Devourment - Butcher the Weak (2005)

Devourment herrezen.

Dit album is dit jaar opnieuw uitgebracht en heeft de band de gehele cd volledig opnieuw opgenomen alleen nu mét budget. Het resultaat is groots, daarmee brengt Devourment weer een ultra-zieke death metal plaat uit. Van 3,5* -> 4,5*.

Goede comeback, ik dacht eerst dat deze band gestorven was na de dood van de grunter, maar toen zag ik opeens dat ze nog een album gemaakt hadden, ik verwachtte er eerst niet veel van maar dit is gewoon een ontzettend geslaagde plaat, hoewel niet zo goed als Molesting The Decapitated.

Zit te twijfelen tussen 5* en 4,5*...

Toch maar 4,5*, omdat dit een minder album is dan Molesting The Decapitated, en hoewel hij wel ontzettend goed is, wil ik dit verschil een beetje aangeven.

Wayne Knupp die overigens maar één nummer heeft ingezongen voor Devourment (demo van Babykiller) is op 15 september 2007 overleden.

Maar verder is er geen zanger overleden van deze band, Berzeker

Net nog eens opgelegd, brute killerplaat! Bijna letterlijk te nemen in dit geval.

Al 2 decennia lang, sinds Obituary's Slowly We Rot in '89, doen de (brute) death metalbands een poging om zo bruut mogelijk te klinken.

Cannibal Corpse klopte Obituary een jaartje later, zij werden dan weer geklopt door Suffocation in '91, die werden op hun beurt geklopt door Cryptopsy in '96, en zo verder. Maar niemand, echt niemand, is er ooit in geslaagd bruter te klinken dan dit Devourment. Om een quote uit een recensie op internet te nemen: "Devourment heeft een patent op het woord 'bruut.' Ondertussen heb ik al vele andere bands gehoord, maar geen enkele andere band komt ook maar aan de hielen van de grote brute death metalreus die Devourment noemt. En deze plaat is daar hét bewijs van. De muziek is loodzwaar, de drums lekker technisch en goed ondersteunend, de grunts zitten diep in de muur van geluid verborgen. De grunts... brrr... Ik heb ze nog nooit zo bruut gehoord, of het moet toch van Ruben Rosas (nu: gitaar) zijn op het vorige Devourment-album, Molesting the Decapitated.

Toch is het niet enkel brutaliteit wat deze plaat maakt. Neen, want met enkel datgene krijg je nog geen geslaagde plaat. (Daar slaan veel andere bands de plank mis.) Wat dit nog heeft is de enorme agressie die gepaard gaat met deze muziek. Het geluid beukt zich een eind weg door je hoofd, en nestelt zich dan via je ruggengraat in de kern van je botten. Jou bijna zin krijgen om je stereo tot moes te slaan (kreng ). Pech voor de eerste persoon die toevallig je kamer binnenloopt.

En dan Devourments (op één na) grootste troef, waar veel andere bands net in falen: Dit is gewoon ziek. Doodziek. Morbide.
Veel bands komen erg belachelijk over door te zingen over al dan niet levende lichamen en wat ze daar allemaal mee uithalen. Ook Devourment behandelt deze thema's (moord, necrofilie, ...), maar doet dit zo extreem dat ze erin geslaagd zijn allesbehalve belachelijk te klinken. Integendeel, het wordt hier op zo een beangstigende manier gebracht dat het lijkt alsof Majewski en Rosas (die instaan voor de teksten) echt menen wat ze zeggen! Je zou denken dat ze zelf een enorme vijs verloren hebben en de ziekste personen zijn die op deze planeet rondlopen. Je zou bijna het nummer 911 draaien en hun adressen willen doorgeven, klaar om ze achter slot en grendel te steken.

Al bij al kan je dus constateren dat Devourment er met Butcher the Weak in geslaagd is dé brute death metalplaat aller tijden te maken. En dit is blijkbaar niet alleen mijn mening: ze hebben een enorme aanhang in de underground en verdienden al een ereplek op het Eindhoven Deathfest, als ik mij niet vergis. Daarenboven zijn ze een inspiratiebron voor vele andere bands, van slam death zoals Despondency tot de hedendaagse deathcore-achtige bands zoals Waking the Cadaver en in iets mindere mate Annotations of an Autopsy.

Wat deze plaat nog betreft: ik raad hem aan aan iedere fan van brute death. Dit knalt echt langs alle kanten, rost de ballen uit je broek en laat je levenloos achter. Ieder nummer is prachtig, maar toch nog even een eervolle vermelding voor de nummers Masturbating at the Slab (dat een heerlijke breakdown bevat) en Anal Electrocution (die intro...). Majewski heeft de zang er goed overgenomen van Rosas, en maakt het boeltje compleet. Bovenop dit alles heeft deze parel een ijzersterke productie.

Hulde!

Thought she was dead, but I feel her heart beat
A thrifty idea I have excites me
Where is my hacksaw


PS: Nog een kleine noot: ik heb de 'gouden editie' van dit album, met een goudkleurige hoes. Zou naar het schijnt de remaster zijn.

Ik vind het wel knap dat je die teksten kunt ontcijferen. .

Ik gebruik het boekje Maar zelfs met de teksten voor mijn neus kan ik niet meevolgen.

Die langzame grunt in Autoerotic Asphyxiation is een instant orgasm.

wat betekent asphyxiation eigenlijk? zag t laatst ook al in een songtitle van whitechapel, maar ik heb geen flauw idee wat t betekent.

Asphyxia (from Greek a-, "without" and σφυγμός (sphygmos), "pulse, heartbeat") is a condition of severely deficient supply of oxygen to the body that arises from being unable to breathe normally. An example of asphyxia is choking. Asphyxia causes generalized hypoxia, which primarily affects the tissues and organs.

Heerlijk brute death metal. Alsof een stoomwals je overrijdt. De ultrazieke grunts klinken alsof er een constante stroom diarree over je heen gestort wordt.
Tussen al dat geweld hoor ik ook nog eens verdomd gave, ingenieuze riffjes en moddervet bas en drumwerk.

Muzikaal is het best te doenn!! Maar die urdieburdie grunt...komt werkelijk me strot uit!! Leuk voor een nummertje af en toe maar een hele cd...

Na 4 albums in de derde ronde van het Metal Album van de Week is dit Butcher the Weak met afstand het minste album.

Dat komt waarschijnlijk doordat dat Devourment vooral zo extreem mogelijk probeert te zijn. Alles sneller en bruter dan andere bands. Daardoor hoor ik 30 minuten monotoon gehak en gebeuk. Alleen de gesproken stukjes (filmfragmenten of zo? hoorspelen?) vind ik nog wel grappig, maar dat komt omdat ik dan de grunt niet hoef aan te horen. Nou ja, grunt is misschien te veel eer voor het monotone gebrom dat deze zanger ten beste geeft.
Wellicht zou mijn 2.0* een beetje hoger uit kunnen vallen als ik heel veel brutal death metal zou luisteren en iets de geluidsbrei een beetje zou gaan doorgronden. Maar er is zoveel muziek voor me te ontdekken die me wel grijpt, of waarin ik wel emoties hoor, of iets van een structuur die ik kan waarderen, dat ik mijn tijd niet ga besteden aan het martelen van mijn oren.

Wel hele stoere titels trouwens. Als je 15 jaar oud bent.

2.0*

Goeie riffs, maar de 'grunt' is gewoon een gimmick en gaat inderdaad erg snel vervelen. Ik hou erg van brute grunts, maar het moet wat mij betreft op z'n minst herkenbaar blijven als stemgeluid en dit lijkt helemaal nergens op.

De teksten zijn overigens wel van een niveautje, dat je überhaupt niet verstaanbaar ten gehore wilt brengen. En dan heb ik het niet eens over het gore element, maar eerder over de bijzonder simplistische wijze waarop ze aan elkaar zijn gerijmd (ja, ik heb ze gelezen).

3 sterren voor de muziek, de rest vind ik nogal onzinnig.

Toch wel één van de vaandeldragers van de brute death metal op het moment. Butcher de Weak zit technisch zeer goed in elkaar, lekkere tempo wisselingen en de grunt maakt het nog eens extra smerig. Dat het niet te verstaan is vind ik helemaal niet erg. Dit past er gewoon perfect bij. Heerlijk stukje brutal death metal.

Klopt. Er zijn intussen al talloze bands die zich baseren op Devourment.

Dat een grunt niet te verstaan is vind ik ook niet erg (er zijn zoveel grunters die niet of nauwelijks te verstaan zijn). Het Probleem zit 'm hier in de algemene klank van de grunt. Die irriteert nogal. Het is net of er een vervelend zagerig instrument aan de muziek is toegevoegd. Je had wat mij betreft net zo goed een balkende ezel de zang op deze plaat kunnen laten doen.

Tweede full-length album van een Amerikaanse “brutal death metal” groep welke ik heb beluisterd in het kader van Het Metal Album van de Week. Zonder deze topic ging ik dit na de eerste luisterbeurt niet overleefd hebben. Eerste indruk was “wat een herrie”, tweede indruk was “wat een redelijke herrie” en derde luisterbeurt gaf me het gevoel van “dit is overdreven”, “how low can you go”, “waar stopt het”.
Dat is misschien nog het nauwkeurigste: waar stopt het? Dit is zeer brutaal, zeer death en zeer metal, maar ik begrijp er geen jota van, noch van de knorrende onverstaanbare “zanger” (bij gebrek aan een beter woord), noch van het geleverde snelheidsspel van de drummer. Ik heb zelfs eens meegevolgd met de teksten erbij en dan nog kon ik geen letter onderscheiden. De derde keer kon ik dit niet echt ernstig meer nemen, toch hoor ik aardige instrumentale stukken. Ik zeg dikwijls “voor de liefhebbers, zeker?” en nog nooit was deze zin beter van toepassing.
Ik heb me wel geamuseerd, dat wel, maar het is wel een ervaring apart geweest. Individuele nummers kan ik er onmogelijk uitpikken want mijn geteisterde buizen van Eustachius zitten met een trauma. Voor de liefhebbers, zeker? Miljaar.