Nick Mulvey - First Mind (2014)

Cucurucu, is alvast een fijn melancholisch en zomers nummer.

Laid-back singer-songwriter album van een constant hoog niveau. En verassend genoeg veel diversiteit voor een akoestisch album.

Prima album dat inderdaad goed overeind blijft staan ondanks het akoestische karakter. Daarvoor kent het album genoeg twists en toevoegingen en zijn er genoeg tempo-wisselingen te bespeuren. Absoluut een zomerplaatje zonder al te frivool over te willen komen, integendeel.

Uiterst aangenaam luister album. Coherente en ook een eigen bewegelijke multi stijltje, ritmische opbouw via de snaren en soms electronica, jazzy zangstijl. In Nitrous komt een bekend refreintje langs: - i am not alone..., open your mind.... Venus raakt Braziliaanse invloeden. Ook Afrika o.a. in nr. 10 is niet ver weg (paul Simon), kortom werelds zonder er de nadruk op te leggen. Nr. 2 is mijn favoriet.

Nick Mulvey werd bekend in de jazzwereld als lid van de jazzformatie Portico Quartet. Maar Paul Simon en Nick Drake inspireerden de 29-jarige Engelsman om de gewaagde overstap te maken naar een bestaan als singer-songwriter. Samen met producer Dan Carey (onder meer bekend van Franz Ferdinand, Hot Chip en Toy) werkte hij aan een collectie van twaalf liedjes. Onder persoonlijke titel is hier nu zijn eerste soloalbum, First Mind. Een rijke plaat die laat horen dat Mulvey van vele markten thuis is. First Mind opent onbezorgd met luchtige voorjaarsfolk in de vorm van het titelnummer en 'Fever To The Form', daarna ronken de bassen hard in het dansbare 'Juramidam' en klinkt de gitaar klassiek in het nederige 'April'. 'I Don't Want To Go Home' klinkt dan weer als een traditioneel folknummer. Dit gevarieerde karakter maakt van First Mind een buitengewoon plezierig luisteralbum met de nodigde diepgang. Qua instrumentatie is de plaat smaakvol en soms is Mulvey's verleden als jazzartiest hoorbaar. Luister maar eens naar de percussie of de losjes groovende sfeer in het poppy 'Nitrous' of 'Venus' waarin Mulvey zowel onderkoeld als warm klinkt. Een vergelijking met José González of Ben Howard is daardoor snel gemaakt. Een liedje als 'Cucurcucu', dat vrijwel a capella begint maar al snel verandert een luchtig popliedje, kan met een beetje geluk zomaar wat radio airplay krijgen. Avontuurlijke muziekliefhebbers kunnen hun hart ophalen bij het eerdergenoemde 'Juramidam'. Een fantastisch hoogtepunt waarin bezwerende gitaren klinken en het tempo gedurende vijf minuten op spannende wijze wordt opgeschroefd. Nick Mulvey. Onthoud die naam.

Van: Daans Muziek Blog

Mij hoor je ook niet zeuren. Puik werkje, soms misschien een beetje te makkelijk, maar meestal interessant genoeg om de aandacht vast te houden.

Grappige zet. Nick Mulvey zit/zat in Portico Quartet, de schitterende en sfeervolle Britse jazz-band met veel elektronische en ambient invloeden. En nu is hij de Nick Drake achtige kant opgegaan, met een volwaardig akoestisch singer-songwriter album. Een bovendien erg geslaagde zet, want ondanks het geluid dat bij vlagen doet denken aan bijvoorbeeld een Ben Howard of Radical Face, zijn er nog genoeg invloeden te horen van zijn jazz- en electronica achtergrond.

Prijsnummer, maar tegelijk ook wel het meest mainstream nummer, van het album is Cucurucu. Een heerlijke folk-stamper, dat schitterend laagje voor laagje wordt opgebouwd en waar een groot blazers-ensemble het uiteindelijk helemaal inkleurt. Een heerlijk zomers nummer, dat zo maar eens opgepakt zou kunnen worden door de massa. De rest van het album is wel meer ingetogen. Heerlijk zwoele nummers als titelnummer First Mind, dat een rustige electronica-beat in zich verweven ziet en hypnotiserende gitaar-lijntjes. Dat is met uitzondering van Cucurucu toch wel de hoofdstijl van dit album: meer naar Nick Drake nijgende intieme folk-songs. Het nostalgische Fever to The Form heeft een mooi gitaar-ritme, en donkere drums, waar je je direct mee bij een kampvuur ziet zitten. Nergens wordt het album echter te cliché, en Mulvey weet de afwisseling er zeer goed in te houden. Zijn zang is zeer divers en arrangementen nijgen soms sterk naar zijn jazz-roots, en zijn heerlijk onvoorspelbaar. En de toevoeging van hele subtiele electronica, stiekem gebruikte fluit en soms ontluikende strijkers maken het album een vol geluid doen hebben. Vooral op Venus is dit sterk te horen; een bijna instrumentaal nummer waarin alle sterke punten van Mulvey bij elkaar komen.

Knap hoor, deze verrassende en onverwachte zet van Nick Mulvey. First Mind is een schitterend mooi album voor de zomer- maar ook voor de sombere herfst-dagen en is een zeer sterk singer-songwriter debuut. Af en toe een klein beetje té toegankelijk en weinig uit de bocht schietend, maar continu spannend en kwalitatief sterk.
Pat-sounds: Album Nick Mulvey - First Mind (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het bekende refreintje in Nitrous herkennen we van een oude Ibiza-klassieker uit 1997; Olive - You're Not Alone

Mijn ontdekking van de week (beter laat dan nooit, toch?) , ik kan er maar geen genoeg van krijgen!
Over een paar weken speelt hij op Haldern Pop (Duitsland), ik ben benieuwd hoe dit live klinkt.

Live gezien op Lowlands en was zowaar 1 van mijn hoogtepunten. Op plaat sterk en live doet hij daar niet aan onder, al is het merkbaar dat hij een beperkt repertoire heeft om op te teren (niet alles was raak).

Ik kende al enkele nummers, maar vandaag bij de kapper het hele album gehoord.
Luistert heerlijk weg, kan alvast op m'n verlanglijstje.

Goeie kapper!

Ongelooflijk fijn album eigenlijk. Mulvey blinkt uit in het schrijven van liedjes die 0,0 pretentie bezitten, melodieus heerlijk in elkaar zitten en tegelijkertijd nergens te makkelijk klinken. Ook heel fijn geflirt met elektronica hier en daar en bovendien heeft deze meneer een heel fijne stem. Merk dat ik deze toch al een halfjaar meerdere keren per week met plezier opzet. Oh ja, en Cucurucu is natuurlijk echt de blauwdruk van hoe je een goed folkpopnummer schrijft.

Zonder pretenties inderdaad, dat werkt specifiek bij deze stroming nogal verfrissend.

Voor 2 euro op de kop getikt bij de kringloop. Ben flink in mijn nopjes hiermee. Doet me wat aan Fink denken maar dan iets meer catchy/melodieus. Jammer om te zien (op basis van (aantal) stemmen) dat de opvolger stukkie minder is. Deze gaat iig regelmatig in de speler komende tijd .

Blijft bevallen! Fever to the Form en Cucurucu zijn de absolute prijsnummers wat mij betreft