Maggie Brown - Maggie Brown (2014)

Lichtelijk fantastisch plaatje wat met gekleurde geluidsgolven diepe voren trekt in je onverteerde ziel opdat daar plantjes kunnen opkomen vol vragen zoals hoe de lucht de zee kust zonder nat te worden en hoe onvervulde verlangens in melancholie kunnen verdrinken zonder waarschuwingen vooraf en zonder naberichten nadien.

Een cd in 2014 die begint alsof er een vervolg geschreven is op 'Shine on you crazy diamond' en overgaat in stekelige indie ballads en rock. De wederopstanding van Caesar, inclusief zang. Maggie Brown weet op haar zelf benoemde plaat mij een paar keer voor een uiterst prettige wending te zetten. Iets wat de vreugde om deze plaat alleen maar verhoogt. De toetsen zorgen voor mystiek, de gitaren voor het indie gevoel en de zang gaat alle kanten op. Bandje om in de gaten houden. Lees ook bij I Drove a Tank op deze site. Deze bands hebben e.e.a. gemeen.

Je kunt meer lezen op de site van WoNo Magazine.

Na een aantal jaren mijn top 10 ingegroeid. dan mag ie ook wel naar 5*. Fantastische avontuurlijke gitaarplaat, kan alleen maar moeilijk uitleggen wat mij nou zo bijzonder aanspreekt.. Van ingetogen naar post-rock achtige uitbarstingen en weer terug, soms iets schurend maar grotendeels heerlijk melodieus. Soms kabbelend maar altijd afwisselend. Heerlijk gitaarwerk (Vortex!), maar ook de toetsen en drumwerk zijn van bijzonder hoog niveau, zonder dat er nu direct sprake is van allerlei hoogstandjes. De zang van Marcel Hulst klinkt wat 'nederlands' en zelfs wat weifelend maar heeft zijn eigen charme die mij bijzonder aanspreekt. Eén van de sterkste punten zijn ook de heerlijke melodieuze zanglijnen. Zwaar ondergewaardeerd, of nee, waarschijnlijk heeft deze plaat gewoon nooit de aandacht gekregen die hij verdiende en is massaal over het hoofd gezien. Kan me voorstellen dat dit voor het popminnende massa een brug te ver is maar voor liefhebbers van avontuurlijke indie wordt het toch niet veel beter dan dit!? Ook voor ruimdenkende prog-rockers zou dit een feest moeten zijn. De raakvlakken zijn er voldoende.

Wat mij betreft beste plaat van Nederlandse bodem. Nu al een vergeten klassieker.