The Divine Comedy - Liberation (1993)

briljant! Ik bezit deze alleen op cassette, maar kan er geen genoeg van krijgen. Melodieus.. een mysterie. Het niveau van Johnny Marr, en dan nog, naar het schijnt briljante tekstdichterij. Hij brengt het in ieder geval op een prachtige theatrale wijze, die is afgekeken van Brel en Scott Walker en naar mijn mening ook Marc Almond. Maar alles bij elkaar is Neil Hannon, want zo heet hij, geniaal en in zijn soort ongevenaard. Dit was nog maar het eerste album, kan nog meer over de muziek lullen, maar het heeft zo weinig zin. Luister ook 'Promenade', 'Casanova' (volgens OOR op de rand van de slechte smaak.. dit zijn vaak de besten!), A short Album about love (Orkestraal, zie scott Walker.. zeer briljant), Fin de Siècle (Bombastisch, wordt goedkoop aangeboden op Ebay, maar is geweldig en Kitch) en het laatste album 'Absent Friends' die helemaal af klinkt, zonder orkestraal geweld dit keer, maar puur en goed voor de winteravond bij het haardvuur.

Dit album heeft soms een heerlijk barok tintje: de strijkers klinken alsof ze zelf aanwezig zijn in je huiskamer.
Naast dit soort nummers ook de betere popsongs met lekker dwarrelende gitaren, en Hannon's stem doet me hier soms wat aan die van Peter Hammill denken.
Allemaal ingrediënten die er voor zorgen dat ik er wel dol op ben!

Tekstueel kan dit misschien goed zijn, maar ik vind dit niet om aan te horen. Echt geen aanrader.

Heerlijke plaat juist, muzikaal ook erg divers, van folk tot pop, van art-pop tot synth-pop.
Echt een aanrader.

Dat klinkt interessant. Pik ik nog ff mee.

En nog even meegepikt.

Leuk album van deze 1mansformatie, in dit geval Neil Hannon.
Debuutplaat uit 1993 en feitelijk een allergaartje van wat alles en nog wat - Johan de witt verwoorde dat prima.
Daardoor is het ook wat onevenwichtig en is niet alles even sterk.
Maar het is wel een insteek die ik in een hoog vaandel heb staan.
Je wordt als het ware verrast door veel diversiteit en op zich is het prima uitgewerkt.
Beetje Vaudeville, Synthpop, zelfs Disco en wat drama. Textueel duister en goed bedacht.
Gezien de beoordelingen aangaande de vervolgalbums, maakt dat mij nieuwsgierig, want dit is zeker iets wat mij bevalt.
Liberation is wat naief, maar je hoort voldoende talent en creativiteit.

Klopt, de volgende albums wordt het allemaal wat orkestraler. Ook prachtig, maar dit blijft daarom wel een uniek plaatje in hun discografie.