Rod Stewart - Live 1976-1998 (2014)

Ben benieuwd of deze live-box kan wedijveren met Absolutely live, een dubbel live-album met hoogte en dieptepunten, maar vooral met een vlammende band, ongepolijst, rauw, veel spontane interactie met publiek en Passion als schoolvoorbeeld hoe live-muziek voor mij mag klinken

Ik ben ook benieuwd naar de verschillen.

Er zal zijn gedacht: een live cd tot 1998. Vóórdat The American Songbook z'n intrede deed.
58 tracks. Dat moet zo'n beetje gelijk staan aan minimaal 2 optredens.

Van de concerten van Stewart in 2013 liggen waarschijnlijk de opnames ook al klaar.

Is dit betaalbaar? Want dit kan interessant blijken...

Gereserveerd voor € 19,54.

Da's dik betaalbaar!

Dit ziet er inderdaad heel geinig uit.

Ben benieuwd...

Een concert moet voor mij aan de volgende dingen voldaan; het publiek moet zich vermaken, diegene die optreden moeten daar ook hoorbaar plezier in hebben, er moet sprake zijn van spontaniteit en charme en een stem die je naar alle kanten meesleurt. Deze live-box voldoet in hoge mate aan die voorwaarden en toch heb ik zeer gemengde gevoelens erover. Komt deze box uit de koker van gewiekste zakenmannen of van de artiest zelf, heb toch het idee van het eerste, het geluid komt mij bijzonder schel/dof over en nummers vloeien lang niet altijd op een lekkere manier in elkaar over. Ga daarom er ook nog geen stem aan vastplakken, heb echt gemengde gevoelens. Dat we hier met een rasartiest te maken hebben is mij duidelijk, maar hier ook met een melkkoe!!! Ben benieuwd wat anderen hier voor gevoelens over hebben en mogelijk meer duidelijkheid kunnen scheppen. Pas daarna wil ik ook best inhoudelijk dieper op een aantal nummers ingaan.

Vreemd dat het geluid niet geweldig is. Je zou toch zeggen met al die technieken van vandaag de dag dat dat niet meer het probleem zou moeten/mogen zijn.

Blijft heel stil omtrent berichten/ nieuwe informatie over deze live-box. Komt deze live-box, net als verzamelalbum Rarities trouwens, uit de koker van zijn vorige platen-maatschappij? En wat zijn de eerste gedachtes, positief of juist negatief!

Van Forever young - I don't want to talk about it en Maggie May bestaan live tientallen verschillende versies, zelfs per tour zijn er grote verschillen, dat houdt het wel levendig/verrassend, de versie van Maggie May op dit album bevalt mij zeer, publiek en zanger gaan helemaal los. Ook Try a little tenderness en People get ready zijn voorbeelden hoe Rod live te werk gaat!

Zo op het eerste gehoor vind ik het geluid wel meevallen. Klinkt prima en voor het weekend de 4 cd's eens wat beter beluisteren.

Stelt me enigszins gerust, begin deze box wel meer te waarderen, al heb ik het helemaal gehad met nummers als 6 en 22. Voorlopige favorieten: Maggie May, iedereen gaat hier op een spontane wijze plat, Try a little tenderness, vocaal adembenemend en People get ready met jankend gitaarwerk.

Inderdaad op sommige nummers is een uitzinnig (niet irritant) publiek te horen die helemaal opgaan in wat Rod doet, wil en zingt. Prachtige versies en inmiddels helemaal beluisterd. Ik weet niet welke cd-box Iggy heeft beluisterd, maar het geluid is geweldig. Samen met de box The Rod Stewart Sessions 19... is dit een super combi waarin ik het mooiste en beste werk in huis heb gehaald.

Ik heb geen enkele box beluisterd! Ik reageerde alleen maar op de bovenstaande quote.

Ben zelf aanstichter geweest van schel/dof geluid, kwam omdat ik de live-box eerst 2 maal op Spotify heb beluisterd, nu ik inmiddels de box thuis heb moet ik daarop terugkomen en meegaan met IntoMusic. Staan inderdaad gedenkwaardige versies op deze live-box en de interactie tussen band, zanger en publiek is ongekend mooi. Bij Rod Stewart is er vaak weinig aandacht voor de prestaties van de muzikanten, geheel onterecht hier, zowel band, publiek als zanger laten zich verleiden tot heerlijke staaltjes, die combi maakt het juist zo aantrekkelijk. Echt smullen geblazen, enige echte minpunt blijven de totaal niet creatieve en nauwelijks vooruit de branden rock and roll versies van nummers als 6-22. Passion is ook zo'n nummer wat live helemaal tot leven komt, op Absolutely live staat een wereldversie, maar ook die van deze box is prachtig, veel nummers hebben live een totaal andere benadering/ inkleuring en krijgen daardoor hier een meerwaarde!

Waar te verkrijgen?

Het snelste bij Bol.com, maandag bestellen, dinsdag binnen voor 29,99 euro!

Rod Stewart blijft live ongekend actief. Na succesvolle Europese tour in 2013 (zelf geweest in Ziggo en Hydro) volgen in juni 5 stadionconcerten in Engeland ( ondermeer in Brighton en Blackpool) en vervolgens concerten in Amerika met Santana, lijkt me een interessante combi van zang en gitaar. In 2015 staat de langverwachte reunie met The Faces gepland, definitief is het echter nog niet. Dus zou mij niet verbazen als er de komende jaren nog meer live-opnames van hem zullen verschijnen

Op 13/14 maart leken er nogal wat mensen hier interesse te hebben in deze box, nu ruim een maand later slechts 3 luttele stemmen en nauwelijks reacties. Zelf kom ik met een laatste bericht voor dit album en dan geloof ik het wel. Leg eens voor de gein van de volgende 7 nummers de studio en live-versies langs elkaar: The killing of George - Maggie May - {If loving you is wrong} I don't wanna be right - Passion - Forever young - Try a little tenderness en People get ready. Dat merk je dat Rod Stewart allesbehalve op de automatische piloot werkt en een benadigd zanger/charmeur is, met hele fijne muzikanten en een razend enthousiast publiek. People get ready is het kroonjuweel van deze box, die bezaaid is met de nodige missers/afdankers, maar ook vele nummers om van te smullen, het is bovenal gepassioneerd, oprecht en indrukwekkend

Prachtige week achter de rug met ontroerend concert van Rod Stewart in Blackpool, met ongekend enthousiast publiek en terug in Nederland naar Best kept secret festival geweest. Man, wat een talentvolle line-up en relaxte sfeer, Limburg heeft Pinkpop, Brabant houdt het simpeler, maar zeker niet minder mooi, integendeel!

Rod Stewart omringt zich live graag met uitstekende muzikanten zoals bijv. drummer Carmine Appice, destijds.
Heb de brave borst in zijn hoogtijdagen zien optreden met een magistraal concert op "Schuttorf Open Air". 1983, zo'n beetje m'n eerste grote concert.
Deze live-box zou ik nooit kopen, die mensen heb je ook.
Ik onthoud me van stemmen.

Waarom niet?

Het is gewoon m'n muzieksmaak niet (meer). Het komt nooit in me op dat ik denk "wat heb ik nu zin om eens Rod Stewart te horen". Nooit. Dan ga ik ook niet zo'n livebox kopen lijkt me.
Maar dat concert was destijds fantastisch.

Ok duidelijk.

Ook in 2015 blijft Rod toeren, te beginnen in Australie en Nieuw-Zeeland, hoop dat de concerten met The Faces (zelfs door de Sex Pistols uitgeroepen tot 1 van de beste live-bands) dan ook van de grond komen.

Mijn gedachtes zijn dit weekend bij Jeff Golub... die donderdag is overleden en 5 wereldtours van Rod Stewart als lead-gitarist meemaakte. In de slip-stream van de 3 wereldberoemde J's (Jimmy Page, Jeff Beck en Jimmy Hendrix) maakte hij naam in jazz-en bluesclubs, als solo en sessie-artiest en dus als de man die de mooiste stemmingen en vibraties uit zijn gitaar kon toveren bij concerten van Rod tussen 1988 en 1995. Twee wonderschone voorbeelden hiervan zijn Forever young en People get ready, luister en dan kun je volgens mij niet anders concluderen dat deze wereld weer een ongelooflijk gepassioneerde gitarist heeft verloren....... Jeff heb intens van je genoten... thanks!!!!!!!!!

Dat Rod Stewart niet zomaar wat muzikanten/zangeressen bij elkaar schraapt blijkt wel uit het gegeven dat er steeds meer mensen uit zijn band komen met een eigen cd. Niet alleen wijlen Jeff Golub maar ook Katja Riechermann en Lucy Woodward met haar band The Goods . Er schuilt werkelijk veel talent in de band van Rod en gelukkig openbaart zich dat steeds meer!

Inclusief Rod staan er 13 muzikanten op het podium bij zijn concerten, opvallend daarbij is dat de dames ( 7 om 6 ) in de meerderheid zijn en stuk voor stuk dynamiek, passie en charme aan het geheel toevoegen.

Heb de cd nu 3 maal voorbij laten komen via grooveshark. En ik kan niet anders vastellen ik deze live plaat erg wisselvallig vind.
Er staan behoorlijk wat zwakke nummers op. En ook nog eens een paar vreselijke medleys. De ergste is Twistin' The Night Away /Every Picture Tells a Story. En Twistin' The night Away /Chain Gang. Nu vind ik Twistin' sowieso al een pokke nummer. Maar deze versies klinken werkelijk voor geen meter. Slecht gezongen en waarom twee maal een twistin' medly??
De plaat wordt ook veel te vaak getijsterd door zwakke R&R party nummers. Ik ga ze niet allemaal opnoemen maar ik tel er zeker 10/12. Sweet little Rock 'N Roller bijv, slap nummer en duurt ook nog eens veel te lang. Having A Party, She Won't Dance With Me, Blondes (have More Fun) enz enz vallen allemaal onder die noemer. Op een gegeven moment beginnen die nummers me behoorlijk te irriteren.

Het positieve van deze plaat is dat er een flink aantal nummers opstaan die mij live beter bevallen dan studio. En dat zijn vooral de jaren 80/90 nummers. De pop nummers zeg maar. Passion bijv wordt prachtig en vol passie ha gespeeld en gezongen. Of Poeple Get Ready met Jeff Beck die de show steelt. Jammer dat Jeff niet een nummer of 58 mee doet ha. Vaak zijn die nummers in een wat steviger jasje gestoken al of niet opgesmukt met wat extra toeterwerk.

En het oudere werk klinkt natuurlijk over het algemeen vanouds goed.


Tevens moet ik zeggen dat Rod hier vol overtuiging en bevlogen staat te zingen. Niet altijd even mooi. Maar dat geeft wel aan dat er niet veel aan gesluiteld is vermoed ik. En dat heeft wel wat.