Primordial - The Gathering Wilderness (2005)

Met dit album heb ik Primordial leren kennen. Zo'n tien jaar geleden waren ze met Moonsorrow op tour (in Dynamo, meen ik). Ik ging destijds voor Moonsorrow, maar was minstens zo onder de indruk van Primordial. De energie en de rauwe emotie sprak toen heel erg aan en dat doet het nu nog steeds. Jarenlang heb ik me niet verdiept in deze band, maar wel nog een keer of vier zien optreden. Uiteindelijk is The Gathering Wilderness het eerste album dat ik van de Ieren kocht.

Niet alleen omdat dat het album was wat ze aan het promoten waren, maar vooral om The Coffin Ships. Misschien wel het beste nummer dat Primordial schreef en waarschijnlijk het beste wat ze ooit zullen schrijven. Een rauwe brok emotie van heb ik jou daar. Iedere keer als ik Alan Averill het hoor zingen, denk ik dat hij de hongersnood van Ierland en de massa-emigratie zelf meegemaakt heeft.

Ondanks het beste nummer ooit van deze band, kan The Gathering Wilderness zich niet meten met de twee voorgangers. End Of All Times is heel sterk en de opener mag ik ook graag horen, maar de rest zijn niet echt indrukwekkend. Het is niet slecht of matig, maar dit is niet het niveau wat ik van Primordial gewend ben. De meeste songs worden nog gered door een handvol heel toffe passages. Verder lijdt dit album wel stevig onder de belabberde productie. Het lijkt wel alsof er een dikke deken over de speakers liggen. Alan zit daarbij ook nog eens een paar keer vals te schreeuwen. Ik krijg de indruk dat de hoge scores vooral op The Coffin Ships gebaseerd is. Het is een prima album, maar Primordial kan veel beter.


Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. Storm Before Calm
3. The Gathering Wilderness
4. A Journey's End
5. Imrama

Hoe een productie een album vakkundig om zeep kan helpen. Er zijn hier stuk voor stuk goeie nummers te zoeken, maar het is lastig om ze ook te vinden onder de grote hoeveelheid gruis en wol die voor mix moet doorgaan. De snaredrumsound klinkt als een set pannen en de prachtige baspartijen verzuipen compleet. Ook de zang staat slecht in de mix, waardoor ik het idee heb dat Alan Avril ook moeite moet doen om goed mee te komen in de nummers. Veel partijen klinken lang niet zo mooi en schoon als op de andere albums.

Slechts een tweetal nummers die er echt met man en macht bovenuit springen, en dat zijn End of All Times (Martyrs Fire) en The Coffin Ships. Waag het niet om live bij laatstgenoemde song het introductieverhaal te onderbreken, want Alan Avril lust je rauw. De tragische geschiedenis van de Ierse immigranten naar Amerika wordt neergezet alsof de band er zelf bij was. Avril klinkt alsof hij vanaf een grote cliff tegen de wind inschreeuwt, maar blijft wonderbaarlijk goed staande tussen het geweld van de zee. De tekst is tevens hartverscheurend:

'It feels like I've been here before
Here where the animals lay down to die
So we stood alone on a distant store
Our broken spirits in rags and tatters'

Na deze track had ik grote hoop dat het album alsnog wederom echt goed zou worden, maar tegen Cities Carved In Stone ben ik de aandacht weer een beetje kwijt. Met een betere productie had het album zeker een hogere score, nu is het vooral aardig.

Tussenstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. Storm Before Calm
3. A Journey's End
4. The Gathering Wilderness
5. Imrama