Lily Allen - Sheezus (2014)

Lily Allen Admits Her New Singles Are "Rubbish" | News | Pitchfork

Dus 4 van de 11 nummers zijn volgens Lily Allen zelf ook ''docile pop rubbish''. Waarom staan ze dan op haar album?

In elk geval heeft het album een vrij briljante titel meegekregen. En die beweringen op Pitchfork vind ik trouwens weinig overtuigend; lijkt mij een duidelijk ironische tweet van Lily, en om daar nu allerlei conclusies uit te gaan trekken, tja...

Mij maakt het iig niet veel uit want ik vind haar singles, met name "Air Balloon", zeer te pruimen. De titel van het album is geniaal!

Deze ga ik t.z.t. zeker ff checken

Leuk album, maar net teveel slechte nummers voor een echt hoog cijfer. Maar die Keane cover (bonus-track) is wel echt heel sterk: Lily Allen - Somewhere only we know (Official Audio - John Lewis Christmas Advert) - YouTube

Lily Allen is toch wel een guilty pleasure voor mij, ga dit album zeker nog eens checken.

Mijn God wat is 'Sheezus' toch een verschrikkelijk nummer. Het is het soort nummer dat carrières verwoest. Ik vond Lily tekstueel altijd wel origineel en als ik 'Smile', 'The Fear' of 'Alfie' terugluister dan was ze dat ook. Maar 'Sheezus' schreeuwt ''inspiratieloosheid''. Dat belachelijke refrein met die nutteloze namedrops .

'Hard Out Here' is ook een herhalingsoefening van wat al gedaan is en beter (o.a. door haarzelf). 'Air Balloon' vind ik wel grappig maar deze comeback had ze beter achterwege kunnen laten.

Op basis van de opener 'Sheezus' zou ik het album 2,5 of 3 sterren geven ook het volgende nummer is niet veel beter. Bij 'Air Balloon' komt het album een beetje tot leven, maar ook dat klinkt als Katy Perry / Gwen Stefani light. Moest even M.I.A.'s 'Paper Planes' erbij halen want ik vond het daarop lijken maar dan zonder 'Straight To Hell" sample van The Clash.

Gelukkig wordt het daarna beter met 'Insincerly Yours' en 'Take My Place' voorop. 'Hard Out Here' zou een single kunnen zijn, alleen hou ik niet van dat autotune(?) effect. Als bonustrack is er een cover van Keane 'Somewhere Only We Know' waarvan de eerste minuut prachtig is tot ze hoge uithalen probeert wat duidelijk niet binnen haar bereik zit. Toch maar 3,5 gegeven, net aan.

de bonus track is apart, past mijn inziens helemaal niet bij de rest van het album, ook heel apart dat het slechter is dan het origineel. Hoop dat Jasmine Thompson een versie ervan gaat uitbrengen, dat nummer past 100 keer beter bij haar dan bij Lily Allen.

Verder valt het album mij heel vies tegen, ik ga het geen 2e keer beluisteren. Jammer, soms kan ze mij wel bekoren, dit keer niet.

De eerste luisterbeurt was ik een beetje teleurgesteld, maar ineens 'klikte' het album. Lily's muziek geeft een soort van warmte af dat je niet vaak tegenkomt. De bonustracks zijn ook zeker de moeite waard.

Lily Allen neemt zichzelf meestal niet heel erg serieus. Ze zingt over de meest verschillende onderwerpen, vloekt er in haar nummers op los en doet ook niet heel veel moeite om politiek correcte teksten te verzinnen. Zo is er dan nu, na een behoorlijk lange hiatus van 5 jaar, ineens een nieuw album dat Sheezus heet; een weinig verheffende maar grappige knipoog naar het album van Kanye West. Daarnaast heeft ze oprecht over Sheezus gezegd dat er nummers opstaan die kut zijn, en die ze eigenlijk niet op plaat had moeten zetten. Maar uiteindelijk heeft ze dat wel gedaan, want ze heeft er schijt aan. Heerlijk. Want met die "who gives a shit" attitude heeft ze toch al vele klassiekertjes voorgebracht.

Er waren al Hard Out Here, het ge-autotunede L8 CMMR, Air Balloon en Out Here, die ze allevier "rubbish" vindt. Toevalligerwijs (of niet) vormen drie van die "slechte nummers" samen met titelnummer Sheezus de eerste vier nummers van het album (ze een beetje tactisch verspreiden heeft ze dus ook schijt aan). Hard Out Here is nog wel maatschappij-kritisch en heeft een feministische en politieke lading, maar L8 CMMR en Air Balloon zijn cliché popnummers met simplistische instrumentatie, en Our Time is inhoudsloos. Al te best begint Sheezus dus niet, en met Hard Out Here (twaalfde en laatste nummer van het album) in het perspectief belooft het album niet al te veel goeds. Gelukkig krijgt de plaat vanaf Insincerely Yours ineens de geest. Dit nummer begint warempel funky, en kent een veel interessantere opbouw. Nu horen we wel de Lily Allen die we kennen van It's Not Me, It's You en Alright, Still. We horen pakkende beats, een net wat spannender aangezette stem en zelfs een beetje die ska-electronica die we van haar kennen. Ook het down-tempo piano-nummer hierna, Take My Place, doet denken aan haar vorige platen en is zeker van dezelfde kwaliteit. Lily kan het dus nog wel, en daar zijn we oprecht blij mee. De veelzijdigheid blijft dit middenstuk van het album kenmerken, met het country-gestijlde nummer inclusief accordeon As Long As I Got You, of de electronica-pomper Silver Spoon. Als bonus-nummer na afsluiter Hard Out Here hebben we trouwens nog de weergaloze cover Somewhere Only We Know van Keane, toch zeker nog een vermelding waard, in een ingetogen stijl die ze wellicht wat vaker moet proberen.

Sheezus is een album van uitersten. Het begin en eind van het album is vrij waardeloos, maar het middenstuk is de typische en veelzijdige Lily Allen waarvan we allemaal hebben leren houden. Ze blijft doen waar ze zin in heeft, en heeft gewoon weer een pakkende pop-plaat uitgebracht. Het speelse geluid van haar vorige platen is ze wel kwijt, maar wellicht is ze als moeder nu net een tikkeltje meer volwassen geworden.

Pat-sounds: Album Lily Allen - Sheezus (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het album overtuigt niet over de gehele lijn, waar de twee voorgangers dat wel deden. Our Time is echt een waardeloze single. Desalniettemin staan er wel enkele pareltjes op. Zo is Sheezus een uitstekende opener, komen de boodschappen van Hard Out Here en Insincerely Yours hard binnen en zijn Air Balloon, As Long As I Got You, Life For Me & Somewhere Only We Know gewoon leuke popnummertjes. Lily Allen blijft kortom een verfrissende stem in het hedendaagse landschap van popzangeressen, maar slaat jammer genoeg de plank af en toe mis op deze plaat.

Was aanvankelijk weinig enthousiast over dit album, maar beetje bij beetje ga ik er toch het leuke van inzien: Allen is aanstekelijk als altijd, en natuurlijk weer heerlijk ironisch. Momenteel favoriet: Url Badman, met die fantastische opkomende beat voor het refrein.