Johnny Cash - American II: Unchained (1996)

Heerlijk! Lekker op mijn balkonnetje, wijntje in de hand, fles naast de stoel en mezelf laten meenemen op ontdekkingstocht door de 14 nummers van deze cd!

Ik geniet intens van deze cd, trouwens van alle american recordings van Johnny Cash.

Op dit album staan de toppers: Rowboat (Tom Petty) en Rusty Cage (Soundgarden)

Ik ben erg onder de indruk van American Recordings deel 3 en nog meer van deel 4. Hoe donkerder en getormenteerder hoe mooier!
Maar kan iemand mij vertellen welk album van de eerste twee (deze en American Recordings 1) het makkelijkst in het gehoor ligt om iemand kennis te laten maken met de muziek uit de laatste jaren van Cash's leven?

Ik vind dit de minste uit de hele serie; de andere klinken wat donkerer... Desalniettemin geen slechte plaat...

Spiritual is ongeloofelijk mooi. De rest is ook erg sterk. 4,5*

Ik vind heel de reeks American Recordings knap gemaakt ; Rubin wist dat deze klasbak geen gladde productie behoefde en kijk het is een prachtige serie geworden die Cash' carriëre op een schitterende manier weet af te sluiten.
Hij rustte in vrede.
Mijn favorieten hierop zijn Meet me in Heaven, Country Boy en Rusty Cage.
Maar hier heb je geen skip knop voor nodig, geloof me.
4 sterren ! ****

Ik vind dit de beste van de 5. Op dit album wordt de keuze van de nummers uitgelegd in het boekje en daardoor krijg je meer gevoel bij de nummers. Ook staan op deze cd de meeste up-tempo nummers, Daarnaast zijn nummers als spirutual, unchained echt geweldig. Het was de laatste in de serie in mijn verzameling maar absoluut diegene waar ik het vaakst op zal terugvallen. Er zit geen zwak nummer bij en dat vind ik bij de andere vier wel.

Alhoewel dit de minste is van de American Recordings serie van Johnny Cash, blijft het een lekker album om te beluisteren. The Kneeling Drunkard's Plea en Rusty Cage steken er bovenuit wat mij betreft. Een must voor iedere Johnny Cash fan. 4*

De enige van de American Recordings serie die ik tot voor dit weekend nog niet had, maar de andere 4 bevielen me zo dat ik deze Unchained niet kon laten liggen.
Ik werd wederom niet teleurgesteld door The Man In Black, gewoon alweer een prachtplaat.
Ietwat " luchtiger" dan American Recordings uit 1994 , hoewel je dat met het huiveringwekkend mooie Spiritual niet zou zeggen.
Prijs nummers: Rowboat, Rusty Cage, Southern Accents, het titelnummer & de afsluiter I" ve Been Everywhere , waarin J.C in ca. 3 minuten ongeveer 60 plaatsen/districten in de USA opsomt.

Iets steviger aangezet en voller gearrangeerd dan zijn voorganger met de deskundige ondersteuning van Tom Petty. En daarmee een beetje een buitenbeentje in de 'American Recordings' serie. Maar ook van deze plaat spat de echtheid weer af.

Ik ben van mening dat zowiezo de gehele American serie de moeite meer dan waard is om in huis te hebben. Wat een prachtige, sterke opeenvolging van albums van deze legende.
Tussen die "vijf" vind ook ik deze Unchained de "minste". Maar wat voor een minste. Het zegt ook gelijk wat over de kwaliteit van deze serie.
Maar niet alle nummers spreken mij evenveel aan. Hoewel de toevoeging in het boekje door Cash zelf, wel een meerwaarde geeft, overtuigen ze niet altijd evenveel met gemak zoals op de andere albums.
Zo vind ik Memories Are Made of This, niet echt goed overkomen. Hoewel Cash dit met de intentie heeft gedaan om dat juist wel te doen...als ik ze niet eigen kan maken, dat behoren ze mij ook niet toe....nou, bij dat nummer ben ik dat eigenlijk wel van mening. Maar het is zijn ding en vanuit dat perspectief, mag het er zijn.
Rowboat, Sea of Heartbreak en vooral Rusty Cage geven dit album een vliegende start. Tuurlijk mag een eerbetoon aan June Carter niet ontbreken met The One Rose. Spiritual vind ik een intense betuiging aan datgeen wat voor Cash zo belangrijk in zijn leven is geworden. Wat daarna overgaat in een meezinger van de knielende dronkaard.
Ook de aanloop naar het einde gaat met veel vaart gepaard. Cash was destijds goed bij stem. June zijn zielsgenoot was er nog en met veel energie en een lach kon hij een Í've been Everywhere brengen zoals Cash dat zo goed kon.
Hoewel niet alle titels mij evenveel aanspreken, is dit misschien, wat gekozen nummers betreft, wel de meest pure Cash cd uit de serie, daar waar ik bij de latere albums, af en toe het gevoel kreeg dat Rubin wel een hele grote vinger in de songkeuzepap had. Maar goed Rubin en Cash was een nagenoeg perfectie combinatie, dat dan weer wel.
Mijn favoriet blijft nog steeds de 1ste uit deze serie.

Ik zag dat ik nog niet eens op dit album gestemd had (shame on me) Persoonlijk vind ik dit het minste album, maar dan nog goed voor 4 sterren. Ik houd zo enorm van de AR serie juwelen zijn het.

Ik heb zo ongeveer alles van de latere Cash (ook vroeger werk, maar da's een verhaal apart) - twee American Recordings-albums heb ik werkelijk grijsgedraaid: When the man comes around en deze Unchained.
De allereerste keer dat ik dit album luisterde, sloeg mijn hart bij de start al een paar slagen over: Rowboat, Sea of heartbreak en Rusty Cage, hoe verzin je het? De intensiteit, doorleefdheid en diepe emotie komen mee in de nog krachtige stem van Cash.
En hij weet dat vast te houden: Spiritual (een nummer waar ik nota bene bij kan janken!), Southern Accents, Meet me in heaven en het titelnummer Unchained - wow.
Cash is voor mij meer dan een doorsnee goede artiest - zijn doorleefdheid, de levenswijsheid (en berusting soms) die hij met zich meedroeg, de erkenning van pijn en ellende en dan ook nog dromen en zingen van hoop en 'elkaar weerzien', hij droeg het leven in zich. Een inspirerend (geloofs)voorbeeld.

Dit is een opgewektere cd uit de vrij sombere American reeks. De muziek klinkt ook minder sober door het feit dat Tom Petty & the Heartbreakers hier de backing band van Johnny Cash zijn. Wat minder minimalistisch en een iets 'vollere' klank. Ik vind deze daarom niet per se minder goed dan andere delen uit deze reeks. Hij wijkt alleen een beetje af.

Ook hier 4*.

Misschien een rare vraag, maar waarom heeft dit zoveel minder stemmen dan de andere American-albums (en een lager gemiddelde)?

Meet Me in Heaven is een prachtig ingetogen nummer, mijn favoriet op dit album. Het klinkt iets anders dan de rest van de serie maar voor mij bevat het dezelfde intensiteit. Meer en meer werpt de volledige serie zich op als een "must have". Echte muziek vanwege een echte muzikant.

Ik vind dit persoonlijk het leukste album uit de American Records serie van Johnny. Het heeft mooie rustige nummers, maar ook energieke en er staat geen één nummer op waarbij ik de neiging heb om te skippen, wat ik bij de anderen in de reeks soms wel heb.

Dit vroeg ik mij inderdaad ook af voordat ik deze ging beluisteren. Nu, na een aantal luisterbeurten, is deze vraag nog steeds onbeantwoord. Ik snap het namelijk niet, heb ze nu allemaal (dit deel miste nog) en dit vind ik juist één van de, zo niet hét sterkste, albums van de American Recordings.

Ik vind dat Stijn het op zich aardig heeft omschreven. Misschien wordt de American serie gelinkt aan een sombere/donkere Cash die middels fantastisch gekozen covers o.a, een vorm van terugblik werpt op zijn leven...althans zo ervaar ik het...en zijn de andere delen uit de serie in die zin wat coherenter dan dit ..zeker prima...Unchained, die wat algemener aan kan voelen.
Leed zorgt vaak voor een dieper gevoelde laag in de muziek..wat bij de latere Americans, mede door het overlijden van zijn zielsgenoot en zijn fysieke achteruitgang meer nadrukkelijker aanwezig was.
Hoe het ook zij, maakt niet uit, dit is goede muziek.

Speelt Tom Petty op alle nummers mee? Is er een nummer waarin hij opvallend veel aan bod komt?

Dit bevalt me beter dan het eerste deel (het is een stuk muzikaler) maar toch vind ik er weinig echte uitschieters opstaan die op de delen hierna wel altijd genoeg te vinden waren. Desalniettemin is dit een prima album dat ik met genoeg plezier heb beluisterd waardoor dit makkelijk een 3,5* waar vind. Met Cash achter de microfoon is kwaliteit eigenlijk altijd een garantie.

Degelijke plaat van Johnn Cash, maar toch net wat te weinig momenten waarop ik echt kippenvel krijg. 'Spiritual' is daar een voorbeeld van; prachtig nummer.

Voor nu 3 sterren.

Unchained is toch wel de minste van de 6 Rubin albums.
Teveel middle-of-the-road songs. Te weinig ontroering.

het zijn de snellere nummers die er voor mij positief uitspringen. de begeleiding is sterk, de nummers afwisslend. een mooi album.

Deze Unchained bevalt mij beter dan zijn voorganger, het ligt allemaal wat vlotter in het gehoor.
Spiritual bezorgd mij altijd een brok in de keel, intens nummer en samen met Rusty Cage mijn favoriet van deze plaat.

Het gebruik van een band werkt hier goed. Het zijn dan ook niet de minste die erop meespelen. Een tweede "American Recordings" was niet wijs geweest. Het gebruik van een band was een goede beslissing van Rubin.

Heerlijke CD. Iets lichter van toon dan de rest van de serie, maar daarom zeker niet minder wat mij betreft. Johnny Cash begeleidt door de harde kern van Tom Petty & The Heartbreakers. Mooier kun je het toch haast niet hebben? Kan niet eens een nummer aanwijzen die ik niet leuk vind. En dat is toch een zeldzaamheid.

Was American Recordings uit 1994 nog een elkaar aanvoelen tussen Johnny Cash en producer Rick Rubin, dan lijkt de titel van deze opvolger te suggereren dat de vertrouwensbasis tot samenwerking verder werd uitgebouwd en werd er ook gekozen voor de begeleiding van Tommy Petty and The Heartbreakes en een aantal gastartiesten. Een lichte Rock element verschijnt.

Bewust of onbewust werd hierop een speelsere richting gekozen, speelsere nummers of vaak een speelsere begeleiding waarbij het gemiddelde tempo ook iets hoger ligt dan op het voorgaande album uit 1994 en waarbij deze keer ook werd gekozen voor een echte studio. En dat levert opnieuw een aantal glorieuze uitvoeringen op: Rowboat, Sea of Heartbreak, Country Boy. Toch wordt een paar keren met alle geweld het rempedaal ingedrukt om dan weer uit te pakken met bijzondere gevoelige uitvoeringen, met name Spiritual en Meet Me in Heaven. Het is een album van twee (bij mij welgekomen) contrasten, Unchained bezorgt me rillingen.

Opnieuw vind ik dit een prachtige hoes, opnieuw dat minimale aan info met een enigmatische Johnny Cash op foto. Zie ik daar haast een glimlach? Stralen die gekruiste armen een defensieve houding uit of juist een geruststellende houding en een blijk van vertrouwen? Luchtiger dan de andere albums, dat wel, maar nog altijd indrukwekkend.

Ik ben de American Recordings opnieuw aan het beluisteren, in chronologische volgorde. Opvallende dingen: ik vind ze nog net zo goed als destijds. Ook de onderlinge kwaliteitsverschillen blijven wat mij betreft gelijk.

Deze tweede vind ik een van de minste in deze reeks. Destijds leek dat zo omdat de verrassing van de eerste er niet was. Nu, na vele jaren draaien moet ik vaststellen dat de kwaliteit van de gekozen songs over de gehele linie net wat minder is. Desalniettemin een fijn album!

Veel mensen vinden Unchained de minste, maar ik wil er graag een lans voor breken. Per saldo draai ik deze minstens zo vaak als de grofkorrelige, duistere, met-één-voet-in-het-graf-en-de-dood-op-de-hielen stukken van III en later (wat ik op gezette tijden ook heerlijk vind - al vind ik dat Rubin vanaf daar soms net iets teveel productie toevoegt voor het goede).
Iedereen is het ermee eens dat dit is een relatief vrolijk buitenbeentje is in de reeks - al is ook hier genoeg emotionele diepgang te vinden. Mijn bloed stolt werkelijk in mijn aderen bij Spiritual, om er één uit te lichten. Respect ook voor de Heartbreakers, die steeds precies het goede doen. Ze dragen er met hun bandgevoel aan bij dat de plaat bovenal spelplezier uitstraalt. Die levenslust hoorde ook bij de Man in Black. Wat is het mooi om dat eindelijk weer terug te horen na God weet hoeveel zouteloze platen daarvoor. Na het kale en puristische van deel I is dit misschien wel om die reden een even grote artistieke en persoonlijke revanche.

Dat ben ik helemaal met je eens.