My Latest Novel - Wolves (2006)

De eerste noten van dit album klinken meteen intrigerend. Als op een gegeven moment de drums invallen lijkt dit pure post-rock te worden, maar na vier minuten komt er ineens een verrassende wending: een zangpartij!

Dit hele album hangt van verrassingen aan elkaar. Het begint al bij de instrumentatie. De meeste nummers zijn te typeren als relatief rustige, ingetogen indie rock. Muziek waarbij akoestische gitaar en drums de boventoon voeren. Regelmatig valt er echter een viool in en af en toe komt er ook een accordeon, trompet of ander onverwacht instrument voorbij. Kun je het dan nog wel ingetogen indie noemen? Nee, en daar zit direct de volgende verrassing.

My Latest Novel is moeilijk te labelen, hun stijl lijkt per liedje te wisselen. Sommige zijn zeer ingetogen en somber, andere juist veel positiever zoals het hoopvolle Pretty in a Panic en The Hope Edition of het luchtige en humoristische The Reputation of Ross Francis.
Regelmatig vindt er ook binnen een liedje zelf een plotse wending plaats. Neem opener Ghost in the Gutter of Learning Lego waarin de stemmige sfeer ineens omslaat in een uitbundige. In The Job Mr. Kurtz Done gebeurt min of meer hetzelfde, al is het zeker geen kwestie van twee keer hetzelfde trucje toepassen.

Verder weten ook de zangpartijen regelmatig te verrassen. Het is natuurlijk ideaal dat je twee zangers en een zangeres in je band hebt (waarvan twee met zo’n heerlijk Schots accent), maar er zijn weinig bands die drie zangstemmen op zo’n veelzijdige manier inzetten als My Latest Novel. Sommige liedjes worden door één man gezongen, sommige bevatten samenzang, in sommige maken ze gebruik van stukken spoken word. Gelukkig is er altijd dat herkenbare Schots accent, waardoor je toch het gevoel hebt steeds naar dezelfde band te luisteren.
Ook wordt er regelmatig met lalala’s en padapa’s gestrooid. Normaal gesproken krijg ik hier ontzettende jeuk van, maar deze band past ze fantastisch in. Ze dienen niet als opvulling van de songtekst, maar als extra instrument.

Kritiek heb ik altijd, dus ook op dit fraaie album. Het blokje Sister Sneaker / When We Were Wolves / Wrongfully, I Rested vind ik beduidend minder interessant dan de rest en kan best een dipje genoemd worden.
Wat ik ook jammer vind is dat ik nergens emotie hoor. Niet ieder album heeft emotie nodig om mooi te zijn, maar het kan muziek wel een stukje aangrijpender maken. Dit hele album komt daardoor wat afstandelijk over.

Wolves is een zeer veelzijdig album dat niet alleen bloedmooie muziek laat horen, maar ook voortdurend weet te verrassen en te boeien. Zonde dat deze band niet meer bestaat, maar gelukkig voor mij heeft My Latest Novel nog wel een tweede album uitgebracht.