Alquin - Nobody Can Wait Forever (1975)

Na het spannende The Mountain Queen is Nobody Can Wait Forever weer een stap terug. Het is niet zoals het vrijblijvende en jazzy Marks, maar hier wordt weer een wat nieuwe weg ingeslagen. Je kunt wel redelijk goed horen dat het om dezelfde band gaat. Ook met de kersverse zanger. Het is vooral dat de sound toegankelijker is geworden en daarmee vind je eigenlijk geen spannende stukken op dit album. Het luistert prima weg. Het verveelt niet, maar memorabel is het ook niet.


Tracklist:
1. The Mountain Queen
2. Nobody Can Wait Forever
3. Marks

Nog steeds leuk en met een beduidend betere zanger, maar ik mis nu toch de echt spannende stukken die op de vorige albums wel te vinden waren. Wheelchair Groupie is wel een fijne single met lekker gitaarwerk en Darling Superstar heeft ook enkele prachtige passages, maar verder vind ik het nu net iets te gestroomlijnd klinken om helemaal fantastisch te zijn. Overigens luistert het nog steeds allemaal prima weg en is het zeker geen schande wat de band hier heeft uitgebracht. Ik ben echter toch meer van de jazzy progmuziek gaan houden dan ik dacht, waardoor dit me net te radiovriendelijk is.

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks
3. Nobody Can Wait Forever

Kijk, zo doe je dat dus wanneer je meer de kant van de rock op wil maar je toch ook je oudere symfonische fans niet van je wilt vervreemden : je opent je plaat met een prachtig stukje symfo, dan schakel je halverwege om naar een stevig rocknummer, maar dat doe je zó goed en zó swingend (en toch ook zó apart, met breaks hier en daar plus een fraaie fluitsolo) dat je beide kampen meer dan voldaan achterlaat. Michel van Dijk brengt met zijn stem en zijn frasering dezelfde swagger als Herman Brood een paar jaar later (en wanneer ik hem in combinatie met de sax en dat dameskoortje hoor moet ik regelmatig ook echt aan de Wild Romance denken), en de band houdt de mix van stevige maar toch ook subtiele rock met symfonische oprispingen en blazers het hele album door vol. Geweldige muzikanten zijn dit toch ook; met name de gitaar en de sax vallen op, maar ik moet bekennen dat ik de viool van de vorige platen wel een beetje mis. En de Thunderthighs, ach, ik heb nooit zoveel met zulke dameskoortjes, maar ik vind ze hier niet storen (hoewel ik het ook best zònder hen had kunnen stellen – maar ja, tegen een koortje dat ook op Lou Reeds Transformer zong zeg je natuurlijk niet zo gauw nee).