Loïs Lane - Fortune Fairytales (1990)

Matige opvolger van hun debuut (staat nog niet op de site zag ik). Vond I Wanna Be destijds wel leuk, maar zal ik ongetwijfeld niks meer vinden. Uberhaupt na dit album vond ik ze niks meer aan. My Best Friend blijf ik hun mooiste vinden.

De titelsong is wel aardig.

Het beste Lois Lane album, met de hits I Wanna Be, Fortune Fairytales en This Must Be Love. Luister ook eens naar Nothing Left!

Naast het debuut is dit het betere Lois Lane-werk. En toen was het dus min of meer gedaan... Op 'Fireflight' pronkt wel 'Tonight' wat lekker in het oor ligt.

Nu ik dit weer terughoor vind ik dat deze mooie dames niet echt heel goed kunnen zingen. Toch klinkt het over het algemeen wel als lekkere popmuziek. De hitjes kunnen mij nog steeds bekoren en ook de meeste overige nummers liggen prettig in het gehoor (bijv. Free To Do It All). Toch kan ik voor dergelijke albums niet meer dan 3* als waardering geven. Toch een aardige voldoende dus.

Hoogste tijd om het stemgemiddelde voor deze plaat een beetje naar boven bij te stellen.
Rond 1990 was het droevig gesteld met de pop in Nederland. Radio en TV besteedden nauwelijks aandacht aan Nederlandse acts, en die hadden dat voornamelijk aan zichzelf te danken; de (mainstream) pop van eigen bodem stelde bijna niets voor.
Lois Lane was hierop een aangename uitzondering. Prima muzikanten, mooie liedjes ook. Dat de zusjes Klemann er zo appetijtelijk uitzagen was natuurlijk ook mooi meegenomen (de hoesfoto van deze plaat is ze vergeven.)
Maar zelfs nu kan ik Fortune Fairytales nog met plezier beluisteren.

De sound van het album vind ik niet zo heel denderend. Klinkt nogal zielloos, blikkerig... De liedjes zijn wel ok....

-2.5-

De 2e van Lois Lane was tegelijk hun eerste volwaardige album en wat mij betreft hun beste van de eerste 3 die ik ken. Stuk voor stuk prima songs in het pop-rock-soul gebied. Weinig uitschieters, maar ook geen enkel zwak nummer. Ik heb ze rond die tijd ook live mogen bewonderen en dat was gewoon geweldig. Daarom is het wel jammer dat het prima gitaarwerk wat je live hoorde hier wat op de achtergrond blijft. Ook uit het livewerk bleek dat Lois Lane veel meer een rockband was dan een soulband. Dat bleek ook wel uit de teleurstellende opvolger. Deze CD bevalt na al die jaren echter nog prima

Op vakantie had ik stapeltje cd's meegenomen die ik nog geen eenmaal goed had beluisterd. Ik kende LL van de hits, vooral My Best Friend vond en vind ik geweldig. Maar deze plaat bevat niets dat daar in de buurt komt. Daarom inmiddels naar de kringloop gebracht (die hem meteen opzette;)

Saai, maar zeer vakkundig gemaakt.

Veel gedraaid in de periode dat ik nog in een platenzaak werkte.
Was even heel populair deze groep rond de zusters Kleiman.
Muzikaal valt er weinig op aan te merken en de stemmen van de beeldschone dames matchen fraai.
Daarbij staan er enkele aardige stukken op . Oa de titelsong en I Wanna Be.
Maar tevens is het helaas wat vlakjes. Erg gladgestreken en heel erg binnen de lijntjes.
Soort van confectie / Bijenkorfpop. De aandacht verslapt halverwege dan ook.
Toendertijd waren deze veilige mainstram produkties erg populair.
Talent genoeg , ik had Lois Lane graag in een wat uitdagendere setting gehoord.
De plaat geproduceerd door Prince had dat kunnen zijn, maar daar is juist het ''eigen'' van Lois Lane volkomen om zeep geholpen.

In de tijd naarstig op zoek naar nieuwe muziek, nee dit was het niet echt voor mij.

Gek eigenlijk. Tegenwoordig hoor ik minder van die gladde pop. Misschien is gladde pop minder populair? Dit zouden ze nu eerder op radio 2 draaien dan op 3fm, zelfs als het nieuw uit zou komen, terwijl 3 dit toen veel draaide en niet op 40 plussers was gericht (zoals 2).

misschien dat het zo glad klinkt door de produkties van die tijd. Als Lois Lane wel door was blijven gaan tot nu zou het waarschijnlijk een combi van Maroon5 achtig en dance zijn.
Ik vind maroon5 en Carly Rey Jepsen ook uitermate glad

Bovendien had LL toch een dance single in 2003 (When I'm with you) uit die als een Kylie kloon klonk

Ja, dat was geloof ik na hun Prince-kloon periode.
Ik ken Carly Rey Jepsen niet, ik bedenk me dat misschien de grootste verandering is niet de gemiddelde gladheid van de muziek maar mijn gewoonte om nauwelijks radio meer te luisteren!

"Dit is Sky Radio met het nieuws. De muziekverwachting voor de komende dagen: er kan gladheid optreden. Kijk uit. "

als ze in 1990 niet op veilig hadden willen spelen hadden ze OF een scheut hiphop of dance uit begin 90 kunnen mengen OF een snerpende gitaar de boventoon laten voeren.

In 1990 was het "bandje met gitaar, keyboard, drum en basgitaar" nog mateloos populair in de mainstream met de Turn up the bass slipstream en poppy hiphop aan de zijlijn.
Een band als Lois Lane is dan inderdaad zo glad als een aal in de tijdgeest

Je bent waarschijnlijk een paar jaar in de war, de mainstream in 1990 werd toch echt beheerst door goedkope dance / disco (nummer 1 hits van bijvoorbeeld, Snap!, MC Hammer, Lisa Stansfield zoals je hier kunt zien.) En laten we niet vergeten dat zo rond 1990 het absolute dieptepunt lag van de Nederlandse pop, zowel commerciëel als artistiek.
In die omstandigheden deed Loïs Lane het in beide opzichten relatief goed.
En dat gladde geluid sloot alleen maar aan bij de heersende trend.

Het gladde geluid is trouwens niet het enige waarom ik deze cd alweer een jaar geleden heb weggedaan, de melodieen zouden ook in een andere sound me niet kunnen bekoren vermoed ik.
Of zou "I wanna be" gecoverd door Within Temptation wel mooi zijn? Of alleen gitaar en zang, door Rick Rubin geproduceerd?

Leuk om weer eens te horen. Destijds was ik behoorlijk van de gladde pop, nu iets minder, en vond ik dit album erg lekker. Krijgt nog steeds 3,5 sterren van me. Het nivo is ronduit goed en blijft mooi constant.

Deze "band" een aantal keren live mogen meemaken en dat ware fijne optredens. Zag Rene Froger laatst het titelnummer zingen en dan merk je dat het nummer gewoon bij de dames hoort. Naast de singles Nothing Left en Keep On Moving sterke nummers. Over het geheel zit er op dit album geen zwak moment, maar luister ik het tegelijk ook nooit helemaal uit. Als je gecharmeerd bent van hun stemmen, luister dan ook eens naar recente nummers als As One en It's Because.

Zonder meer hun beste album. Prettige, soms wat lieflijke pop, zwoel gebracht. Geen wonder dat dit de aandacht van Prince trok, hetgeen hun muziek overigens geen goed deed, integendeel. 4 sterren