Suede - Head Music (1999)
mijn stem
180 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Nude
-
Electricity (4:38)
-
Savoir Faire (4:37)
-
Can't Get Enough (3:58)
-
Everything Will Flow (4:40)
-
Down (6:12)
-
She's in Fashion (4:52)
-
Asbestos (5:18)
-
Head Music (3:23)
-
Elephant Man (3:06)
-
Hi-Fi (5:09)
-
Indian Strings (4:21)
-
He's Gone (5:35)
-
Crack in the Union Jack (1:56)
-
Indian Strings [8 Track Demo] * (4:07)
-
Everything Will Flow [Protocol Demo] * (7:12)
-
He's Gone [Protocol Demo] * (5:19)
-
She's in Fashion [Protocol Demo] * (5:17)
-
Leaving * (4:18)
-
Popstar * (5:36)
-
Killer * (4:59)
-
Implement Yeah! * (2:34)
-
Waterloo * (4:00)
-
See That Girl * (4:28)
-
Bored * (3:03)
-
Pieces of My Mind * (4:35)
-
Jubilee * (3:48)
-
God's Gift * (2:55)
-
Seascape * (3:56)
-
Crackhead * (5:54)
-
Let Go * (4:26)
-
Since You Went Away * (3:07)
-
Situations * (4:54)
-
Read My Mind * (4:42)
-
Poor Little Rich Girl * (5:54)
met Raissa
-
Heroin * (2:56)
-
Music Like Sex * (3:54)
toon 23 bonustracks
totale tijdsduur:
57:45
(2:39:39)
0
geplaatst: 1 december 2016, 16:03 uur
So give me head.. Give me head.. Give me Head Music instead.
De meest gewaagde plaat uit de Suede catalogus. Natuurlijk zijn Dog Man Star en de laatste worp Night Thoughts op eigen gronden terecht als gewaagd of misschien zelfs avontuurlijk te kwalificeren. Maar Head Music durft misschien wel het meest van de muzikaal vertrouwde paden af te wijken. Tikkeltje experimenteel, vleugje electronica en dit alles bijeengehouden door de welbekende Brett Anderson-thematiek over een wereld die geen daglicht kan of mag verdragen. Anderson zelf nam het er toentertijd waarschijnlijk gretig van.
She’s cooking the crack giving us heart attack.. [Savoir Faire] - We get our love from the white, white lines.. [Electricity] - So give me this and give me that smother me and give me some of that bad stuff.. [Can’t Get Enough]
De interessante aspecten van Head Music vormen direct ook zijn achilleshiel. Het is namelijk nogal een onevenwichtig geheel. De plaat komt – gelijke Coming Up – lekker uit de startblokken met drie uptempo songs en Everything Will Flow als de ballade vol dramatiek in welbekende Suede-stijl. Daarna ligt het tempo lange tijd relatief laag. Down is zeker niet het beste nummer van de plaat, duurt te lang en doet de impact van de twee daaropvolgende songs teniet . Verderop is de titeltrack lekker provocatief maar muzikaal nogal eenvormig; dat deed en doet men in het verleden en heden scherper. En ik kan best meegaan in de opinie van Brett Anderson himself dat Elephant Man en Crack in the Union Jack beter niet op de tracklist hadden kunnen staan.
Maar dat is slechts één kant van het verhaal. She’s in Fashion is een klassieker in de maak en Asbestos krijgt een vinkje als mijn favoriete track. In laatstgenoemde song balanceert Suede succesvol op het randje van een soort sensuele R&B vibe – ik moet gevoelsmatig ergens denken aan Freak Me van Another Level – en maakt het tot een soort broeierige, bijna vieze hymne over ondeugende vrouwen in de bedstee. En die lome sfeer komt tegen het einde tevens mooi tot uiting [Hi-Fi, Indian Strings, He’s Gone]. Hier en daar doet Head Music als album wat fragmentarisch aan, maar daar hebben ze de programmeerfunctie of skiptoets voor uitgevonden – voor wie dat nodig acht. Wellicht dat ik juist door de incoherentie deze plaat graag mag horen.
De meest gewaagde plaat uit de Suede catalogus. Natuurlijk zijn Dog Man Star en de laatste worp Night Thoughts op eigen gronden terecht als gewaagd of misschien zelfs avontuurlijk te kwalificeren. Maar Head Music durft misschien wel het meest van de muzikaal vertrouwde paden af te wijken. Tikkeltje experimenteel, vleugje electronica en dit alles bijeengehouden door de welbekende Brett Anderson-thematiek over een wereld die geen daglicht kan of mag verdragen. Anderson zelf nam het er toentertijd waarschijnlijk gretig van.
She’s cooking the crack giving us heart attack.. [Savoir Faire] - We get our love from the white, white lines.. [Electricity] - So give me this and give me that smother me and give me some of that bad stuff.. [Can’t Get Enough]
De interessante aspecten van Head Music vormen direct ook zijn achilleshiel. Het is namelijk nogal een onevenwichtig geheel. De plaat komt – gelijke Coming Up – lekker uit de startblokken met drie uptempo songs en Everything Will Flow als de ballade vol dramatiek in welbekende Suede-stijl. Daarna ligt het tempo lange tijd relatief laag. Down is zeker niet het beste nummer van de plaat, duurt te lang en doet de impact van de twee daaropvolgende songs teniet . Verderop is de titeltrack lekker provocatief maar muzikaal nogal eenvormig; dat deed en doet men in het verleden en heden scherper. En ik kan best meegaan in de opinie van Brett Anderson himself dat Elephant Man en Crack in the Union Jack beter niet op de tracklist hadden kunnen staan.
Maar dat is slechts één kant van het verhaal. She’s in Fashion is een klassieker in de maak en Asbestos krijgt een vinkje als mijn favoriete track. In laatstgenoemde song balanceert Suede succesvol op het randje van een soort sensuele R&B vibe – ik moet gevoelsmatig ergens denken aan Freak Me van Another Level – en maakt het tot een soort broeierige, bijna vieze hymne over ondeugende vrouwen in de bedstee. En die lome sfeer komt tegen het einde tevens mooi tot uiting [Hi-Fi, Indian Strings, He’s Gone]. Hier en daar doet Head Music als album wat fragmentarisch aan, maar daar hebben ze de programmeerfunctie of skiptoets voor uitgevonden – voor wie dat nodig acht. Wellicht dat ik juist door de incoherentie deze plaat graag mag horen.
* denotes required fields.