Greg Dulli - Greg Dulli's Amber Headlights (2005)
mijn stem
17 stemmen
0
geplaatst: 4 februari 2016, 01:06 uur
Vandaag voor het eerst gehoord, en wat is dit weer een heerlijk product van Greg Dulli.
Het opent behoorlijk energiek; zelfs wat heavy.
De soul is zoals altijd aanwezig in zijn stem, maar ook nu is er behoorlijk veel swing aanwezig.
Zelfs dansbaar.
Eigenlijk gaan we op deze toon verder.
Greg Dulli is een volksheld, net als Andre Hazes.
Iemand die over de zelfkant zingt; mislukte relaties, drank misbruik, en alles wat daar bij in de buurt komt.
Er zit een geloofwaardigheid en zijn toch wel zware onderwerpen, waardoor je hem wilt omarmen, en hem als trouwe blindengeleidehond de juiste richting op probeert te duwen.
De sympathie voor de angst die velen van ons hebben, het bewandelen van de verkeerde kant van het maatschappelijk vastgesteld denkbeeldig lijntje.
Amber Headlights is eigenlijk de opvolger van het debuut van The Twilight Singers, maar het lijkt dat Dulli uiteindelijk liever in groepsverband verder ging, misschien doordat dan wat minder de nadruk op hem persoonlijk komt te liggen, maar dat hij een element van de band is.
Een teamspeler; geen spits.
Dit album ontbreekt nog in mijn verzameling, maar zou er prima tussen passen.
Dulli heeft mij nooit teleur gesteld; en ook nu niet.
Het opent behoorlijk energiek; zelfs wat heavy.
De soul is zoals altijd aanwezig in zijn stem, maar ook nu is er behoorlijk veel swing aanwezig.
Zelfs dansbaar.
Eigenlijk gaan we op deze toon verder.
Greg Dulli is een volksheld, net als Andre Hazes.
Iemand die over de zelfkant zingt; mislukte relaties, drank misbruik, en alles wat daar bij in de buurt komt.
Er zit een geloofwaardigheid en zijn toch wel zware onderwerpen, waardoor je hem wilt omarmen, en hem als trouwe blindengeleidehond de juiste richting op probeert te duwen.
De sympathie voor de angst die velen van ons hebben, het bewandelen van de verkeerde kant van het maatschappelijk vastgesteld denkbeeldig lijntje.
Amber Headlights is eigenlijk de opvolger van het debuut van The Twilight Singers, maar het lijkt dat Dulli uiteindelijk liever in groepsverband verder ging, misschien doordat dan wat minder de nadruk op hem persoonlijk komt te liggen, maar dat hij een element van de band is.
Een teamspeler; geen spits.
Dit album ontbreekt nog in mijn verzameling, maar zou er prima tussen passen.
Dulli heeft mij nooit teleur gesteld; en ook nu niet.
* denotes required fields.
* denotes required fields.