Helstar - This Wicked Nest (2014)

Aan het handjevol Helstar-fans op deze site; waar zitten jullie?

Vier jaar na het harde Glory of Chaos is er This Wicked Nest en dit zou sinds hun glorieuze terugkeer wel eens het beste album kunnen zijn. James Rivera heeft nog niks aan kracht ingeboet en zingt uiteraard als vanouds. De nummers zijn weer melodieuzer geworden, waarmee Helstar de balans tussen power en thrash meesterlijk bewaart. Daar hoort natuurlijk ook een evenwichtige productie bij, eentje die de moderne techniek combineert met traditionele kwaliteiten. En zo valt er volop te genieten van ruim drie kwartier heerlijk gitaargeweld.

Het blijft wel heel erg stil hier. Maar ik blijf erbij, dit album verdient meer aandacht.

Ik heb een paar nrs van dit album live mogen horen en dat klonk goed, wat harder dan voorheen maar de zang blijft apart en goed.Fall of dominion en this wicked nest.

Door zo'n hoes (mijn god Helstar, is dit alles wat je hebt kunnen bedenken na al die jaren?) begin je eigenlijk al met tegenzin te luisteren maar ken Helstar nog wel van vroeger en dat was bij vlagen fantastisch. Ben dus wel benieuwd hoe ze anno 2014 klinken, toch maar eens luisteren dus.

Het kan alleen maar meevallen dan.

Maar inderdaad, de hoes is gene vette. Net als die nieuwe van Overkill. Dat hoezen niet meer zo belangrijk zijn in het downloadtijdperk kan ik me voorstellen, maar een beetje meer moeite doen om er iets mooi van te maken zou geen kwaad kunnen.

Wat word ik treurig van dit album! Rekende ik een beetje op een terugkeer naar het melodieuze geluid van de gloriejaren, krijg je een eentonige schreeuwplaat voor de kiezen. James Rivera gooit het hoofdzakelijk op gekrijs en de songs getuigen van artistieke luiheid. Slechts Cursed klinkt goed. Op andere songs kom je soms nog wel goed gitaarwerk tegen, maar globaal gezien is dit heel pijnlijk. James Rivera moet zich echt schamen hier.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest

Tijdens het beluisteren van dit album spreekt een verbaasde stem in mijn hoofd tegen me dat het absurd is dat ik dit niet goed vind. Het is goed geproduceerd en klinkt snoeihard, maar net zoals Glory Of Chaos vind ik dit zo verdomd saai en eentonig. Komt nu ook nog eens bij kijken dat ik Rivera hier gewoon echt kut vind klinken. Geen mooie zanglijnen, maar vooral rechtlijnig gekrijs. Het feit dat ik Isla De Las Muñecas een van de betere nummers vind omdat hij daar ten minste zijn mond houdt, zegt al genoeg. Cursed heeft een mooi solostuk, maar begint me naarmate het nummer vordert wederom te ergeren als Rivera weer naar de scream-stukken gaat. Defy The Swarm gaat ook weer een duffe Slayer-kant op qua riffs en heeft wederom verschrikkelijke zang van Rivera die me pijnigt. Harder is niet beter, helemaal niet bij Helstar. Waar is de band die intelligente, afwisselende en mysterieuze songs kon schrijven? En waarom haat iedereen Multiples Of Black zo, terwijl het songmateriaal daar zoveel malen overtuigender was? Ik hoop dat het laatste album nog iets van oude glorie laat horen, want deze neerwaartse spiraal doet me echt pijn. Een paar sterren voor de solo's dan maar...

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest

Ik vind dit een prima album. Sterker nog samen met King of Hell hun beste.