Quincy Jones - The Dude (1981)

Eerst maar het openingsnummer uitzitten in de hoop op meer en vooral beter. Ai No Corrida kende ik al, zo’n inwisselbaar voetjes-van-de-vloer-nummertje met kopstemmetjes, ik vond het toen verschrikkelijk, en nog steeds. Gelukkig wordt voortijdig afzetten van The Dude voorkomen door het fraaie titelnummer. Lekker slepende baslijn, fijne vocalen, een lome meebeweger, doet me heel erg denken aan het beginwerk van de Red Hot Chili Peppers. Mijn geduld wordt weer op de proef gesteld door Just Once, een ballad zoals Lionel Richie die ook over ons heen stortte. Stevie Wonder-nummer Betcha' Wouldn't Hurt Me is gelukkig iets beter, een uptempo ballad, gezongen door Patti Austin. Bij het eveneens door haar gezongen, slappe Somethin’ Special heb ik voor het eerst het gevoel dat ik naar Michael Jackson luister, in de volgende track Razzamatazz, die lekker swingt, nog meer. Voorlopig naast het titelnummer de enige track die me echt kan bekoren. Na nog een ballad en wat liftmuziek van Toots komt gelukkig nog de beloning in de vorm van Turn on the Action. En weer het Michael-gevoel, echt sprekend, zelfs de manier van zingen. Dit nummer had zo op Off the Wall gekund Tien van deze nummer en ik had 4* gegeven.

De hele plaat is natuurlijk heerlijk geproduceerd, we hebben het hier wel over Quincy Jones. Maar ik kan hier niet zoveel mee, hoewel de diverse internetkritieken toch lovend zijn. Vooruit: 2,5*

Sorry sq.

Oke, dit is dus ook niet mijn cup of tea. Gek genoeg vind ik het per luisterbeurt juist slechter worden. Ik was best positief bij de 1e luisterbeurt, maar daar ga ik geen stem mee geven. Dus later nog maar eens geprobeerd, en toen vond ik het allemaal toch wat minder. En zo ook bij de 3e luisterbeurt.
Waarom? Ik weet het niet echt, het is meer een gevoel dat ik mis bij het beluisteren van dit album. Het raakt me niet echt zeg maar. Net als bij lebowksi kan eigenlijk ook alleen de titeltrack mijn pakken.