Lantlôs - Melting Sun (2014)

De vergelijkingen met de nieuwe plaat van Alcest vind ik niet vreemd. Beide bands zijn oorspronkelijk sterk geworteld in de black metal hoek, hoewel beide er een andere draai aan geven en visie op hebben. Dit album is net als Shelter een stuk lichter en neemt voor even afscheid van de black metal.

Hun overige invloeden blijven dan over en verrassend genoeg blijft Melting Sun dan een stuk sterker in zijn schoenen staan. Waar Alcest vaak flirtte met shoegaze, deed Lantlos dit niet alleen meer met jazz en shoegaze. Melting Sun is een daardoor een esoterisch geheel geworden. Een plaat zonder echte hoogtepunten of kippenvelmomentjes, zonder echte dieptepunten. Prachtig om een klein uurtje bij weg te dromen en waarbij de gehele reis eigenlijk mooier is dan de aparte stappen.

De cleane zang werkt verrassend goed en staat ook precies goed in de mix, niet teveel op de voorgrond, maar echt versmolten met de overige melodielijnen. Herbst zingt erg traag en zijn woorden zijn vaak amper te verstaan door de echo. Een erg geslaagd album, maar wellicht te eenzijdig om het als echte topplaat te bestempelen. Wel blijft het een aanrader voor iedere shoegaze of metal liefhebber die ook maar een klein beetje openminded is wat muziek betreft.