Lily Allen - Sheezus (2014)

Op basis van de opener 'Sheezus' zou ik het album 2,5 of 3 sterren geven ook het volgende nummer is niet veel beter. Bij 'Air Balloon' komt het album een beetje tot leven, maar ook dat klinkt als Katy Perry / Gwen Stefani light. Moest even M.I.A.'s 'Paper Planes' erbij halen want ik vond het daarop lijken maar dan zonder 'Straight To Hell" sample van The Clash.

Gelukkig wordt het daarna beter met 'Insincerly Yours' en 'Take My Place' voorop. 'Hard Out Here' zou een single kunnen zijn, alleen hou ik niet van dat autotune(?) effect. Als bonustrack is er een cover van Keane 'Somewhere Only We Know' waarvan de eerste minuut prachtig is tot ze hoge uithalen probeert wat duidelijk niet binnen haar bereik zit. Toch maar 3,5 gegeven, net aan.

Lily Allen neemt zichzelf meestal niet heel erg serieus. Ze zingt over de meest verschillende onderwerpen, vloekt er in haar nummers op los en doet ook niet heel veel moeite om politiek correcte teksten te verzinnen. Zo is er dan nu, na een behoorlijk lange hiatus van 5 jaar, ineens een nieuw album dat Sheezus heet; een weinig verheffende maar grappige knipoog naar het album van Kanye West. Daarnaast heeft ze oprecht over Sheezus gezegd dat er nummers opstaan die kut zijn, en die ze eigenlijk niet op plaat had moeten zetten. Maar uiteindelijk heeft ze dat wel gedaan, want ze heeft er schijt aan. Heerlijk. Want met die "who gives a shit" attitude heeft ze toch al vele klassiekertjes voorgebracht.

Er waren al Hard Out Here, het ge-autotunede L8 CMMR, Air Balloon en Out Here, die ze allevier "rubbish" vindt. Toevalligerwijs (of niet) vormen drie van die "slechte nummers" samen met titelnummer Sheezus de eerste vier nummers van het album (ze een beetje tactisch verspreiden heeft ze dus ook schijt aan). Hard Out Here is nog wel maatschappij-kritisch en heeft een feministische en politieke lading, maar L8 CMMR en Air Balloon zijn cliché popnummers met simplistische instrumentatie, en Our Time is inhoudsloos. Al te best begint Sheezus dus niet, en met Hard Out Here (twaalfde en laatste nummer van het album) in het perspectief belooft het album niet al te veel goeds. Gelukkig krijgt de plaat vanaf Insincerely Yours ineens de geest. Dit nummer begint warempel funky, en kent een veel interessantere opbouw. Nu horen we wel de Lily Allen die we kennen van It's Not Me, It's You en Alright, Still. We horen pakkende beats, een net wat spannender aangezette stem en zelfs een beetje die ska-electronica die we van haar kennen. Ook het down-tempo piano-nummer hierna, Take My Place, doet denken aan haar vorige platen en is zeker van dezelfde kwaliteit. Lily kan het dus nog wel, en daar zijn we oprecht blij mee. De veelzijdigheid blijft dit middenstuk van het album kenmerken, met het country-gestijlde nummer inclusief accordeon As Long As I Got You, of de electronica-pomper Silver Spoon. Als bonus-nummer na afsluiter Hard Out Here hebben we trouwens nog de weergaloze cover Somewhere Only We Know van Keane, toch zeker nog een vermelding waard, in een ingetogen stijl die ze wellicht wat vaker moet proberen.

Sheezus is een album van uitersten. Het begin en eind van het album is vrij waardeloos, maar het middenstuk is de typische en veelzijdige Lily Allen waarvan we allemaal hebben leren houden. Ze blijft doen waar ze zin in heeft, en heeft gewoon weer een pakkende pop-plaat uitgebracht. Het speelse geluid van haar vorige platen is ze wel kwijt, maar wellicht is ze als moeder nu net een tikkeltje meer volwassen geworden.

Pat-sounds: Album Lily Allen - Sheezus (2014) - pat-sounds.blogspot.nl