Helstar - This Wicked Nest (2014)

Wat word ik treurig van dit album! Rekende ik een beetje op een terugkeer naar het melodieuze geluid van de gloriejaren, krijg je een eentonige schreeuwplaat voor de kiezen. James Rivera gooit het hoofdzakelijk op gekrijs en de songs getuigen van artistieke luiheid. Slechts Cursed klinkt goed. Op andere songs kom je soms nog wel goed gitaarwerk tegen, maar globaal gezien is dit heel pijnlijk. James Rivera moet zich echt schamen hier.

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. Multiples Of Black
4. A Distant Thunder
5. Burning Star
6. The King Of Hell
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest

Tijdens het beluisteren van dit album spreekt een verbaasde stem in mijn hoofd tegen me dat het absurd is dat ik dit niet goed vind. Het is goed geproduceerd en klinkt snoeihard, maar net zoals Glory Of Chaos vind ik dit zo verdomd saai en eentonig. Komt nu ook nog eens bij kijken dat ik Rivera hier gewoon echt kut vind klinken. Geen mooie zanglijnen, maar vooral rechtlijnig gekrijs. Het feit dat ik Isla De Las Muñecas een van de betere nummers vind omdat hij daar ten minste zijn mond houdt, zegt al genoeg. Cursed heeft een mooi solostuk, maar begint me naarmate het nummer vordert wederom te ergeren als Rivera weer naar de scream-stukken gaat. Defy The Swarm gaat ook weer een duffe Slayer-kant op qua riffs en heeft wederom verschrikkelijke zang van Rivera die me pijnigt. Harder is niet beter, helemaal niet bij Helstar. Waar is de band die intelligente, afwisselende en mysterieuze songs kon schrijven? En waarom haat iedereen Multiples Of Black zo, terwijl het songmateriaal daar zoveel malen overtuigender was? Ik hoop dat het laatste album nog iets van oude glorie laat horen, want deze neerwaartse spiraal doet me echt pijn. Een paar sterren voor de solo's dan maar...

Tussenstand:
1. Nosferatu
2. Remnants Of War
3. A Distant Thunder
4. Multiples Of Black
5. King Of Hell
6. Burning Star
7. Glory Of Chaos
8. This Wicked Nest