Syd Barrett - Barrett (1970)

Wat is Gigolo Aunt toch een geweldig verslavend nummer. De hele ochtend staat ie al op.
Andere positieve uitschieters zijn Dominoes en Baby Lemonade.

Ik kan erg van Love Song genieten, hoewel eht gehele album inderdaad mooi is. Onlangs overleden las ik, maar dit album samen met de Madcap Laughs zal voortleven.

Zeer vermakelijk album met de typische Syd Barrett-sound.
Nummers als Baby Lemonade, Dominoes, Gigolo Aunt zijn ware pareltjes. Je hoort wel dat ie wat moeite heeft met zingen. (hoe zou dat nou komen?) Barrett is helaas overleden maar zijn muziek zal voor altijd voortleven, gelukkig.
4 **** sterren met optie naar boven.

Gigolo Aunt. EEN PRACHTIG NUMMER........ ZEER GEWOON EN TOCH EXPIRIMENTEEL.

Dit is een leuk vervolg op 'The madcap laughs'
Richard Wright en David Gilmour doen ook op deze plaat mee + Jerry Shirley van de groep Humble Pie.
Mijn versie is de Amerikaanse van Capitol en heeft helaas niet die bonus tracks. Mijn EMI-versie van 'Madcap' heeft die wel.
Ik heb in mijn collectie ook het dubbel-album 'Opel', een heruitgave met bonus-tracks op 180g-vinyl.
Voor de liefhebbers van dit werk kan ik ook 'Oar' van Alexander 'Skip' Spence aanraden.

Mooi, mooier, mooitst. Gewoon zo mooi.

4,0

Ik vind Syd's albums over het algemeen heel onsamenhangend, maar dit is toch wel de beste van de 3. De Floyd-leden zijn wel duidelijk herkenbaar in de begeleidingsband.

4.

Een mooi album dat veel donkere stukken kent (Rats, Maisie), maar ook wat psychedelische popliedjes bevat. Ik vind deze in elk geval net wat beter dan The Madcap, maar ze krijgen allebei een *4 van me.

Ik ben te zat om een objectief cijfer te geven maar ik doe het toch: 4,5*. Een amerikaanse griet naast mij die van Pink Floyd houdt. This amazes her. Even op mume zitten. Straks naar bed met haar. Ze leest dit allemaal maar begrijpt er niets van. Gewéldig!

Lekker dromerige muziek, vind het nu al goed maar dit lijkt me een plaatje te zijn dat nog gaat groeien( zoals meestal het geval is bij de geniale syd barrett)

een van mijn favorite platen ooit. hoorde barrett het eerst op de dvd pink floyd and syd barrett story toen die ene knakker dominoes zong. Ben daana helemaal verslaafd geraakt aan dominoes. en efferverscing elephant is ook briljant! net als gigolo aunt en baby lemonade. en op de een of andere manier vind ik wined en dined ook helemaal gewelig

Bij deze is de klik wat later gekomen dan bij zijn debuut maar het is er nu toch van gekomen, ik vind dit een meesterwerk.
De sound is wat meer afstandelijk, beter geproduced en krijgt daardoor een wat meer dromerig geluid dat me echt bevalt. Baby Lemonade begint met een intrigerende gitaarmelodie die de aandacht zonder enig probleem naar dit album trekt. Die melodie heeft evenwel weinig met de rest van dat nummer te maken. Want erna begint de eigenlijke song en die gaat vergezeld van een akoestische gitaar en piano die een dromerige popsong op gang trekken, want dat zijn de liedjes in wezen: vrolijke en dromerige liedjes die je dag weten te kleuren.
Maar deze onderscheid zich natuurlijk van andere muziek, het aparte geluid dat de gitaar soms maakt door te faden geeft het iets extra mee. De piano levert ook sterk werk, in Love Song gaat die nog eventjes door zodat het op het einde nog wat van een jamsessie teweeg krijgt. Dit gebeurt ook in andere nummers waardoor het af en toe wat jazzy aandoet.
Maar de nummers zijn natuurlijk ook gewoon op en top catchy, Gigolo Aunt is vrolijk tot en met en is optimaal voor de sfeer.
Zo ook Effervescing Elephant, gekke blazers leiden het nummer in waarna we een kort maar fantastisch verhaaltje voorgeschoteld krijgen. De teksten zijn ook over het algemeen erg knap maar dat was ik al lang gewend van deze artiest. 5*

Ik vind Rats zo'n geniaal nummer, er zit zo'n bluesgevoel in met maar één akkoord en het wordt zo manisch, de gekte erin, geweldig.

Zojuist het hele Barrett-verhaal op Wikipedia gelezen en ik wist niet dat dit album door Gilmour is geproduceerd. Toch een man met een verhaal en absoluut een mooi album. Alhoewel ik toch het eerste album ietsje mooier vind.

Schitterende plaat, maar staat toch wat in de schaduw van The Madcap Laughs. Eeuwig zonde dat het hierblij bleef (Opel even buiten beschouwing gelaten).

Ik heb de versie met bonustracks. Er is al zo weinig van hem dus hoe meer nummers, hoe beter!

Inderdaad, Stijn, en als je alles van Syd wil, moet je wel haast ook deze kopen, want ook met deze originele artiest werkte wijlen Syd samen, er staan enkele songs van ze samen op;
http://www.musicmeter.nl/images/covers/140000/140053.jpg

Ik kan deze 4-dubbele van Kevin Ayers trouwens van harte aanbevelen, echt héél sterk!

Barrett s/t doet gestructureerder aan dan zijn voorganger. Althans, daar kwam ik achter toen ik beide Barrett releases met mijn vriendin beluisterde, zij heeft een toch iets andere muzikale voorkeur. Ik vermoed dat die structuur geboden wordt door o.a David Gilmour hoewel het natuurlijk Syd Barrett blijft. Dus het blijven soms onevenwichtige, soms freaky maar bijna altijd mooie liedjes.

Ik kende Kevin Ayers alleen van naam. Dit is een extra motivatie om kennis met hem te maken.

Vanavond op Uur van de Wolf een documentaire over Pink Floyd, waarin ook uitgebreid wordt stilgestaan bij Syd Barrett. Ik heb deze docu al eerder gezien, en is zeker een aanrader!

Ja, idd die documentaire is zeker de moeite. Je krijgt een duidelijker beeld voer het genie dat Syd Barrett eigenlijk wel was...

Heb de docu net gezien, was een andere dan ik dacht. Die documentaire die ik eerder had gezien bevatte ook recente(re) beelden van Barrett, levend als kluizenaar in Cambridge.

die zoek ik ook nog, is een documentaire uit 2003

Mooi album, en dat dan voor 4,95!

Love Song en Wined and Dined

Hele mooie CD. Inderdaad gestructureerder dan Madcap Laughs.
Het ligt lekkerder in het gehoor. Terwijl ik naar Madcap niet echt kan luisteren.
De demo's laten heel mooi horen dat Syd niet gek was.

Van een nummer als Dominoes of I Never Lied To You kan ik echt genieten!

laat vooral kinderen naar effervescing elephant luisteren en vertel daarbij waar het nummer over gaat, ze zullen het geweldig vinden ik heb dit album zo vaak gehoord (is 1 van mijn eerste aangeschafte cd's), maar het verveelt nooit. een eigen wereld wordt geschapen; de wereld van syd barrett.

wat een ongelofelijk overschatte slechte plaat is dit. terwijl ik best van dit genre hou. de nummers zin gewoon oerslecht. Alleen omdat iedereen zegt dat hij een gekke genie is denkt iedereen dat ook. denk voor jezelf en luister liever echte onderschatte goeie platen van echte genieen als T.S. Bonniwel's close of Val Stoeckleins grey bijvoorbeeld die hadden echt talent

Doe eens gek en leg fatsoenlijk uit waarom je dit slechte muziek vindt.

nou gestructueerder wordt er gezegt en dat klopt en daarmee valt hij bij mij ook keihard door de mand want dan blijft er niks anders over dan zeer voorspelbare(experimenteel is t echt niet)nummers die klinken alsof ze nog afgemaakt moeten worden. En alleen omdat andere artiesten dat zelden doen is dit ineens een genie. ja dan is mijn opoe ook een genie, en daar kon je nog is mee lachen


inderdaad ja misschien dat die t wel leuk vinden

Heerlijk afgeronde nummers zoals andere artiesten maar zelden doen. Wat is 'dominoes' toch een ongelooflijk mooi nummer.

Een genie, die Barrett. Jammer dat dit album zo onderschat wordt.