menu

Syd Barrett - The Madcap Laughs (1970)

mijn stem
3,86 (263)
263 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Harvest

  1. Terrapin (5:04)
  2. No Good Trying (3:26)
  3. Love You (2:30)
  4. No Man's Land (3:03)
  5. Dark Globe (2:02)
  6. Here I Go (3:11)
  7. Octopus (3:47)
  8. Golden Hair (1:59)
  9. Long Gone (2:50)
  10. She Took a Long Cold Look (1:55)
  11. Feel (2:17)
  12. If It's in You (2:26)
  13. Late Night (3:10)
  14. Octopus [Take 1 & 2] * (3:09)
  15. It's No Good Trying [Take 5] * (6:22)
  16. Love You [Take 1] * (2:28)
  17. Love You [Take 3] * (2:11)
  18. She Took a Long Cold Look at Me [Take 4] * (2:44)
  19. Golden Hair [Take 5] * (2:28)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 37:40 (57:02)
zoeken in:
avatar van barrett
4,5
Vreemde plaat die je maar niet loslaat, ik luister er altijd naar met grote verstommenis. Een man met zoveel talent die zoveel miserie doormaakt kan toch nog zo'n doordringende plaat. Het teken van puur talent.

Jammer dat hij na 3 platen het voor bekeken liet, een ruwe diamand die bij mij altijd zal blijven schijnen.

avatar van sydbarrett
4,5
Syd barrett had het als artiest zonder psychedelische drugs ( in LSD gedrenkte suikerklontjes) nooit zo ver geschopt denk ik. Maar hij had zichzelf als mens nooit zo geestelijk getekend.

Maar hij is daardoor wel een mysterie en een legende geworden en heeft dat ook van zichzelf gemaakt.

Waarschijnlijk was Barrett geestelijk al flink labiel, en als je daar 4 jaar lang een flinke dosis psychedelic drugs overheen giet, dan komt het niet goed met je. Dat is misschien sneu, maar zonder de drugs waren Piper en deze misschien ook nooit uitgekomen.

Toch is het één van de meest speciale figuren in de hele muziekgeschiedenis.

flebbie
Drie maal achter mekaar hetzelfde zeggen, namelijk dat Syd psychedelische drugs gebruikte, voegt niet zoveel toe Joep.

Het is misschien leuker als je gewoon verteld wat je van het album vindt.

avatar van sydbarrett
4,5
het spijt me flebbie;)

ik vind het echt een kutalbum daarom geef ik het 4,5 ster

avatar van sydbarrett
4,5
Ik zal binnekort wel een uitgebreide recensie over het album schrijven. Maar ik wilde even aangeven dat de opmerking, die veel gemaakt wordt en die ik hier ook al in één of meerdere comments las; wat had Syd het nog ver kunnen schoppen, of wat jammer van de drugs... etc. niet helemaal juist is, omdat Syd (en een heleboel andere artiesten) dan waarschijnlijk nooit dit soort muziek gemaakt zou hebben en nooit zulke creatieve ideëen had.

Verder is het wel erg jammer te noemen, dat Syd barrett ook flinke motivatieproblemen had, waardoor er maar erg weinig van hem verschenen is, in zijn korte artiestenleven.

avatar van Slowgaze
4,5
En ik dacht nog wel dat Syd dood was! Welkom terug, Syd! We hebben je gemist!

avatar van James Douglas
wcs schreef:

En zijn gitaartabs zijn trouwens kinderlijk eenvoudig, knap hoe hij het zo makkelijk houd en toch zo'n mooie melodieen bekomt.
Vooral golden hair bewijst dat eenvoud ook mooi kan zijn.


Het gitaarmotiefje van Golden Hair heeft iets sinisters. Mijn favoriet. Het album hangt ook ergens tussen een sinister welzijn en iets ongrijpbaar luchtigs.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Aparte, maar wonderschone plaat. Instrumentaal spot het met alle muzikale wetten (naar verluidt hadden de sessie-muzikanten daar ook de grootste moeite mee), maar het levert wel prachtige liedjes op. Ik had freaky en vage muziek zoals op Piper at the Gates of Dawn verwacht, maar deze twee albums zijn totaal niet te vergelijken. Wel zijn ze beiden erg mooi!

avatar van Slowgaze
4,5
"Syd, in which key is this song?"
"Zipper!"

3,5
Bij vlagen geniaal, maar vaker fascinerend dan echt goed. Soms zelfs ronduit slecht.

avatar van doke1
Lijkt het op Piper At The Gates Of Dawn?

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Totaal niet, maar ik zou 'm wel beluisteren.

avatar van stephan73
4,5
Bij de nieuwe Mojo zit een CD (The Madcap Laughs Again), waar dit album nagespeeld wordt door diverse bands (o.a. J. Mascis en R.E.M.) Erg leuk CDtje, maar de geest van Barrett wordt maar af en toe gevonden. Voor de rest klinkt het allemaal iets te glad.

Die CD dan maar af en toe opzetten, en de originele LP gewoon wat vaker!

avatar van barrett
4,5
Raar die heb ik nog niet gehoord kga er toch eens op zoek naar, kun je die nog krijgen?

avatar van stephan73
4,5
Hij is net uit, dus je kan hem bij elke Bruna kopen!

avatar van OmeWillem
4,0
Ik heb de MOJO inderdaad net gekocht. Het is wel bijzonder hoe andere artiesten de nummers ook zo goed uit de verf kunnen laten komen. Favoriet is denk ik toch de versie van the Besnard Lakes van Love You. Zo psychedelisch had Syd het graag gewild denk ik.

Social_Mask
Als hij dat zo graag had gewild had hij het wel gedaan, denk ik zo.

Overigens is dit toch ook een schitterend album. Barrett vind ik enorm fascinerend, evenals zijn muziek. Dit lijkt totaal niet op de psychedelische Barrett van PF, maar doet er niet voor onder.

avatar van Raul
4,5
Fantastisch geweldig album! Heerlijk die simpelheid waarmee hij toch alle emoties uit het brede spectrum van de mens weet te vatten. Inderdaad zwevend tussen duister en vrolijk, zomers, luchtig. Sud Barret was een uitzonderlijk talent. Dit plaatje is daar slechts een voorbeeld van.
Favorieten zijn de openingssong, Terrapin, Love You en Dark Globe.

4,5 sterren, helemaal verdiend.

avatar van muismat
Octupus doet me in elk geval een beetje aan de beatles denken...

avatar van rock-rick
5,0
Ik heb dit album al een hele tijd, maar nog maar iets van één keer beluisterd. Nu ben ik hem weer overnieuw aan het luisteren en is het gek als ik af en toe Pink Floyd hoor? Vooral in Dark Globe hoor ik The Wall. Zou Waters iets van Barrett geleerd hebben? Dark Globe is dan ook wel gelijk een van de beste nummers op dit album. Niet dat ik het album nog genoeg heb beluisterd om te kunnen oordelen.

avatar van captain scarlet
4,5
Geniaal in z'n eenvoud. De psychedelische drugs hadden zijn brein al behoorlijk aangetast, maar ondanks dat (of dankzij ?) had hij toen nog het creatieve vermogen om juweeltjes als deze en "Barrett " te produceren. Zowel muzikaal als tekstueel prachtig en lichtelijk vervreemdend en telkens weer een genot om naar te luisteren.

avatar van heartofsoul
4,0
Wat moet ik nu nog aan alle bovenstaande loftuitingen toevoegen ? Deze cd is voor mij een "Desert Island Disc" en iedere maal dat ik hem beluister (en dat is nog steeds zeer regelmatig, namelijk met tussenpozen van enkele maanden) raak ik weer betoverd. De stem van Syd spreekt me zeer aan, een combinatie van verwardheid en kwetsbaarheid.

Ton Willekes
Onmiskenbaar supertalent als liedjesschrijver.
Dat is wat er voor mij blijft als ik aan Barrett denk.

Ik heb mixed feelings over deze plaat.
De muziek is bij vlagen indrukwekkend goed en ooit interpreteerde ik de gekte die uit sommige tracks sprak als iets wat bij `kunst` hoorde.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil NIETS aan Barrett´s talent of belang voor de popmuziek afdoen maar wat er na z´n vertrek uit de Floyd van hem is uitgekomen is bij tijd ronduit vernederend.
Luister bijvoorbeeld naar No Good Trying.
Vroeger was ik wel gecharmeerd van de losheid waarmee het nummer gespeeld werd. De momenten waarop Syd inzet lijken een zekere willekeurige timing te bezitten maar bij nader inzien ligt dit anders.
Hij is simpelweg de `weg` kwijt. De begeleidingsband (leden van de Soft Machine) moet op hem `wachten` in de breaks. Niets subtiel muzikantschap of hoe je ook wilt noemen.
En:
Wat is er zo leuk Syd te horen stumperen in Feel ? Wie verzint het om dat op plaat te zetten ?

Vroeger luisterde ik echt vaak naar dit album maar naarmate ik ouder werd ging ik wat nuchterder naar de legende van Barrett kijken. Zijn hersenen waren hier gewoon kapot t.g.v. de drugs
Gevolg: 5 sterren uit respect en voor het talent maar 1 ster ten gevolge van de tragiek. 3 sterren dan maar.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Ik kan het begrijpen dat je het om die redenen niet zo kan waarderen. Het is wat mij betreft ook zeker een legitiem argument, maar in andere kunstvormen wordt ook buiten de lijntjes gekleurd. Als je die lijn doorvoert geldt voor bijv. het abstract-expressionisme hetzelfde.

Mij stoort het niet. Ik vind de vorm heel eigen en de inhoud erg overtuigend.

Ton Willekes
Stijn_Slayer schreef:
Ik kan het begrijpen dat je het om die redenen niet zo kan waarderen. Het is wat mij betreft ook zeker een legitiem argument, maar in andere kunstvormen wordt ook buiten de lijntjes gekleurd. Als je die lijn doorvoert geldt voor bijv. het abstract-expressionisme hetzelfde.

Mij stoort het niet. Ik vind de vorm heel eigen en de inhoud erg overtuigend.

Ik zal wel te dom zijn om te begrijpen wat je bedoeld. Snap niet wat buiten de lijntjes kleuren of een kunstvorm hier mee te maken heeft. Je commentaar komt me over als een elitaire manier van goedpraten maar ik kan het mis hebben.

Laat ik het dan wat directer zeggen voor het geval je MIJ niet begrijpt.
Ten tijde van het opnemen van deze plaat was Syd Barrett al zo goed als braindead.
Ik vind het van enorme minachting getuigen nummers waarin duidelijk te horen is dat deze man compleet de weg kwijt is uit te brengen.

Van Wikipedia:
The album featured a rather unorthodox recording process, in which Syd would provide a backing track of his own singing accompanied by acoustic guitar, over which the session musicians would overdub the rest of the arrangement. However, Syd's playing and singing were highly erratic and unpredictable—he skipped or added beats and bars seemingly at random, or otherwise he would strum on a single chord for a long time before unexpectedly reverting back to the main portion of the song. This was all much to the frustration of the session musicians; a close listen to several tracks [in particular "No Good Trying" and "Love You"] will reveal the backing band hovering uncertainly here, or being caught off-guard by a chord change there (during an interview, Robert Wyatt recounted that musicians would ask "What key is that in, Syd?" and Barrett would reply "Yeah", or "That's funny"). Syd would not allow the musicians to rehearse or re-record their overdubs, insisting that they sounded fine. After several months of intermittent recording, the album was finally deemed complete.
Klinkt niet echt als iemand die de regie in de studio of over zichzelf heeft toch ?
Het is een heel ander verhaal wanneer een artiest in een depressieve periode een plaat opneemt. Over het algemeen zijn ze daar zelf bij en gebruikelijk is dat mensen weer van hun depressie herstellen. Syd is niet in een tijdelijke depressie. Hij is kapot en wordt als een soort rariteitenkabinet ten toon gesteld.
Jij zou het ook niet waarderen als ze je slechtste momenten publiekelijk als kunst ten toon zouden stellen.
Dat is wat ik bedoel.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Nou, nou. Vanwaar die toon? Ik praat niets goed.

Mentaal was hij zichzelf niet meer, maar ik zou dit absoluut niet zijn slechtste momenten noemen. Na The Piper vind ik het z'n beste plaat. Jij spreekt over het gegeven dat hij niet meer in staat was om volgens de regels te musiceren (uit de maat etc.), maar ik ervaar dat niet als storend. Het geeft een gevoel van vrijheid. Dit uit de maat spelen (e.d.) vergeleek ik met het buiten de lijntjes schilderen. In andere kunstvormen worden wel vaker primaire regels m.b.t. de vorm aan de kant geschoven.

Gilmour en Waters waren betrokken bij deze plaat. Ik geloof niet dat zij Barrett als een freakshow tentoon zouden stellen. Over het algemeen krijgt de plaat hoge beoordelingen, dus die slechtste momenten vallen voor velen wel mee. Los van dat vind ik de persoonlijke staat waarin iemand in verkeerd los staan van het uiteindelijke resultaat. Wel kun je de invloed van zijn staat horen op de plaat, maar dat is een verschil.

Voor z'n eigen bestwil was het misschien beter om in een inrichting met hulp geplaatst te worden (i.p.v. muzikant zijn), maar dat kunnen wij sowieso niet beoordelen. Ik heb daar de scholing niet voor en ik ben er niet bij geweest om zijn staat van dichtbij te beoordelen.

avatar van Slowgaze
4,5
Ton Willekes schreef:
Hij is kapot en wordt als een soort rariteitenkabinet ten toon gesteld.
Jij zou het ook niet waarderen als ze je slechtste momenten publiekelijk als kunst ten toon zouden stellen.

Wie is Toon?

avatar van devel-hunt
Dit is HET logische vervolg op The piper at the gates of dawn. De sfeer en teksten en lekkere weirdo sfeertje. Alleen de instrumentatie is eenvoudiger en meer basic. Hoewel ik meer heb met de plaat die PF in dezelfde periode maakte (A saucerful of secrets) en misschien daarom ben ik blij dat PF die weg op is gegaan die het is gegaan.

avatar van Yann Samsa
Het eerste deel van de plaat vind ik overtuigend beter dan het tweede.

avatar van Madjack71
Ik kan hier niet echt veel mee, net als met The Pipers is het mij om bij Stijn te blijven teveel gekleur buiten de lijntjes. Leuk voor degene die daar de vrijheid er wel in kunnen waarderen, maar te weinig voor mij om daar -mijn- behoefte aan enige vorm van structuur in te ontwaren. De invloed van de psychedelica neemt m.i. teveel de overhand. De hoes heeft wel wat aansprekends en de titel is i.i.g. goed gekozen.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:33 uur

geplaatst: vandaag om 18:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.