wat meer pit in de plaat. Dat helaas niet opgevolgd wordt. Giving Up Easy is een wat wollig nummer, net als de saaie titeltrack en Love Me als afsluiter. Daar tussen zitten nog wel twee prima songs. Finally Home zit gewoon heel erg goed in elkaar en Dog’s Life is ook erg sterk.

Eigenlijk maar een matig album van Waylon. Het is allemaal minder rauw en ongepolijst als hij in de interviews doet vermoeden.

(bron: Opus de Soul)