Dark Tranquillity - Projector (1999)

ik weet niet hoe ik eraan kom maar ik heb een versie van FreeCard van 37:17 minuten

Minste album dat ik tot nu toe gehoord heb van de band (maar ik moet de eerste drie albums nog beluisteren). Het grootste probleem, naast de niet bijster goede songs, ligt bij de zang. De ruige stukken zijn zoals altijd dik in orde, maar de overdaad aan cleane, nogal gothic aandoende zang is veelal niet om aan te horen. Dit past ook slecht bij de band. Het is te dik aangezet en gewoonweg te pathetisch.

Heb ergens rond 2005 kennis gemaakt met deze cd en het had mij direct gegrepen. Vind het een ontzettend sterke cd, maar vaak iets te melancholisch voor mij al veel te sombere ziel. Absoluut niet een cd die ik vaak kan afspelen. "Vroeger" bleef ik nog graag in de melancholiek hangen, zocht ik het zelfs op.
Ben buiten deze cd om niet echt bekend met Dark Tranquillity. Heb The Gallery deels gehoord, dit omdat ik Slaughter of the Soul van At The Gates ontzettend goed vind, maar die heeft mij niet gegrepen. Zal de komende tijd wellicht de nieuwe cd's van deze band proberen.

Favoriete nummers: Freecard, Therein, Undo Control, Auctioned, The Sun Fired Blanks, Dobermann, On Your Time.
4*

De meest gewaagde plaat uit de catalogus van Dark Tranquillity. In die tijd was deze band samen met In Flames mijn favoriete (Zweedse) death metal band. Waar In Flames met Colony ook wat meer melodieuze/ commerciële geluiden begon te verkennen ging dat lang niet zover als wat DT op Projector doet. Hoewel Projector natuurlijk op geen enkele manier een knieval is naar de commercie. Nee, hier hoor je een band die haar geluid verder verdiept en daarbij ook verder durft te kijken dan de grenzen van de (death) metal. Dat kan ik altijd waarderen in een band en bovendien levert het in dit geval ook nog eens een fantastische plaat op.
Hoewel de heldere zangstem van Mikael Stanne niet de kwaliteit van een Mikael Åkerfeldt heeft (in tegenstelling tot zijn grunt overigens), kan ik het toch wel waarderen wat Stanne hier doet met zijn stem.
Naast de experimentele nummers, zoals Day to End (met overduidelijke invloeden van Depeche Mode), staan er ook een aantal geweldige death metal krakers op, waarvan The Sun Fired Blanks wellicht het hoogtepunt is. De nummers waarin de death en progressieve leemten samenkomen, zoals FreeCard, ThereIn en en afsluiter On your Time zijn wellicht de hoogtepunten van deze plaat. De afwisseling tussen experiment en het ‘ouderwetse’ DT werkt erg goed op deze plaat. Al met al dus een plaat waar ik al die jaren later nog steeds zeer van geniet.