Satan - Court in the Act (1983)

Nadat Life Sentence, dat Satan vorig jaar uitbracht, werd ik wel weer nieuwsgierig naar Court in the Act. Life Sentence klonk heel erg als dit album (en de hoes leek er ook op vond ik), maar ik ben toch meer geinteresseerd in een jaren ’80-album dat in de jaren ’80 uitkwam dan eentje die dertig jaar te laat uitkomt.
Dit album ken ik, afgaand op mijn eerdere bericht, al bijna 5 jaar. In mijn hoofd zat dat dit een aardig album was, minder dan Suspended Sentence, en geplaagd door een slechte productie. Daarom heb ik de afgelopen jaren dit album nauwelijks geluisterd. Misschien ben ik aan slechte producties gewend geraakt, want nu ik het album weer hoor, is dat helemaal geen probleem.
De songs staan namelijk als een huis en dat maakt Court in the Act tot een heel aangename herontdekking. NWOBHM van de bovenste plank met erg lekker gitaarwerk. De plaat begint erg sterk met Trial by Fire, waarna Blades of Steel meteen het eerste wat mindere nummer is. Daarna valt Broken Treaties op: weer een knallend nummer. De tweede kant van de LP begint heel even rustig, waarna drummer Sean Taylor aftikt en vijf minuten uptempo vuurwerk losbarst. De rest van de tweede helft van het album, hoe sterk de nummers ook zijn, staat vooral in de schaduw van de machtige afsluiter Alone in the Dark.

Kortom, een bijzonder aangename herontdekking.

4.0*

Ik heb dit album ooit in de '90-er jaren eens als tweedehandsje opgeduikeld en op aanraden van een vriend meegenomen. Op mijn krakkemikkige audio-installatie destijds viel de matige productie van deze plaat me nog niet zo op, maar naarmate mijn apparatuur evolueerde, ging ik me steeds meer ergeren aan het geluid van de LP.

De productie ten spijt, staan er wel een aantal heerlijke nummers op deze plaat. Dankzij het goede gitaarwerk van Ramsey en Tippins doen de nummers regelmatig denken aan het vroege werk van Iron Maiden (met name Blades Of Steel en het instrumentale The Ritual), maar dan iets rauwer. Ook in de opbouw van de nummers worden regelmatig de blauwdrukken van deze band gevolgd. Toch is Satan op dit album veel meer dan alleen maar een Iron Maiden rip-off. De band klinkt bij tijden een stuk agressiever en schuurt stilistisch af en toe tegen de thrash metal aan.

Met een goede productie had dit album een veel hogere score gehad.

Score: 79/100

Uiterst sympathieke melodieuze heavy / speed metal, een mooie uitbouw van de NWOBHM.
Toch probeer ik deze telkens maar weer even, voor de zekerheid - ik draai 'm te weinig.
Productie niets mis mee, wat mij betreft berecharmant. Bere-charmant, hè, geen bechamelsaus.

Dikke 8, kleine 9.

En langs deze weg ook maar even mijn medeleven aan het VK; gelukkig hebben jullie Satan nog!