Brad Mehldau, Mark Guiliana - Mehliana: Taming the Dragon (2014)

Om maar meteen het album te beschrijven:

Brad Mehldau is waarschijnlijk de bekendste van dit duo: een wereldberoemde jazz-pianist die door velen als de ware opvolger wordt gezien van Keith Jarrett, zeker getuige een aantal zeer geslaagde solo-piano werken. Verder, zoals de meeste jazz-artiesten wel vaker eigen is, werkt hij veel samen met andere artiesten en maakt hij vaak genre-overschijdende muziek. Zo waren er onder andere de samenwerkingen met jazz-gitarist Pat Metheny, jazz-saxophonist Joshua Redman, een aantal zeer fantastische sessies samen met Elliott Smith (bv. hier op ~9:00) maar is hij misschien nog wel het meest bekend met zijn jazz-covers van rock-bands als Radiohead en Oasis.
Op dit album werkt Mehldau samen met een wat onbekendere naam: Mark Guiliana. En tadaa: vandaar ook de titel van het album Mehliana. Guiliana is een begaafd multi-instrumentalist, bekend om zijn bezwerende jazz-drums in velerlei samenwerkingen, maar vooral (voor insiders) bekend door zijn bijdrage aan de elektronische jazz-band Beat Music. En de bijdrage in deze samenwerking met Mehldau is oprecht opmerkelijk te noemen.



Mehliana is namelijk een enorm elektronisch album geworden, waar zelfs Mehldau vrijwel het gehele album wegblijft van de klassieke piano en hij zich achter de knoppen van het Fender Rhodes keyboard heeft gevestigd. Dat is ergens jammer, van hem verwacht je nou eenmaal een bepaald geluid, maar op openingsnummer Taming The Dragon kan je al meteen concluderen dat dit een heel bevreemdende maar zeer interessante move is. Het nummer opent als een soort post-hiphop (dat heb ik even ter plekke bedacht als vergelijking met post-rock), met een wat vage sfeer-zettende tekstuele inleiding waar op subtiele wijze beats en drums omheen zijn gekunsteld. Vervolgens ontspoort het nummer behoorlijk en lijkt het alsof je naar een soort futuristische jazz-fusion aan het luisteren bent, maar stoort het niet. Deze karakteristieke en vreemde mix van stijlen blijft het hele album de rode draad, en vergelijkingen met de fusion-werken van Herbie Hancock, Squarepusher maar ook met de experimentele elektronica van Radiohead doemen op. Het hele album blijft echter net binnen de randjes van bijzonder vaag en ontoegankelijk, en vooral Mehldau weet door zijn subtiele toevoegingen en (ja toch af en toe) het gebruik van zijn trouwe piano het geluid in goede banen te leiden.

Wat resteert is een bijzonder interessant, moedig en bewonderenswaardig album waar eigenlijk geen genre-stempel op valt te drukken. En dat is toch wel heel erg knap, in een tijd waarin muzikale vindingrijkheid toch steeds schaarser begint te worden. Of Mehliana een invloedrijk album voor de eeuwigheid zal zijn valt te betwijfelen, maar het straalt precies uit hoe er heden ten dage door iedereen muziek gemaakt zou moeten worden.
Pat-sounds: Album Mark Guiliana / Brad Mehldau - Mehliana: Taming the Dragon (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Van tevoren was ik, ik denk door de naam, bang voor spaanse invloeden die het geheel meer richting de easy-listening zou drijven en het weinig spannend zou maken. Achteraf wenste ik dat dat zo was geweest...

Als ik een vergelijking met een andere plaat moest maken is het met Porcupine Tree - Voyage 34 (1992) ... een plaat die ik met 2* beoordeelde. Het heeft dezelfde ontzettende vervelende vocale samples die het geheel een enorm goedkope sfeer geven (de hier geliefde Yasume-plaat heeft het ook).. Het heeft ook het enorm dreutelige 'waar gaat het heen'-gevoel, true, dat heeft wel meer jazz, maar de meeste jazz gaat vervolgens ook ergens heen. Hier verdwijnt het geheel in een achteloze anonimiteit. Dit komt voor mijn gevoel ook veel dichter bij een prog-album dan bij een jazz-album..

Het enige wat het daadwerkelijk onderscheidt van die Porcupine Tree plaat zijn de momenten dat Mehldau zijn synth inruilt voor een piano, op die momenten horen we dat hij zoveel meer muzikaal gevoel heeft dan op deze plaat tot uiting komt... helaas zijn die momenten vrij zeldzaam.

The Scientist "couldn't agree" more zou ik bijna willen zeggen, alleen kom ik iets hoger uit.

Kwam bij dit album uit toen ik in zekere zin aan het "inluisteren" was voor de eerste versie van Transition in Tivoli, maart 2016. Toen kwam ik er alleen niet aan toe ...

Het stond er dus nog steeds ...

Ben zelf een liefhebber van het pianospel van Brad Mehldau, die in het begin van de relatie met 'onze' Fleurine Fleurine veel als haar begeleider optrad, zodat ik hem meermalen heb zien spelen.

Was ook nieuwsgierig naar Giuliana, vooral toen ik hoorde dat hij ook op David Bowie's Blackstar heeft gedrumd. Heb het dus gedraaid en kan grotendeels aanhaken bij jouw bevindingen. Vind alleen het drumwerk aardig, af en toe een aardig stukje, maar het synthgejengel komt me vaak de keel uit. Grappig dat je proggerds noemt en ook Porcupine Tree - da's dus helemaal niet mijn kopje thee.

Denk dat mensen alsMisterfool hier wel blij van worden. Aan mij is het niet besteed

Meh, mensen als Misterfool worden hier ook niet bepaald blij van. De laatste luisterbeurt was echter al weer een tijd geleden, dus waar mijn schoen precies wrong, kan ik jullie ook niet meer zeggen. Al voelen labels als goedkoop en dreutelig wel terecht aan.

Het kan niet altijd raak zijn.

Kreeg dit album aangeboden toen ik onlangs met iemand mijn passie deelde over Pat Metheny. Brad heeft met hem het album Pat Metheny & Brad Mehldau - Metheny Mehldau (2006) gemaakt. Ben daar niet erg enthousiast over en kreeg dus prompt de tip om dit ‘weergaloze’ album met drummer Mark Guiliana te luisteren. Dit zou de echte Brad laten horen.

Vind het een vreemde combinatie die ik te horen krijg. Voor mij wringt het vooral. Kan niet goed duiden waarom maar het komt teveel als een allegaartje over. Ik heb, normaal gesproken, geen moeite met experimenteren maar dit is teveel van alles en daardoor te weinig van iets ... kunt u mij nog volgen Even opzij leggen, resetten en over ‘n tijdje een nieuwe poging (wil nogal eens helpen)