Rod Stewart - Live 1976-1998 (2014)

En Every Picture Tells a Story, de eerste drie namen inmiddels ingevuld; Pearl Jam ( in topvorm ) afgelopen donderdag op Werchter beleefd, de gouden en enorm veelzijdige strot van Ina Forsman een paar weken daarvoor bij Peer Blues festival en Bruce Springsteen ga ik komend jaar zien en horen in Landgraaf. Some guys have all the luck...hihi.

Weet niet dat het uitbrengen van deze kolossale ( in tijdsduur) plaat het idee was van Rod zelf of toch de platenmaatschappij ( vermoed de laatste ). Bijna 5 uur is misschien voor iedere artiest een beetje teveel van het goede en daarom de 'Musician' methode toegepast en 10, voor mij minder zeggende, nummers ( 6-10-18-20-21-22-30-37-56-57 en 58 ) geschrapt. Dan hou je een magistrale live plaat over; alles wat live muziek voor mij fijn ( een dijk van een stem, passie, charme, een band met ballen, die zowel rustige als ruige songs aankan en een betoverende interactie tussen publiek en podium ) maakt. Hoogtepunten der hoogtepunten ; Maggie May - totaal andere versie van Lost in You - Forever Young - Try a Little Tenderness en People get Ready ( Nlkink en RonaldjK die volgens mij wel houden van een vette gitaarsolo, scheurende en of jankende gitaren ).

Onopvallend strak, opvallend opzwepend, sublieme rol van drummer Carmine Appice en wat een waanzinnig, innig, uitgelaten publiek.

Hoe vaak ga je dit bericht nog wijzigen?

Try a little Tenderness. Fijne Feestdagen Joshua en allemaal.

Mijn muziekzomer voorlopig gekleurd door Best Kept Secret ( enorm veelzijdig, gezellig en pak veelbelovend talent ), Bruce Springsteen ( wat een energie, overgave, power ) en afgelopen week Rod Stewart bij een kasteel in Edinburgh. Hoogtepunten veel, maar niet zozeer de hits. Het eerbetoon aan zijn vader, geboren in Leith ( vroeger een stad op zich, nu onderdeel van Edinburgh ), met Dirty Old Town en het in Schots doordrenkte Purple Heather waren de parels, de nummers waar tot diep in de nacht over werd nagepraat, van genoten. Voor mij mogen die direct op een opvolger van deze plaat, Rod Stewart is de afgelopen jaren enorm veel op tournee geweest en een weergave daarvan zou tof zijn. Zou trouwens de invulling daarvan voor een flink gedeelte ook wel op mijn geweten, hihi, willen hebben.

Weemoed; zou zomaar kunnen dat The Killing of Georgie - Tonight's the Night - Rhythm of My Heart - Passion - Young Turks - Maggie May en Forever Young niet meer op de Nederlands podia valt te horen uit de keel van Schorre Rod. Vier dagen na zijn soms krakende, maar ook onderhoudende, prachtig concert met genoeg magische momenten in Ziggo Dome dringt dat besef pas door. Zag woensdagavond veel toeschouwers geboren in de six of seventies ( ook wonderbaarlijk genoeg flink wat publiek tussen de 15 en 25 ) die opgegroeid zijn met eerst de Jeff Beck group, daarna Faces en vervolgens Rod Stewart solo ( met bijna altijd wel een talentvolle band ). Alle stormen en escapades overwonnen en het publiek heeft hem op 1 of andere speciale manier nooit laten vallen, in de steek gelaten ( ook woensdag zag ik heel veel stralende gezichten na afloop ). Wat is het geheim daarachter of is er geen geheim ?