Alquin - Nobody Can Wait Forever (1975)

In aansluiting op de laatste berichten hierboven, het album staat:
- op een gedeelde plaats 47 in de Oor jaarlijst 1975
- op een gedeelde plaats 49 in de Oor eeuwlijst (uit 1987)
- eveneens gedeeld 49e in de Oor top 100 Aller Tijden (uit 2007)
- gedeeld 55e in Oor's 50 jaar Nederpop (uit 2007)
- 8e in Lust for Life - Holland Troef, de 25 beste albums van de Lage landen (uit 2018)

Tja, al die lijstjes.....objectief of subjectief?
Zelf heb ik het album naar 4.5 sterren verhoogd. Had dit vroeger op vinyl en het album is aardig wat keren gedraaid.
Darling Superstar lekker luid door mijn studentenkamer. Super. Eigenlijk zijn alle nummers op dit album geweldig.

In de periode van dit album hebben er een aantal bezettingswisselingen plaatsgevonden binnen de band. Daardoor kregen ze ook een andere muzikale stijl (met kortere en minder symfonische nummers).

Ik heb Alquin ongeveer in 1974 gezien in de Lawei in Drachten. Daar bewaar ik prima herinneringen aan.
Ik herinner me ook nog dat zanger Michel van Dijk tijdens een radio-optreden in de Meerpaal in Dronten riep: Hoe meer paal, hoe meer vreugde! Blijft een leuke woordspeling.

Deze is toch wel een stuk minder spannend, avontuurlijk dan Marks en Mountain queen.
De stem van Michel van Dijk is niet mijn ding.
Het gaat met dit album een beetje te veel de richting op van de Earing.
Laatste nummer Revolution's is m.i. het beste nummer van dit album.
Mijn voorkeur:
1. Mountain queen
2. Marks
3. Nobody....

Jarenlang deze LP wel eens tegengekomen in tweedehands zaken, maar het album altijd laten liggen. En ruim 50 jaar na de release een ietwat qua hoes gehavende, maar voor de rest een niet krakende USA persing gevonden. Dergelijke persingen kom je niet zo vaak tegen en na al die tijd Nobody Can Wait Forever toch maar aan de collectie toegevoegd. Best Kept Secret was al sinds de 70's regelmatig op de draaitafel te vinden, met dit album is dat om onverklaarbare reden nog nooit gebeurd. Tot nu. Met de komst van Michel van Dijk werd de muzikale koers omgegooid en wekte dat de polarisatie alleen maar in de hand. Het eerdere werk van Alquin vond ik te symfonisch, de laatste twee studio-albums uit de 70's waren met terugwerkende kracht een voorbode van wat er op Nederpopgebied later dat decennium stond te gebeuren met een hausse aan nieuwe bandjes. Wat dat betreft was Best Kept Secret, maar zeker ook Nobody Can Wait Forever twee ijkpunten van hoe de Nederpop zich in de jaren daarna zou gaan ontwikkelen. In dit verband is m.i. Kid Blue van Cuby + Blizzards (met een hoofdrol voor Herman Brood) en de eerste LP van Vitesse (ook al met Brood) twee andere albums uit vroegere jaren '70 die sleutelrollen vervulden in een tijd die zoveel puike muziek heeft opgeleverd. Beter laat dan nooit, voor kwaliteitsmuziek is er altijd ruimte in de platenkast.